پيامبر و امامت على(علیه السلام)

عن جابر بن عبد الله الانصارى قال:

سمعت‏ رسول الله(صلی الله علیه و آله و سلم) يقول لعلى بن ابى طالب(علیه السلام):

"يا على! انت اخى و وصيى و وارثى‏وخليفتى على‏امتى فى‏حيوتى و بعد وفاتى‏محبك محبى و مبغضك مبغضى‏و عدوك عدوى...."

جابربن عبد الله انصارى مى‏گويد: از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) شنيدم كه به على بن ابى طالب(علیه السلام) فرمودند:

"اى على، تو برادر و وصى و وارث و جانشين من در ميان امت من در زمان حيات و بعد از مرگ منى. دوستدار تو دوستدار من و دشمن و كينه ‏توز تو دشمن من است."

( امالى صدوق: 124، ح 5)

 زندگى پيامبرگونه

قال رسول الله(صلی الله علیه و آله و سلم):

"من يريد ان يحيى حياتى، و يموت مماتى،ويسكن جنة الخلد التى وعدنى ربى‏فليتول على ابن ابى طالب،(ع) فانه لن يخرجكم من هدى،ولن يدخلكم فى ضلالة....."

رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند:

"كسى كه مى‏ خواهد زندگى و مرگش همانند من باشد و در بهشت جاودانه‏اى كه پروردگارم به من وعده كرده، ساكن شود، ولايت على بن ابى طالب(علیه السلام) را انتخاب كند، زيرا او هرگز شما را از راه هدايت بيرون نبرده، به گمراهى نمى‏ كشاند."

( الغدير 10: 278)

بنام خدا

چند بيت از قصيده معروف اديب الممالک فراهانى که در باره نبوت و ولادت حضرت محمد (ص) سروده است

مطلع قصيده که در ولادت حضرت رسول(ص)سروده و با فصل گذشته و آينده نيز مناسب مى‏باشد اين است که مى‏ گويد:

برخيز شتربانا بربند کجاوه

کز چرخ همى گشت عيان رايت کاوه

در شاخ شجر برخاست آواى چکاوه

و ز طول سفر حسرت من گشت علاوه

بگذر بشتاب اندر از رود سماوه

در ديده من بنگر درياچه ساوه

و ز سينه‏ ام آتشکده فارس نمودار

بنام خدا

ادامه مطلب بشارتهاى انبياى الهى درباره حضرت محمد (ص)

وى از حکماى عرب و از معمرين آنهاست که چنانکه در برخى از تواريخ ذکر شده ششصد سال عمر کرد و کسى بود که شمعون صفا و لوقا و يوحنا را درک کرد و از آنها فقه و حکمت آموخت و زمان رسول خدا (ص) را نيز درک کرد ولى قبل از بعثت آن بزرگوار از دنيا رفت. و رسول خدا درباره‏ اش مى‏فرمود:

«رحم الله قسا يحشر يوم القيامة امة واحدة‏»

[خدا رحمت کند قس را که در روز قيامت‏ به صورت يک امت تنها محشور مى‏گردد. ]

شيخ مفيد(ره)و ديگران روايت کرده ‏اند که وى در«سوق عکاظ‏»عربها را مخاطب‏ قرار داده و بدانها مى‏گفت:

«يقسم بالله قس بن ساعدة قسما برا لا اثم فيه ما لله على الارض دين احب اليه من دين قد اظلکم زمانه و ادرککم اوانه، طوبى لمن ادرک صاحبه فبايعه و ويل لمن ادرکه ففارقه‏».

[قس بن ساعده به خداى يگانه سوگند مى‏خورد سوگندى محکم که گناهى در آن نيست که در روى زمين آيينى وجود ندارد که نزد خدا محبوبتر باشد از آيينى که زمان ظهورش بر سر شما سايه افکنده (و نزديک گشته) و وقت آن شما را درک نموده، خوشا به حال کسى که صاحب آن دين و آيين را درک کند و با او بيعت کند و واى به حال کسى که او را درک کند و از وى کناره گيرد. ]

بنام خدا

بشارتهاى انبياى الهى درباره حضرت محمد (ص)

ادامه مطلب پست قبلی با عنوان پیشگوئی کاهنان

پس از اين سخنان شق نيز به دربار ربيعه آمد و او نيز سخنانى نظير گفتار«سطيح‏»گفت و همين جريان موجب شد تا ربيعه در صدد کوچ کردن به سرزمين عراق برآيد و به شاپور - پادشاه فارس - نامه ‏اى نوشت و از وى خواست تا او و فرزندانش را در جاى مناسبى در سرزمين عراق سکونت دهد و شاپور نيز سرزمين‏«حيره‏»را - که در نزديکى کوفه بوده - براى سکونت آنها در نظر گرفت و ايشان را بدانجا منتقل کرد، و نعمان بن منذر - فرمانرواى مشهور حيره - از فرزندان ربيعه بن نصر است.

و نيز داستان ديگرى از تبع نقل مى‏کند و خلاصه ‏اش اين است که مى‏گويد: تبع پادشاه ديگر يمن به مردم شهر يثرب خشم کرد و در صدد ويرانى آن شهر و قتل مردم آن برآمد و به همين منظور لشکرى گران فراهم کرد و به يثرب آمد.

بنام خدا

بشارتهاى انبياى الهى درباره حضرت محمد (ص)

از جمله اين بشارتها آيه 14 و 15 از کتاب يهودا است که مى‏گويد:

«لکن خنوخ‏«ادريس‏»که هفتم از آدم بود درباره همين اشخاص خبر داده گفت اينک خداوند با ده هزار از مقدسين خود آمد تا بر همه داورى نمايد و جميع بى دينان را ملزم سازد و بر همه کارهاى بى دينى که ايشان کردند و بر تمامى سخنان زشت که گناهکاران بى دين به خلاف او گفتند. . . »

که ده هزار مقدس فقط با رسول خدا(ص)تطبيق مى‏کند که در داستان فتح مکه با او بودند. بخصوص با توجه به اين مطلب که اين آيه از کتاب يهودا مدتها پس از حضرت عيسى(ع)نوشته شده. ⁽¹⁾

و از آن جمله در سفر تثنيه، باب 33، آيه 2 چنين آمده:

«و گفت‏ خدا از کوه سينا آمد و برخاست از سعير به سوى آنها و درخشيد از کوه پاران و آمد با ده هزار مقدس از راستش با يک قانون آتشين. . . »

بنام خدا
 السلام علیک یا محمد بن علی ، ایها الباقر یابن رسول الله...

من غصّه دار غصّه های بی قرینم
من کربلا را یادگار آخرینم

من یادگار روزهای خاک و خونم
من یادگار چهره های لاله گونم

من تشنگی را در حرم احساس کردم
یاد دو دست خونی عبّاس کردم