سایت تک کدر

شب، شاهد نیایش‏ های عارفانه علی علیه‏السلام است و روز، رازدار منش‏ های عادلانه او. صدای پای شب و قدم ‏های علی علیه‏السلام باهم پیوندی ناگسستنی دارند.

آن گاه که هستی روی را می‏ پوشاند و پوست شب، تیره ‏تر می‏ گردد، علی، خورشید شب‏های مدینه و کوفه نیز روی می‏ پوشاند و آرام آرام، کوچه‏ های تنگ و تاریک را زیر پای خود می ‏نهد و کوبه درهای فقر و تنگ‏دستی را می‏کوبد؛ بی ‏آن‏که در انتظار بیرون آمدن سری بماند.

این‏جا بقیع است ، درست با چشم‏های سُست که از پشت پنجره ‏ها پی در پی می‏نگری، در یک مرثیه مواج فرو می‏ریزی.دیگر نه خود را به جا می ‏آوری و نه جز اشک را می‏نگری. تا احساس بی‏قراری، طعم شور چشم‏ ها را می‏ چشد، بغض‏های بهاری خود را می ‏تکانی، عباس علیه‏ السلام را می‏ بینی که ایستاده است. عباس ایستاده است و خاک ام البنین، بوی مشکعباس و عَلَم ابوالفضل (ع) را می‏دهد.

دوستش داشتم، ناخودآگاه دوستش داشتم، بی‌آن‌که بدانم برای چه.هربار از کنارش رد می‌شدم، قلبم توی سینه به درد می‌آمد. نبضم تندتر می‌زد. نمی‌دانستم چرا؟ نمی‌دانستم چه چیز میان من و اوست؛ تنها می‌دانستم اشتیاقی غریب مرا به سمت او می‌کشاند، اشتیاقی گنگ که از سرچشمه آن هیچ نمی‌دانستم.

"حرٌ"

هر چه مینگرم در ماجرای حر . مبهوت میشوم...

که حر ....حر ابن یزید ریاحی....سردار سپاهی با هزار سوار و مرد جنگی.....

آمده بود راه بر حسین بندد مسیر حسین را عوض کند....

و حسین مسیر زندگی حر را عوض نمود...

آمده بود حسین در بند کشد که بنده ی حسین شد....

آمده بود برای جنگ .... "عاشق شد"....