دو پرده از نمایش کربلا

دو صحنه در کربلا واقعاً تکان دهنده است که این دو صحنه شبیه هم هستند. یک؛ صحنه‎ای که علی‎اصغر را آورد و فرزند شیرخواره‎اش را بر روی دست کشتند. خیلی خباثت می‎خواهد. آن‎ها از درنده‎های بیابان بدتر بودند. صحنۀ دوم نظیر همین است، که او هم بچّه و در دامن امام‎حسین است. امام‎حسین بر روی زمین افتاده. یک‎وقت دید که برادرزاده‎اش، بچّۀ ده، دوازده ساله از خیمه‎ها بیرون زده است و به سمت گودال قتلگاه می‎آید. وقتی چشمش افتاد، صدا زد: «احْبِسِيهِ‏ يَا أُخْتِي‏»؛ خواهرم! بگیرش و نگذار جلو بیاید. می‎نویسند: حضرت‎زینب آمد. هر چه کرد، نشد. گفت: «وَ اللَّهِ لَا أُفَارِقُ عَمِّي»؛ به خدا قسم از عمویم جدا نمی‎شوم. خودش را از دست حضرت زینب جدا کرد. امّا موقعی رسید که دید آن خبیث شمشیر را بالا آورده است و می‎خواهد به سمت امام‎حسین بیاورد. وقتی چشمش به این صحنه افتاد گفت: «وَيْلَكَ يَا ابْنَ الْخَبِيثَةِ أَ تَقْتُلُ عَمِّي؟»؛ ای خبیث! می‎خواهی عمویم را بکشی؟ دو دست کوچکش را سپر قرار داد. آن خبیث شمشیر را فرود آورد و دست این بچّه را قطع کرد. صدایش بلند شد، «يَا أُمَّتَاهْ»...

مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی(ره)