علی(علیه‎السّلام) در کربلا

روایتی است از علی(علیه‎السّلام) که وقتی پیغمبر راجع به قتلۀ امام‎حسین سخن می‎گوید، ایشان می‎فرمایند: چه‎طور ممکن است؟ در روایت است که علی(علیه‎السّلام) می‎گوید: می‎شود به من نشان بدهید؟ پیامبر دستشان را تکان می‎دهند و یک مشت خاک بر می‎دارند و به دست علی(علیه‎السّلام) می‎دهند و می‎گویند: بگیر! این هم خاکش. علی(علیه‎السّلام) وقتی می‎خواست به جنگ برود، در زمین کربلا نشست و های های گریه کرد. گفت: این خاک بوی همان خاکی را می‎دهد که پیغمبر به دست من داد. التماس دعا!

علی‎اکبر، رشیدِ حسین(علیه‎السّلام)

امشب می‎خواهم توسّلی پیدا کنم، تا إن‎شاءالله! امام‎حسین به ما نظر خاصّی پیدا کند! می‎گویند: حسین(علیه‎السّلام) دید همه اصحاب رفته‎اند و شهید شده‎اند. کسی باقی نمانده است جز بنی‎هاشم. یک‎وقت نگاه کرد و دید پسرش علی‎اکبر آمد و اجازه میدان خواست. در مقاتل می‎نویسند: حسین(علیه‎السّلام) هیچ تأمّل نکرد و بلافاصله به او اجازه داد. حتّی در بعضی روایات دارد، حسین(علیه‎السّلام) با دست خودش علی‎اکبر را مهیّا و آراستۀ میدان کرد. زره تنش نمود و کلاه سرش گذاشت. بعد صدا زد که: بی‎بی‎ها بیایید و با علی خداحافظی کنید! «اِجتَمَعَت النِّساء حُولَه کالحَلقَۀ»؛ بی‎بی‎ها آمدند و اطراف علی را حلقه‎وار گرفتند. حالا چه به علی می‎گویند و چه‎طور علی از حلقۀ بی‎بی‎ها توانست خارج شود، بماند.

در غمِ شبیهِ رسول خدا

علی وقتی که بیرون آمد به سمت میدان رفت و امام‎حسین شروع کرد به نگاه کردن. سر به سوی آسمان بلند کرد، دو دستش را زیر محاسن شریفش برد و فرمود: «اللَّهُمَّ اشْهَدْ فَقَدْ بَرَزَ إِلَيْهِمْ غُلَامٌ أَشْبَهُ‏ النَّاسِ‏ خَلْقاً وَ خُلُقاً وَ مَنْطِقاً بِرَسُولِكَ (صلی‎الله‎علیه‎و‎آله‎وسلّم)»؛ خدایا! تو شاهد باش، جوانی را که شبیه‎ترین خلق خدا به پیغمبر است به میدان فرستادم. بعد می‎نویسند: «ثُمَ‏ نَظَرَ إِلَيْهِ نَظَرَ آيِسٍ‏ مِنْهُ‏»؛ نگاه مأیوسانه‎ای به قد و بالای پسر کرد. علی رفت امّا طولی نکشید که دید صدای پسرش می‎آید. داد می‎زند و می‎گوید: «يَا أَبَتِ الْعَطَشُ قَدْ قَتَلَنِي»؛ پدر! تشنگی مرا کشت، «وَ ثِقْلُ الْحَدِيدِ قَدْ أَجْهَدَنِي»...

--------------

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی(ره)