منطق ظهور منطق غیبت

تردیدی نیست که امید به ظهور، در طول تاریخ غیبت صغری و کبری، در دل هر مسلمانی به ویژه شیعیان، موجب نشاط و تحرک و مقاومت در برابر فشار کفر و نفاق بوده است.

امید به ظهور، به عنوان برگ برنده‌ای در اختیار جامعه ایمانی بوده تا در برابر قدرت ظاهری که در اختیار جریان باطل بوده است، پیروزی حتمی را در نهایت این مبارزه از آن خود ببینند، ظهور امام حق و موعود خدایی را دلیلی بر لزوم ادامه راه خویش بدانند و هرگز در این مسیر، دلسردی و یأس به خویش راه ندهند؛ اما امید به ظهور در طول زمان، گاهی بیش از حدّ معمول، افزایش یافته و قالبی غیر واقعی به خود گرفته، که با گذر زمان و عدم تحقق آن، باعث القای یأس و بدبینی و در نتیجه، خمود گشتن برخی شده است.

انقلاب اسلامی ایران ـ که با مایه امید به ظهور و زمینه‌سازی برای آن، به دست معمار بزرگ انقلاب اسلامی، حضرت امام خمینی (ره)  پدیدار گشت ـ طلیعه شکستی بزرگ را در اردوگاه استکبار و صهیونیزم پدیدار، و نگرانی از آن را در اعماق وجود آنها جاری ساخت.

گذر زمان، این واقعیت را بیش از پیش برای دشمن روشن ساخت که این انقلاب و مردمان آن، امید به ظهور را ابزار حرکت خویش قرار داده و تمامی مشکلات، مصیبت‌ها و سختی‌ها را برای رسیدن به این آرزوی دیرینه بشریت، بر خود هموار ساخته و به جان خریده‌اند.

شکست تدریجی دشمن در این نبرد، او را به فکر مقابله واداشت و ترفندهایی برای ایجاد شکست و یا کُند‌سازی حرکت انقلاب، به کار بست؛ که از آن جمله، تکرار تجربه تاریخی خویش در بیرون ساختن امید به ظهور از قالب طبیعی و ایجاد احساس نزدیک بودن آن در زمانی بسیار نزدیک بود؛ تا با گذر زمان و عدم تحقق آن، جامعه پویا و در حال حرکت را و مردمان راهی در مسیر مقدمه سازی را متوقف نماید و این‌گونه القا کند که مسأله ظهور و مقدمه‌سازی، پرداخته‌هایی خیالی است  و همه را به دست شستن از این امید و خزیدن به گوشه انزوا و وارد شدن در حالت انتظار مرده و بی‌تحرک وادار سازد.

این فعالیت دشمن و یا دوست نادان، لزوم توجه به منطق ظهور را بر ما حتم می‌سازد؛ تا با درک صحیح آن، از آفت‌هایی همانند آنچه دشمن با القای بسیار نزدیک بودن ظهور در پی آن است، جلوگیری شود.

منطق ظهور، همان منطق غیبت است

سئوال این است که چرا بقیة‌الله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف  غایب شدند؟ کوتاه‌ترین جمله که همه حکمت‌ها و فلسفه‌های غیبت را درون خود جای می‌دهد این است: « فقدان نیروی لازم».

ایشان به چه نیرویی نیازمند بودند که در آن هنگام وجود نداشت؟ پاسخ این پرسش، در بررسی علت غیبت امیرالمؤمنین علیه السلام  از حکومت، پس از رحلت پیامبر صل الله علیه و آله وسلم  و بازگشت مجدد ایشان، پس از بیست و پنج سال است. چرا امیرالمؤمنین علیه السلام  پس از پیامبر اسلام صل الله علیه و آله وسلم  از حکومت دور شد؟

زیرا پس از پیامبر اکرم صل الله علیه و آله وسلم ، امیرالمؤمنین علیه السلام  فاقد نیرویی بود که اولاً ایشان را در برابر دشمن، یاری دهد و ثانیاً حضرت را در حکومت، همراهی نماید. این مسأله، موجب غیبت حضرت از حاکمیت شد؛ اما همین غیبت، زمینه‌ای گشت تا فرصتی در جهت تربیت نیرو برای حضرت، فراهم شود که با آن حضرت، همراهی و مردم به واسطه آنها به حضرت مراجعه نمایند و ایشان را برای بازگشت به حکومت دعوت کنند.

با قدرت گرفتن علی علیه السلام  در مدینه، دشمن، متوجه اقدام بیست و پنج ساله حضرت در تربیت نیرو شد و علت به قدرت رسیدن حضرت، پس از این مدت را دریافت و فهمید که اگر این نیرو‌ها از ایشان گرفته شود، بار دیگر افول قدرت رخ خواهد داد و همین طرح را نیز اجرا نمود تا جایی که حضرت در آخرین خطبه نماز جمعه و پس از آنکه مردم، درخواست ایشان را برای قیام علیه معاویه، بی‌پاسخ گذاردند گریستند و فرمودند: «کجایند برادرانی که در مسیر بودند و در راه حق قدم می‌زنند؟ عمار کجاست؟ ابن تیهان کجاست؟ ذو الشهادتین و همانند‌های او کجایند؟» و دست بر محاسن شریف گرفتند و بسیار گریستند و پس از این خطبه، به جمعه دیگر نرسیده، ضربت ابن ملجم بر سر مبارک او وارد گشت و موجب شهادت ایشان شد.(1)

بدین ترتیب معلوم می‌شود که علت غیبت، فقدان نیرو و موجب ظهور، داشتن نیرو است. این حقیقتی است که غیبت امام عصر (عج)  را رقم زد و موجب شد تا ایشان دیگر رؤیت نشوند و از دید همگان، پنهان گردند. و همین رخداد ظهور ایشان را رقم خواهد زد و با فراهم شدن نیرو به کیفیت و تعداد لازم، ظهور تحقق خواهد یافت.

پرسش این است که حضرت چه نیرویی نیاز دارد و برای چه محدوده‌ای و چه تعدادی؟

امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف تنها کسی است که در طول تاریخ با عنوان اقامه عدالت در سراسر زمین معرفی شده و خدای متعال، وعده او را به همه امت‌ها داده است(2) و او، تنها کسی است که درباره او گفته‌اند: «یملأ الله به الارض قسطا و عدلا کما ملئت ظلما و جورا».(3)

سایر پیامبران از جمله پیامبر اسلام صل الله علیه و آله وسلم  نیز به دنبال حکومت عدل بودند و این آرزوی همه آنها بوده؛ اما هیچ یک موفق به پدیدار ساختن آن نشدند. چنانکه تردیدی نیست امیرالمؤمنین علیه السلام  در حکومت پنج ساله خویش، عدالت را هدف قرار دادند؛ اما موفق نشدند آن را در سراسر منطقه‌ای که بر آن حکم می‌راندند اجرا نمایند. شاهد بر آن، نامه‌هایی است که حضرت برای برخی استانداران خویش فرستاده و از رفتار ناعادلانه آنها شکوه کرده‌اند.

علت این مسأله فقدان نیروی لازم بود؛ یعنی افرادی که عادل باشند و عدالت را درک کنند و به عبارت دیگر، دارای دو ویژگی باشند:

اول، عدالت وصفی؛ بدین معنا که اصرار بر انجام معاصی صغیره در آنها نباشد و دیگر اینکه گناه کبیره را ترک کنند یعنی میل به ظلم در آنها مرده و یا بسیار ضعیف باشد؛ به گونه‌ای که قابل چشم‌پوشی و اغماض است.

دوم، علم به عدالت؛ بدین معنا که معاصی صغیره و کبیره را بشناسند تا تارک آن باشند. این معاصی در بحث حکومت و ارتباط با مسائل حکومتی، بسیار فراوان و متعدد می‌‌شود و مسأله دانش و علم به مسائل را بسیار گسترده می‌سازد. امیرالمؤمنین علیه السلام  افرادی که چنین باشند را به تعداد لازم برای وصول به عدالت مطلوب در حیطه حاکمیت خویش، در اختیار نداشت.

 

بقیةالله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف  به دنبال ایجاد حکومت عدل بر پهنای گیتی هستند؛ بنابراین نیازمند افراد عادل با دو وصف هستند:

عدالت وصفی (در مقام عمل) و علم به مقتضای عدالت.

نیروی مورد نیاز حضرت، باید قبل از ظهور آماده شود؛ چرا که ایشان پس از ظهور به فتح و حکومت خواهد پرداخت و فتح و حکومت ایشان از آغاز همراه عدالت است و در نتیجه نیروهایی که ایشان استفاده می‌کنند، همه، باید عادل باشند.

 

اکنون این سؤال مطرح است که چه کسی می‌داند نیرو به حد کافی فراهم گشته تا بگوید ظهور بسیار نزدیک است و درباره آن تعجیل ایجاد کند؟

ممکن است گفته شود بر اساس علائمی که برای ظهور بیان شده، می‌توان نسبت به نزدیکی ظهور، اظهار نظر کرد. در پاسخ باید گفت: درباره علائم به گونه‌ای سخن گفته‌اند که تجمیع آنها تاکنون هرگز رخ نداده است. وقوع برخی از آنها اموری است که بارها اتفاق افتاده، اما به دلیل عدم همراهی با علائم دیگر، ظهور را همراه نداشته است. بنابراین تحقق برخی علائم تنها، می‌تواند امید را به شکلی معمول ایجاد نماید؛ اما خارج از حدّ متعارف به گونه‌ای که به تخمین زدن زمانی برسد، هرگز صحیح نیست و آنها که از تحقق چنین علائمی به این گمان رسیده‌اند، یا از روی کم اطلاعی بوده است و یا افرادی مغرض هستند که به دنبال از میان بردن امید از راه استعجال بوده‌اند.

اگر جامعه را وارد استعجال در زمینه ظهور سازیم، بعضاً این تصور برای برخی حاصل می‌شود که چشم انداز بیست ساله چه معنا دارد؟ برنامه پنجم توسعه یعنی چه؟ برنامه‌ریزی برای انتخابات کدام است؟ آینده با چه مدل رئیس جمهوری باید ادامه یابد؟ وقتی بناست امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف  بیاید و اداره حکومت را در دست گیرد، چه معنا دارد که برای بیست سال آینده چشم‌انداز ترسیم کنیم و برای پنج سال آینده برنامه تدوین نماییم؟ اگر این سرعت‌نمایی غیر واقعی با مانع روبرو نشود، خواهند گفت: معنا ندارد برای سال آینده، بودجه‌ای تعریف کنید؛ امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف  در راه است!

و اینها همه یعنی درمانده سازی حکومت از مقابله با بحران‌هایی که دشمن ایجاد می‌کند و فرو افتادن حکومت در یک انتظار کشنده و مرده که بار دیگر با از دست دادن فرصت‌ها در تربیت نیرو، راه را برای بازگشت سلطه دشمنان باز می‌کند و دیگر بار، ملت‌ها را در قید و بند استکبار قرار می‌دهد و یأس و ناامیدی را مستقر می‌سازد. اینها همه ضرر معرفی مصادیق است که هیچ نیازی هم به آن نیست.

مشخص کردن مصادیق اشخاصی که در روایات بیان گشته، امری ناممکن است؛ چرا که روایات وارده در این باره به گونه‌ای است که هرگز نمی‌توان مصداق واحدی را معیّن نمود.

اساساً آیا ما مأمور به شناسایی سید خراسانی، یمانی، حسنی و شعیب بن‌صالح و... هستیم؟ در هیچ روایتی، ما مأمور به شناسایی این افراد نشده‌ایم؛ بلکه آنچه ما به آن مأمور هستیم، شناخت حجت زمان از یک‌سو و از سوی دیگر ـ دشمن که در هر زمان می‌توان از آن به سفیانی تعبیر نمود ـ هستیم. برای ما مهم نیست که سید خراسانی کیست؟ چرا که مأمور به تبعیت از او نیستیم؛ بلکه مهم این است که بدانیم ولی زمان ما کیست تا با تقلید و تبعیت از او، وظایف دوران غیبت را انجام دهیم و با شناخت دشمن بتوانیم از اقدامات تخریبی او جلوگیری نماییم.

نتیجه سخن

بر این اساس می‌توان گفت که ظهور، هنگامی رخ خواهد داد که افراد عادل به تعداد لازم تربیت شده باشند تا بتوانند امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف  را در این امر یاری دهند و کسی از این زمان آگاه نیست مگر خدای متعال.

پی نوشت ها:

1- نهج البلاغه، ص 264.

2- بحارالانوار، ج 98، ص 294.

3- امالی صدوق، ص 78.

اى بهار دلها  

سلام بر آل یاسین، سلام بر مهدى امتها و جامع تمام كلمات وحى الهى.

سلام بر آنكه شمشیر بركشیده و ماه تابان و نور درخشان است.

سلام بر آفتاب شب ظلمانى جهان و قرص ماه ایمان.

سلام بر بهار مردمان و نشاط‏آفرین روزگار.

«شب هجرانت اى دلبر، شب یلداست پندارى رخت نوروز و دیدار تو، عید ماست پندارى‏»

اى بهار دلها و امیدبخش انسانها و سرور و شادى روزها، اى خورشید ظلمتها و ماه تمام نماى جمال خدا. اى حقیقت عشق و مظهر پرستش، اى شكوفه طه و غنچه شكفته زهرا، علیهاالسلام. اى سرو خوش‏قد و رعنا، اى چهره‏ات چون آفتاب، روشن و دلربا، اى در رهت، جانها فدا و نشان غمت، اشكها. اى عصاره زمان و زیباییها، اى هماره با ما و ناپیدا، اى سوخته در فراغت عاشق و شیدا، اى مونس و همدم اولیا، اى خمار نگاهت راز هستى‏ها، اى طاووس خوش خرام بهشت اعلى، اى شراب عشقت، نوش جانها، اى خزینه علم و نهایت‏حلم، اى مسكن بركت و معدن حكمت، اى تمام محبت، اى گرد و غبار مقدمت توتیاى چشم ما، اى شمع جهان‏افروز، بیا! اى شاهد عالم‏سوز بیا! اى كعبه امید عیان شو. اى درخشش هستى بتاب! اى خورشید جان و جهان جلوه‏گر شو!، اى فروغ فضلیت‏بتاب! اى راز عظیم تجلى چهره بنماى، اى پاكترین خونها نثار عشقت، به پا خیز! اى دشت و دمن در انتظارت با دم عیسایى‏ات، زنده گردان! اى كشتى نجات، رهایى بخش و اى مرهم سینه‏ها درمان كن.

اى عصمت‏بى‏كران فریاد كن! اى فریادرس بیدار كن! اى صاحب شمشیر بران آغاز كن! اى ساحل پیروزى ظاهر شو! اى مشعل علم و عقل نور باران كن! اى قبله عشق آشكار شو! اى یوسف جمال، رخ از مشتاقان دریغ مدار! اى حامى قرآن و نداى عترت، بیا! اى رهبر و دلبر و دلبند، مهدى بیا! بیا و منتظران تشنه را دریاب و عاشقان بى‏قرارت را آرامش جان باش.

مهدیا! مى‏خواهیم به قله كوه انسانیت‏برسیم، دستمان را بگیر، مگر نه اینكه تو باقى‏مانده جود خدا و از تبار حسین و دودمان كریمانى و احسان و دستگیرى توست.

ما به افق تابناك فروغ ازلى خیره مى‏شویم و به امید آمدن روزهاى شادى و لحظه‏هاى نورانى، خود را از مهر تو سرمست مى‏سازیم و دست طلب و ادب به دامان تو در مى‏آویزیم و به تولاى تو چنگ مى‏زنیم. ما همچو گدایان سر راهت مى‏نشینیم تا با طلعت رشیده خویش، بر زمین و زمان عطر ولایت‏بپاشى و ما در فضاى عطرآگین كرامت تو، جان تازه بگیریم و نماز شكر را به امامت تو برپا كنیم و در برابر رب كعبه خاضع شویم و ویرانى ظلم و آزادى انسان را جشن بگیریم و سرود حمد را با آهنگ عشق دمساز كنیم و بدین‏گونه نشان خواهیم داد كه پیرو خط سرخ شهادتیم و تو مظهر قهاریت و جباریت‏خدایى و انتقامخواه خون حسین و رهروان عاشورایى. پس بر كافران بتاز و با آنان بستیز و اركان ستم را ویران ساز و وعده الهى را تحقق بخش كه فرمود:

و نرید ان نمن على الذین استضعفوا فى‏الارض و نجعلهم ائمة و نجعلهم الوارثین.

اراده كردیم بر آنان كه در روى زمین ضعیف شمرده شدند، منت گذاریم و آنها را پیشوایان و وارثان زمین قرار دهیم.

بخش مهدویت تبیان

در میقات ظهور

به کجا چنین شتابان؟... دل من گرفته زینجا هوس سفر نداری ز غبار این بیابان...(1)

بکدام سو رو کنیم واز کدامین راه بگریزیم؟ ما که نه طاقت دوری از امام را داریم ونه لیاقت زیستن در دولت عدلش را. چگونه توانیم در رکاب حضرتش جنگید، یا بر غذای ناچیزش قناعت کرد؟

چگونه شبها نخسبیم وسر بر خاک عبادت سائیم وروزها شهادت را در سایه شمشیرش نظاره گر باشیم؟ لیک، در غبار این بیابان نیز نشاید نشستن، وباید شتابان رفتن.

خویش را صالح انگاشته ایم، ولی از صلاح بدوریم، همچنان که به گناه نزدیک. و پنداشته ایم که امتحانی نیست وای بر ما! آیا مردمان چنین پنداشته اند که اگر گفتند ایمان آوردیم بحال خود رها خواهند گشت و از آزمایش نخواهند گذشت؟(2)

به ما فرصتی داده اند، و این آزمایش ماست: به آنان فرصت دادیم تا بر گناه خود بیفزایند و آنها را عذابی رسوا ساز در پیش است.(3)

چه می اندیشیم؟ مگر نه اینکه آن گاه که حضرتش ظهور فرماید، ما را فرمان دهد که قرآن را پیروی کنیم و رسول خدا(صلى الله علیه وآله وسلم) را و جانشینش علی (علیه السلام) و جانشینش حسن (علیه السلام) را و ... پس چرا امروز این چنین نباشیم و چرا درد غربت امام را با پیمودن راه ثقلین(4) مرهم ننهیم؟ اینک این راه که با خلقت آغاز شد، با بعثت به اوج رسید، در غدیر جاودانه شد، و می رود که به دست آخرین معصوم(علیه السلام) به مقصد رسد، پیش روی ماست و ما را آموخته اند که چگونه راهیان این راه باشیم. قدر امام را ندانستیم و روی از سویش تافتیم تا چشیدیم طعم تلخ غیبت را و دیدیم تیرگی دلها را. و چه زیبا گفته اند که: نبودن او گناه ماست.(5) راستی را که گناه از ماست. مائی که می باید بسویش می رفتیم ولی ماندیم. و مگر چنین است که معلمی بدنبال شاگردانش رود تا درسشان آموزد؟

ساده دلان به بیراهه شدند. تن پروران به استهزاء نشستند، دشمنان زیرک از آب گل آلود ماهی گرفتند و در این میان، پاکان و صالحان بهوش ماندند و امید را دامن زدند و با تاریکیها به مبارزه برخاستند و دیدیم که چگونه به همت نایبان امام، اولین قدم را بسوی حکمت عدل او برداشتیم. اینک این وظیفه ماست که در ادامه حرکت، بکوشیم تا نهضت را جهانی سازیم و پیروزی امروز را به پیروزی نهائی حضرتش متصل سازیم. وگرنه بر سر ما نیز همان خواهد آمد که بر سر دیگر حرکت ها آمد: یک به یک سنگر را ترک خواهیم کرد وسپاه را نیز. و فردا: ترسم که از این قافله جز قافله سالار نماند! این بار بر دوش ماست. ما که به دروغ نام منتظر بر خود نهاده ایم دردمندانه نشسته و می نگریم دستهایی را که می کوشند یاد رهبر زمانمان را آلوده کنند و از میان برگیرند و تفکر اصیل شیعی ما را به انحراف کشانند. و نه تنها هر نیمه شعبان، که هر روز و هر لحظه، یادآور این مسئولیت حتمی است که از یاد برده ایم. و این مائیم که دوری ظهور را سبب شده ایم. پس بخود آئیم و نزدیکی قیام را از آن کس بخواهیم که کار ظهور را در یکشب سامان تواند داد. این بدان معنی است که برای نزدیکی فرج دعا کنیم. آن گاه که دل به قیام مومن شد، دست و پا نیز آن کنند که باید. از این راه، در پنهانی امام نیز جامعه ای خواهیم داشت چون هنگام ظهور: برای تعجیل فرج دعا کنید که این خود فرج شماست.(6)

لیک این همه را امید باید، تا بدانیم که کارمان بیهوده نیست. حقی است و باطلی، و چیرگی حق بر باطل مسلم است، اگر چه در واپسین روز هستی زمین باشد: اگر تنها یک روز از عمر زمین مانده باشد، خداوند آن روز را چندان دراز گرداند تا مردی از خانواده مرا که همنام و هم کینه من است برانگیزد و زمین را بدست او از عدل و داد آکنده سازد، آن چنان که از ظلم و جور پر شده باشد.(7)

و تا آن روز باید محک ها خورد و غربالها شد، تا تنها وارثان راستین زمین بجای مانند. و انتظار مهلتی است تا به جمع این وارثان بپیوندیم. انتظار، نه به آن معناست که با نام امام قائم بپاخیزیم و بمانیم تا دستی از غیب برون آید و کاری بکند، که در انتظار، شکنجه و درد از غربت امام نیز هست و گرفتن دست فریب خوردگان نیز هست و دگرگونی و قیام نیز. که تا خود تغییر نکنیم خدایمان دگرگونه نخواهد ساخت. تا که ساعت ظهور فرارسد و خویش را با دست پر منتظری یابیم که در میقات ظهور به میعاد نور آمده است تا: جاء الحق را نظاره گر باشد، و زهق الباطل را.

وانتظروا الفرج صباحا و مساوا.... (8)

پی نوشت ها:

(1) محمد رضا شفیعی کدکنی، در کوچه باغهای نیشابور.

(2) (احسب الناس ان یترکوا ان یقولوا آمنا وهم لا یفتنون) (سوره عنکبوت آیه 2).

(3) سوره بقره، آیه 178.

(4) اشاره به حدیث نبوی: انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله وعترتی....

(5) عدمه منا. خواجه نصیرالدین طوسی، شرح تجرید قوشچی، ص 376، بنقل از در فجر ساحل.

(6) (کمال الدین ج 485:2): فاکثروا الدعاء بتعجیل الفرج فان ذلک فرجکم.

(7) (ینابیع الموده / 426): لو لم یبق من الدهر الا یوم واحده لطول الله ذلک الیوم حتی یبعث الله رجل من عترتی اسمه اسمی وکنیته کنیتی. یملا به الارض قسطا وعدلا کما ملئت ظلما وجورا.

(8) هر صبح وشام، انتظار فرج را بکشید، غیبت نعمانی ص 81.

بخش مهدویت تبیان

وعده قطعی خدا

در روزگارانی از تاریخ، آیین‌های عدل و حق بر جامعه‌هایی پرتو افکند و آسایش و امنیّت واقعی را ـ هرچند اگر چه کوتاه ـ برای انسان‌ها به ارمغان آورد؛ لیکن این دوره‌های درخشان، پایدار نماند و بعد از آن، روزگار تیره ستم و بیداد و تجاوز و تبعیض، بر همه جا سایه افکند، و امنیّت را از مردم سلب نمود و مستضعفان را در چنگال مستکبران قرار داد. تاریخ بشریت در بیش‌تر دوره‌ها، چنین رقم خورد، و زندگی مستضعفان و محرومان، با رنج و فشار گذشت. اکنون سال‌ها از دوران طولانی ستم و بیدادگری و حاکمیّت طاغوت و اشرافی‌گری می‌گذرد تا دیگر بار، به دوران حاکمیّت و پیشوایی مستضعفان و امامت عدل مهدی (عج)  پا گذارد و تمام نقاط زمین را از قدرت‌های طاغوتی و سلطه طلبان ظالم، پاک نماید.

آینده جهان از دیدگاه قرآن

 از نظر قرآن کریم، آینده، از آن مستضعفان، صالحان و مؤمنان است. بر اساس یکی از قوانین سنن الهی، بندگان مؤمن و صالح خداوند ـ که جز در مقاطع محدودی از تاریخ، همواره به استضعاف کشانده شده و خوار شمرده شده‌اند ـ در نهایت، زمین را به ارث می‌برند و حاکمان زمین می‌گردند.

قرآن کریم در این باره می‌فرماید:

وَنُرِیدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ

« اراده کرده‌ایم که بر کسانی که در زمین به استضعاف کشیده شده‌اند، منّت نهیم و آنان را پیشوایان [مردم] گردانیم و ایشان را وارث [در زمین] كنیم» (1)

این آیه، بشارتی است بزرگ، در جهت پیروزی حق بر باطل، ایمان بر کفر، عدالت بر ستم و مستضعفان بر مستکبران. نویدی است برای همه آزادگان و عدالت جویان و محرومان و پیامِ امید بخشی است در جهت برچیده شدن بساط بیداد و تحقّق عدالتی فراگیر در سرتاسر کره زمین.

نکته مهم، این است که بدانیم پیروزی نهایی مستضعفان بر مستکبران، پس از ظهور حجّت حق، حضرت مهدی (عج)  خواهد بود که شیعه و سنی، بر قطعی بودن آن اتّفاق نظر دارند. براساس دیدگاه مفسران و احادیث رسیده از معصومین این آیه از امامت و حاکمیّت جهانی مستضعفان سخن می‌گوید که تجلّی آن با نهضت بزرگ مهدی (عج)  صورت می‌پذیرد و سرتاسر جهان از عدل و قسط لبریز می‌گردد و با شکست مستکبران و خواری آنان، مستضعفان به عزّت و سروری دست می‌یابند.

امیرالمؤمنین علی علیه السلام  می‌فرماید: « دنیا پس از چموشی، هم‌چون شتری که از دادن شیر به دوشنده‌اش خودداری می‌کند و برای بچّه‌اش نگه می‌دارد، به ما روی می‌آورد.»(2) هم ایشان، درباره آیه وراثت مستضعفان بر زمین و پیشوایی آنان فرموده است: « آنان، آل محمّد علیهم السلام  هستند که خداوند، مهدی ایشان را پس از زحمت و فشاری که بر ایشان وارد می‌شود، بر می‌انگیزد و به آنان عزّت می‌بخشد و دشمنانشان را خوار و ذلیل می‌کند».(3) از این روایت به خوبی می‌توان استفاده کرد که مهدی آل محمّد (عج) یکی از مصادیق بسیار روشن آیه شریفه مورد بحث است و در آن زمان، حضرت، حکومت جهانی را به دست مبارک می‌گیرد و وارث زمین می‌شود و مؤمنان، عزیز و کافران و مفسدان، ذلیل خواهند شد.

شیبانی، دانشمند حنفی مذهب، در کتاب کشف البیان آورده است که در اخبار اهل سنت از حضرت باقر و صادق(علیهماالسلام) روایت گردیده که آن دو امام فرموده‌اند: «این آیه به صاحب الامری اختصاص دارد که در آخرالزمان خروج می‌نماید و حاکمان زورگو و جبار و فراعنه را نابود می‌کند و شرق و غرب عالم را مالک می‌شود و سپس، آن را لب‌ریز از عدل می‌سازد؛ همان گونه که از ظلم و جور پر شده بود.»(4)

این، وعده‌ای است که به صورت واقعه‌ای محتوم در کتاب‌های پیشین نیز آمده است : (إنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ)؛(5) و در حقیقت زمین را بندگان شایسته ما به ارث خواهند برد». شیخ طبرسی، مفسّر گران‌قدر، در ذیل این آیه، روایتی را «از امام باقر (علیه السلام)  نقل می‌کند که فرمود: «این بندگان شایسته که وارث زمین می‌شوند، اصحاب مهدی (عج)  در آخر الزّمان‌اند» و اضافه می‌کند حدیثی که شیعه و سنی از پیامبر(ص) روایت کرده‌اند، بر گفته امام باقر (علیه السلام) دلالت دارد؛ و آن حدیث این است: « اگر از عمر جهان، جز یک روز باقی نمانده باشد، خداوند، همان یک روز را چنان دراز می‌کند تا مردی صالح از خاندان من بر انگیخته شود و زمین را همان گونه که از ستم و بیداد، لب‌ریز شده است، از عدالت و قسط، لب‌ریز سازد». (6)

قندوزی حنفی می‌نویسد: «وعن الباقر و الصّادق فی قوله تعالی و لقد کتبنا فی الزّبور... قالا: «هم القائم و اصحابه؛ از [امام] باقر و صادق (علیهما السلام)  درباره این آیه روایت است که فرمودند: ایشان حضرت قائم عجل الله تعالی فرجه الشریف  و اصحاب او هستند».(7)

در آیه 55 سوره نور نیز، خدای متعال به همه مؤمنان، حاکمیّت شایستگان را بر جهان نوید می‌دهد:

«خدا به کسانی از شما که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، وعده داده است که حتماً آنان را در زمین، جانشین [خود] قرار داده، و آن دینی را که برایشان پسندیده است، به سودشان مستقر کند، و بیمشان را به امید مبدّل گرداند [تا] مرا عبادت کنند و چیزی را با من شریک نگردانند و هر کس پس از آن به کفر گراید؛ آنانند که نافرمانند، از فاسقان خواهد بود.» (8)

از امامان اهل‌بیت (علیهم السلام)  روایت شده است که این آیه، درباره مهدی آل محمّد (عج)  است(9) و به دست اوست که حکومت مستضعفان، تحقّق کامل می‌یابد و سیره و سنّت رسول الله (ص) به تمام معنی، عینیّت پیدا می‌کند. در حدیثی از پیامبر (ص)  چنین آمده است: « سیره و سنّت او (مهدی) سیره وسنّت من است. جامعه را بر دین و آیین من اقامه می‌سازد و مردم را به کتاب پروردگارم دعوت می‌نماید». (10)

خدای رحمان به اهل ایمان و نیکوکاران وعده داده است که آنان به زودی، زمین را به ارث می‌برند، در امنیّت زندگی می‌کنند و از شر و بدی مستکبران و ستم‌گران آزاد می‌شوند. جامعه طیّب و طاهر و باصفایی که دنیا در آرزویش، روزگار سپری می‌کند، در عصر نورانی خاتم الاوصیا، حضرت مهدی (عج)  خود را نشان خواهد داد. روایات فراوانی به این مهم اشاره دارند. از جمله، امام صادق (علیه السلام)  می‌فرماید: « این آیه هنوز تأویل نشده است و اگر قائم ما ظهور کند، به زودی خواهید دید کسی را که معنای این آیه را می‌فهمد. دین محمّد (ص)  به همه جا خواهد رسید، چنان‌که شب به همه جا می‌رسد: به صورتی که بر روی زمین، مشرکی باقی نخواهد ماند».(11)

نکته مهم این است که منظور از «مؤمنان صالح» در آیه، همان مستضعفان‌اند؛ چرا که در طول تاریخ، غالب افراد مؤمن و صالح از طبقه محرومان، و اشراف و مرفهان و مسرفان، نوعاً فاسد و منحرف بوده‌اند. از دیگر سو، تمکین و استواری دینِ ـ خدا که در آیه مطرح شده ـ در اجتماعی امکان پذیر است که از طبقات مستکبر و مستضعف (زیر سلطه و سلطه طلب) خالی باشد و روشن است که چنین جامعه‌ای، جامعه فرودستان و مستضعفان است که از طبقه‌‌های زر به دست و زورمدار و مستکبر، پاک سازی شده است. از این رو، آیه مورد بحث ـ که از حاکمیّت فراگیر مؤمنان، در جوامع بشری سخن می‌گوید ـ حاکمیّت محرومان و مستضعفان را در نظر دارد.

سخن آخر

از آن چه گفتیم، می‌توان استنباط کرد که اراده الهی بر آن تعلّق گرفته که مستضعفان را حاکمان زمین قرار دهد و اراده خدا حتمی و تخلّف ناپذیر است. این حاکمیّت، نعمت بزرگ و با ارزشی است که نصیب مؤمنان مستضعف در حکومت جهانی مستضعفان که به دست مهدی آل محمّد (عج)  تجلّی می‌یابد، دین الهی و امنیّت کامل در سراسر کره زمین تحقّق می‌یابد ـ و در سایه عدالت مهدوی ، مستضعفان نیز از سلطه مستکبران رهایی می‌یابند و به عزّت و سَروری می‌رسند.

سنّت قطعی الهی این است که دولت‌های باطل، زایل و دولت حق با قیام مستضعفان ـ که امدادهای خداوند با آنان است ـ ظهور کند و به بیان حضرت امام خمینی (ره)  : «خداوند همیشه با مستضعفان است و حق همواره بر باطل غلبه کرده و ایمان همیشه فائق شده است».(12)

پی نوشت ها:

1. سوره قصص/5.

2. نهج‌البلاغه، حکمت 209.

3. الغیبة طوسی، ص84.

4. کشف البیان، ج 4، ص 144 ، 145.

5. سوره انبیا/105.

6. مجمع البیان ، ج 4 ، ص 66 ، 67 .

7. ینابیع المودة، 1416 ق ، ج 3 ، ص 243.

8. سوره نور/55.

9. کمال الدّین، ج 3 ، ص 356 ، 357 ؛ مجمع البیان، ج 4 ، ص 152.

10. همان، ج 2 ، ص 411.

11. تفسیر عیّاشی، ج 2، ص 56 بحارالانوار، ج 51، ص 56.

12. در جست و جوی راه ، دفتر اول ، ص 119.

فراوری: امیر رضا عرب

بخش مهدویت تبیان

آن آشکار پنهان

باز، ماییم و شرار انتظار،

دیده‌ها پر اشک و جان‌ها بی‌قرار و در دل، عشق یار.

وعدة خدا و رسول را باور داریم که روزی آن تکسوار نجات‌بخش و آن طیب غم زدا خواهد رسید، و چه روز شیرینی است آن  روز.

امام علی علیه السلام  فرمود:

قائم ما دو غیبت دارد، یکی طولانی‌تر از دیگری است و بر امامت او و اعتقاد به پیشوایی حضرتش، جز صاحبان یقین‌های نیرومند و معرفت‌های درست و استوار، کسی ثابت نمی‌ماند.

هر چند برای صاحبان بصیرت و باور، غیبت و حضور آن مولا فرقی نمی‌کند، اما گاهی برخی از دل‌ها از غیبت دراز مدّت آن پنهانِ آشکار، به تزلزل می‌افتند.

این است راز آن همه اصرار، که در دعاهایتان بخواهید طول کشیدن زمان غیبتش شما را به تردید نیفکند و یقین از کف ندهید.

یاد آن حجت موعود، حلاوت‌بخش لحظات زندگی است.

وجود او از پشت ابر غیبت نیز، زندگی‌ها را گرم نگه می‌دارد.

برخی از انسان‌های پاک، این توفیق را داشته‌اند که حتی در دوران غیبت هم، چهرة بی‌نقاب آن خورشید را ببینند.

نواب اربعه از آن گرو‌ه‌اند. تشرف‌یافتگان دیگری در عصر «غیبت کبری» نیز این کامیابی را داشته‌اند، تا حجّتی برای دیگران شوند.

نایبان ویژه، هم به دیدارش نائل می‌شوند، هم پاسخ‌های امام را به مکاتبات شیعه دریافت می‌کردند، هم نوع پاسخ‌ها که گاهی مشتمل بر بعضی اطلاعات و نشانه‌هایی بود و معجزه‌آسا از امور پنهان خبر می‌داد و شبهه‌ها را می‌زدود، مایه استواری ایمان سائلان می‌گشت.

گاهی هم نامه‌ها که به خط مقدس حضرت بود، مایة اعجاب و دلگرمی شیعه می‌شد و بهره معنوی از آن آشکار پنهان به پیروان می‌رسید.

نوّاب اربعه، از سوی امام توصیه می‌شدند که جای آن حضرت و کیفیّت تماس و خصوصیات دیدار را کتمان کنند. آنان پیوسته با عنوان‌ها و تعبیرات خاصّی که آمیخته به کتمان بود، از حضرتش یاد می‌کردند، مثل: قائم، غریم، حجّت، ناحیه، صاحب الزّمان.

شیخ طوسی می‌گوید: «چه بسا اگر بعضی نامش را می‌‌دانستند، فاش می‌ساختند و اگر جایش را می‌دانستند، دشمنان را به جای او راهنمایی می‌کردند».

این کتمان و پنهان‌کاری، می‌بایست در کنار تبیین و اعلام مشاهده انجام می‌شد، تا هم تردیدی نماند، هم دشمن آگاه نشود.

این، یکی دیگر از جلوه‌های ویژه در زندگی آن «آشکار پنهان» بود.

و جمع میان این دو کار، تکلیفی بود سنگین و دشوار.

با آن که بی‌نشانی، در هر کرانه‌ای

ز توست ای ولیّ ولایت، نشانه‌ای

هم در میان نئی تو و هم در میانه‌ای

ای خانه خدا که خداوند خانه‌ای

بخش مهدویت تبیان

امروز امیر در میخانه تویى، تو!

اللهم اعزه به، وانصره وانتصر به، وانصره نصرا عزیزا، وافتح له فتحا یسیرا، واجعل له من لدنك سلطانا نصیرا. اللهم اظهر به دینك و سنة نبیك، حتى لا یستخفى بشى‏ء من الحق مخافة احد من الخلق

خدایا! زمین از زمزمه ذكر تو به دور است.

نه حراى معرفتى، نه عزلت نشین حیرتى، نه بویى از معرفت، نه زمزمه‏اى از محبت.

اى مهربان!

آیا صداى گوشه‏نشینان منتظر مهدى، عجل‏الله‏تعالى‏فرجه، را بى پاسخ خواهى گذاشت؟

آیا گرفته‏ترین نگاهها را كه در سپیده دمان و آنگاه كه سرخى شفق مى‏درخشد، بر مهدى تو، عجل‏الله‏تعالى‏فرجه، سلام مى‏فرستند فراموش خواهى كرد؟

آیا این سینه‏هاى سوخته كه از میان جماعت مرداب زده به عشق تو و مهدى تو، علیه‏السلام، زنده‏اند در بى‏پناهى رها خواهى كرد؟

كاسه‏هایشان خالى است. دیگر اشك هم یارى نمى‏كند.

لهیب فروزان عطش در صحراى صبر مى‏سوزاندشان.

اضطرابشان را بنگر در امواج بغضهاى فرو خورده.

گویى اندوه تمام حنجره‏ها در آواز وداعشان نهفته است.

امروز امیر در میخانه تویى تو

 فریادرس این دل دیوانه تویى تو

 مرغ دل ما را كه به كس رام نگیرد

 آرام تویى، دام تویى، دانه تویى تو

 اى مهربان پروردگار ما!

پیروزى را قرین او گردان و سوختگانش را پیروز گردان. فتحى كه عالم را در برگیرد و سروش عشق، نواى فتح سر دهد.

دروازه‏اى از بركات به رویش بگشا كه افق پیروزى و نصر در آن سلطنت‏باشد.

مهربان!

به وسیله او در هنگامه‏اى كه فتنه‏ها دین را در جهان غریب مى‏گردانند اسلام را ظاهر گردان و سنت پیامبر، صلى‏الله‏علیه‏وآله، را به دست او آشكار فرما...

آنچنان سلطنتى كه انسان زیر چتر آسایش آن آرام گیرد و احدى از مردمان از آن گمراه نشود.

خدایا! اباصالح، عجل‏الله‏تعالى‏فرجه، را سلامت‏بدار و مؤمنان را به وسیله او به دار عافیت روانه كن.

بخش مهدویت تبیان

پیمان با امام زمان (عج)

هر كس چهل روز این دعا را بخواند از یاوران حضرت قائم(ع) خواهد بود و اگر پیش از ظهور آن حضرت بمیرد، خدای تعالی او را زنده خواهد كرد، تا در ركاب آن جناب جهاد نماید؛ و به شماره هر كلمه از آن هزار حسنه برایش نوشته می‏شود، و هزار كار بد از او محو می‏گردد.

حفظ و تقویت پیوند قلبی با امام عصر(ع) و تجدید دایمی عهد و پیمان با آن حضرت یكی از وظایف مهمی است كه هر شیعه منتظر در عصر غیبت بر عهده دارد. بدین معنا كه یك منتظر واقعی حضرت حجّت(ع) به رغم غیبت ظاهری آن حجّت الهی هرگز نباید احساس كند كه در جامعه رها و بی‏مسئولیت رها شده و هیچ تكلیفی نسبت به امام و مقتدای خود ندارد.

این موضوع در روایات بسیاری مورد تأكید قرار گرفته كه از آن جمله روایتی است كه از امام محمّد باقر(ع) نقل شده است. آن حضرت در تفسیر این كلام خدای تعالی:

یا أیها الذین آمنوا اصبروا و صابروا و رابطوا و اتقوالله لعلكم تفلحون؛1

ای كسانی كه ایمان آورده‌اید، شكیبا باشید و دیگران را به شكیبایی فرا خوانید و مراقب و مواظب باشید و از خدا بترسید، باشد كه رستگار شوید.

می‌فرماید:

 بر انجام واجبات صبر كنید و با دشمنانتان پایداری كنید، و پیوند خود را با امام منتظرتان مستحكم نمایید. 2

 همچنین امام صادق(ع) در روایت دیگری كه در تفسیر آیه مزبور رسیده است، می‏فرماید:

بر واجبات صبر كنید و یكدیگر را بر مصایب به صبر وادارید و خود را بر پیوند با امامان (و یاری آنها) ملتزم سازید. 3

اینكه می‌بینیم در روایت‏های متعدّدی، امامان ما، شیعیان خود را به تجدید عهد و بیعت با امام زمان خود سفارش كرده و از آنها خواسته‏اند كه در آغاز هر روز و حتّی بعد از هر نماز واجب، دعای عهد بخوانند، همه نشان از اهمیّت پیوند دایمی شیعیان با مقام عظمای ولایت و حجّت خدا دارد.

 یكی از مشهورترین دعاهای عهد، دعایی است كه مرحوم  سیّد بن طاووس آن را در كتاب ارزشمند مصباح‏الزائر به نقل از امام صادق(ع) روایت كرده و در ابتدای آن آمده است كه:

هر كس چهل روز این دعا را بخواند از یاوران حضرت قائم(ع) خواهد بود و اگر پیش از ظهور آن حضرت بمیرد، خدای تعالی او را زنده خواهد كرد، تا در ركاب آن جناب جهاد نماید؛ و به شماره هر كلمه از آن هزار حسنه برایش نوشته می‏شود، و هزار كار بد از او محو می‏گردد. 4

حداقل كاری كه ما برای حفظ و تقویت پیوند قلبی خود با امام زمانمان می‌توانیم انجام دهیم، خواندن همین دعای عهد است. دعایی كه زمزمه آن در آغاز هر صبح‌گاه ما را از حال غفلت و بی‌خبری خارج می‌سازد و متوجه‌مان می‌كند كه ما عهد و عقد و پیمانی از مولای خود بر گردن داریم كه تا از عهده وفای به آنها برنیاییم نمی‌توانیم از خدا بخواهیم كه ما را از جمله انصار و اعوان آن حضرت قرار دهد.

 پی‌نوشت‌ها:

1. سورة آل عمران(3)، آیة 200.

2. نعمانی، محمّد بن ابراهیم، كتاب الغیبة، ص 199، همچنین ر.ك: حسینی بحرانی، سیّد هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 334، ح 4.

3. بحرانی، حسینی، سیّد هاشم، همان، ح 2.

4. ابن طاووس، علی بن موسی، مصباح الزائر، ص 455؛ مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج 102، ص 111.  

بخش مهدویت تبیان

لاف بزرگ

قلم زدن از کسی که عصاره هستی است چقدر بی پروایی می خواهد! سخن گفتن از کسی که سخن هستی است و همه وجود از او می خواند! ما مدعیانیم که در لاف بزرگ خود در مولاپرستی مانده ایم و رسوب کرده ایم! این هم از حقارت و کوچکی ماست!

او منتظر است!

اگر ما منتظریم و اگر ما قصد داریم ویژگیها و شرایط منتظران حقیقی ظهور را بدانیم تنها یک راه باقی است: باید به خود او نگاه کرد و از خود او آموخت! مولای ما در رأس همه منتظران است و اگر ما منتظریم شاید توانسته باشیم درجه ای از درجات عالی انتظار او را بدست آوریم! مگر نه این است که او اسوه حسنه روزگار ماست و خوشا به حال ما آدمهای این عصر که امام عصر ما، اوست. او خود درس انتظار را به ما می آموزد. الفبای انتظار ظهور را از زبان او باید آموخت و هجّی کرد!

درس اول انتظار!

اولین درس انتظار او آن است که منتظر حقیقی بهترین بنده ی خداست. او خود بهترین بنده است همان که درس انتظار را می آموزد. پس بندگی خداوند نخستین قدم انتظار است. «یا ایها الناس اعبدوا ربکم الذی خلقکم والذین من قبلکم لعلّکم تتقون؛ ای مردم خدا را عبادت کنید کسی که شما را خلق کرد و کسانی که قبل از شما بودند شاید که پرهیزگار شوید.» (بقره- 21)

پس عبودیّت و بندگی پروردگار درس اول منتظر واقعی شدن است! چه درس سختی! بی شک باید عمری را سپری کرد و تمرین داشت تا شاید درجاتی از بندگی حاصل شود که در آن صورت درجاتی از انتظار نیز در ما تحقق خواهد یافت!

در امتداد خدا!

اگر درس اول انتظار را به خوبی دریافتیم و بندگی پروردگار مهدی(عج) را نمودیم از کسانی خواهیم بود که در ظهور او مطیع و فرمانبردار خواهیم بود و این ثمره ی درس اول انتظار است! مولا جز اطاعت از یاوران خود چه می خواهد؟! بندگی خدا اطاعت امر خداست و درس اول انتظار تربیت نیروی فرمانبردار از ولی خداست! و چون اطاعت از او اطاعت از خداست، منتظر واقعی دوگانگی نمی بیند، او محو در امر مولای خود است! «طوبی لشیعه قائمنا المنتظرین لظهوره فی غیبه و المطیعین له فی ظهوره؛ امام صادق (علیه السلام) فرمودند: خوشا به حال شیعیان قائم ما که در زمان غیبت او منتظر ظهورش و در زمان ظهورش مطیع او هستند.

نمره قبولی از درس اول انتظار بندگی خدا و اطاعت ولی اوست و جز این تبصره و ماده ای ندارد!

درس دوم!

درس دیگر منتظر واقعی بودن را باید از خود منتظر واقعی آموخت. مولای ما عاشق است. پس درس دوم انتظار عشق است. عاشقی شیوه ی منتظران است. عشق به همه عالم از جهاد و نبات و حیوان و انسان! عشقی به رنگ خدا! منتظر واقعی عاشق همه است چوه همه رنگ و بوی معبود او را دارند. چون همه عالم تسبیح گوی معبود او هستند و چون همه عالم مولای او را انتظار می کشند! منتظر واقعی یک عاشق واقعی است.

بی خبر نباش!

می دانی عاشق واقعی از حال معشوق خود غافل نمی شود! باور کنیم که مولای عاشق ما صبح و شام از حال عاشقان خود غافل نمی شود! نکند تیرهای گناهمان قلبش را مجروح کند! او عاشق واقعی است چون منتظر حقیقی تنها خود اوست! اگر ما این درس انتظار و عاشقی را از او می آموختیم ...! عاشق دل معشوق را نمی شکند و قلبش را مجروح نمی کند! برگردیم این درس منتظر بودن هنوز برای ما دشوار است، خوب آن را یاد نگرفته ایم! خدا کند انتظار لاف بزرگ ما مدعیان دروغگو نباشد! انتظار بی عاشقی؟! محال است! اشتیاق شیعیان به امام هاله ای از اشتیاق امام به شیعیان است. اگر امام ما را دوست نداشت او را دوست نمی داشتیم. او عاشق تربیت ماست. گناه شیعیان تیرهایی است که بر قلب امام می نشیند. اما امام لحظه ای مسئولیت خود را رها نمی کند. پس چرا بسیاری از شیعیان چشم بسته اند و کم به یاد او هستند؟! خود مولا فرمود: «إنا غیر مهملین لمراعاتکم و لاناسین لذکرکم؛ ما در رعایت حال شما کوتاهی نمی کنیم و شما را فراموش نمی کنیم».

پایان ...

درسهای انتظار را از منتظر واقعی که خود امام است باید آموخت. او معلم و مربّی خوبی است. سعی کنیم شاگردان خوبی باشیم! عبودیت و عاشقی درسهای سختی هستند اما اگر با دلت جلو بیایی همه را فرا می گیرد!

ن. رادفر

بخش مهدویت تبیان

اناالمهدى...

پیشكش به آنان كه با آرزو زیستند و از درس انتظار، یك جمعه غیبت نكردند... كاش هر چه زودتر بانگ اناالمهدى به گوش همگان مى‏رسید و این نوا مرهمى بر دلهاى پریشمانمان مى‏گردید...

به یاد آن روز، دلهاى خود را آماده و گوشهاى خود را منتظر براى شنیدن نوایى روح‏بخش مى‏كنیم. گوش كنید! صداى او را مى‏شنوید كه همگان را به نداى الهى دعوت مى‏كند و در اوج تنهایى‏اش دنبال همراهان و یاورانى مى‏گردد كه او را از اعماق وجود پذیرفته‏اند.

خوشا آنان كه دلهاى خود را آماده و پذیراى قدمهاى آن نازنین كردند و هر لحظه آمدنش را انتظار مى‏كشند... اگر كمى دلهاى خود را آماده كنیم صدایش را مى‏شنویم.

صدایى كه در اوج تنهایى و مظلومیت است...

گوش كنید!

منم آن ساقى مه رو كه به هر بزم طرب

هر دلى را به یكى موى، برآویخته‏ام

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

من مهدى، قائمه گیتى، خرد هستى و ادامه خدایم.

شكیب شما در سراشیب عمر. میوه باغ آفرینش، فراخى آسمانها و نجابت زمین.

من گریه‏هاى شما را مى‏شناسم.

با انتظار شما هر شام دیدار مى‏كنم.

نغمه‏گر ندبه‏هاى شما در میان كاجهاى غیبتم.

اشكهاى شما آیندگان من است.

دلتنگیهاى من، گشایش بخت شماست.

من موى گره در گره‏ام را نذر پریشانى شمایان كرده‏ام.

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، قائمه گیتى، خرد هستى، پرورده دامن نرگس، و آورنده عدل خدا.

هیچ روز نیست كه مرا ندیده باشید؛ كه شام و سحر در هم آمیخته‏اند.

كدام عندلیب است كه بى‏گلزار بخروشد، و كدام بیداریست كه در غیبت خورشید، هیمنه خواب را از خود رُفته باشد؟

و شما در خروشید و به تازیانه انتظار، خواب را چند فرسخ از خود، دورباش داده‏اید.

من شما را به محكمه عاطفه‏ها مى‏برم؛ اگر وصله غیبت را به نخ افترا بر قباى سبز من بیاویزید.

من میان شما هستم و شما آغاز من...

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، قائمه گیتى، خرد هستى، پرورده دامان نرگس و ادامه اللّه‏.

بدانید اگر دشت آسمان را آهویى است، در چمن من مى‏چرخد. و اگر كهكشان را باز سپیده است، گرد سر من مى‏پرد.

اناالمهدى...

سینه مالامال درد است اى دریغا مرهمى

دل ز تنهایى به جان آمد خدا را همدمى

بخش مهدویت تبیان

آقای ثانیه ها!

آیا از سرزمین یاس‌ها آمده‌ای كه عطر نفس‌هایت از فرسنگ‌ها جانمان را می‌نوازد؟!

یا از سرزمین آیینه‌ها آمده‌ای كه صداقت در كلامت موج می‌زند...؟! چشمان پرگناه ما هرگز تو را ندید. امّا با قلبمان تو را همیشه احساس می‌كنیم.

سلالة زهرا!

از دل‌تنگی زیاد گفته‌ایم و زیاد شنیده‌ای امّا مسئله این است آیا باور كردنش برایت آسان است یا دشوار!

آقای لحظه های پرالتهاب من!

جهان در پشت میله‌های زندان «چه كنم»گرفتار است و زمین با همة وجود خود «ظهر الفساد فی البرّ و البحر بما كسبت أیدی الناس» را احساس می‌كند.

مهربان‌تر از باران!

كودكان فقیری را در سرزمین‌های غنی غارت شده بارها دیده‌ام كه حتی به اندازة یك نفس كشیدن به آینده امیدی ندارند. فرزندانی كه از درد لاغری وگرسنگی به سادگی می‌شود دنده‌های نازك آنها را شمرد.

عزیز فاطمه!

من مادرانی را دیده‌ام كه فرزندان خود را در قنداقه‌ای پر از گل‌های سرخ می‌پیچند امّا به جای گهواره آنها را در گوری سرد می‌نهند و به جای لالایی نشید زار می‌خوانند.

آقای پر از احساس!

من آوارگان پر از خاك و نیاز را كه با هزاران بیم و امید به سرزمین‌های همسایه می‌گریزند و از مرگ به سوی تحقیر می‌شتابند را بارها دیده‌ام.

تنهاترین مرد خدا!

من عروسك‌های بچه‌های همسایه (فلسطین) را كه چشمانش خون و دست‌هایش تیغ آتش است كه می‌بینم از عروسك‌های مخمل خودم می‌ترسم.

من تازه عروسان بیوه شده و عمر یك روزة نوزادانی را كه سال‌ها در انتظارشان بوده‌اند می‌فهمم. من چنگال‌های بی‌رحم نامردان عالم كه بر جوانی جوانان ما چنگ می‌اندازد را می‌بینم.

من قلم‌هایی را كه تو را افسانه می‌خوانند می‌دانم.

یاور افلاكی من!

انگار هنجرة هنجارهای اسلام را غبار حرص و غفلت مسلمان آزار می‌دهد و من هنوز هم متحیّرم كه خدا چقدر صبور است!

شاهد دادگاه عدل!

بگذار تا اعتراف كنم كه اگر به اندازة جرعه‌ای عاشقت بودیم می‌آمدی. نیستیم كه نمی‌آیی...

حكومت عشق در مملكتی علَم می‌شود كه مردمش عاشق باشند؛ آری ما فقط عاشقی را «شعار» داده‌ایم و بس.

مهربانا! مگذار تسبیح نگاهمان از فرط جدایی دانه دانه شود...

 اللّهمّ بلّغ مولانا الإمام الهادی المهدی(عج)

بخش مهدویت تبیان