حضرت امام حسین علیه السلام به خیمه ها آمد تا با اهل بیت علیهم السلام کند. دو وداع برای حضرت نوشته اند؛ یکی وداع رسمی که این وداع، خیلی دردناک است ودیگری، وداع موقتی و غیر رسمی بوده است. نوشته اند که حضرت با دشمن جنگ کرده، وارد فرات شد. دشمنان ترسیدند که امام حسین علیه السلام آب بخورد. یک نفر صدا زد: اباعبدالله! تو آب می خوری؛ در حالی که دشمنان به خیمه ها ریخته اند! حضرت با لب تشنه از فرات بیرون آمده و به خیمه ها برگشت و دید که خبری نیست.(1) باز به بچه هایش سری زده، وصیت و سفارش کردو برگشت. در این وداعی که حضرت با اهل بیت علیهم السلام کرده، هم تصور حال امام حسین علیه السلام برای ما مشکل است و هم تصور حال اهل بیت علیهم السلام. یکی از دوستان ما که اهل تهران بود، می گفت: وقتی به مکه می رفتم، گفتند: پرواز تأخیر دارد. گفتم: با تاکسی به خانه بروم و باز هم زن و بچه ام را ببینم و برگردم. می گفت:

ادامه در ادامه مطلب.....

امروز بياييد فقط به امام حسين‏(ع) نگاه كنيم و فقط محو جمال او باشيم. به مناجات كردن او نگاه كنيم و لذت ببريم مثل وقتى كه زيارت آل ياسين مى‏ خوانيم و سلام به اركان عبادت امام زمان (عج) مى‏ دهيم السلام عليك حينَ تُصَلّى و تقنُتُ السلامُ عليك حينَ تَركَعُ و تَسجُد. ... (1) امروز هم به اركان مناجات او خيره شويم و سلام دهيم؛ سلام به آن لب و دندان قشنگت حسين‏ (ع)! چقدر زيبا دعا مى‏خوانى و مناجات مى‏كنى! چقدر زيبا با خدا حرف مى‏زنى!... نمى‏ دانم آن نامرد چطور دلش آمد، با چوب خيزران به اين لب و دندان بكوبد؟ لب و دندانى كه قرآن تلاوت مى‏كند، بوسيدنى است، يزيد! چطور به اين لب و دندان اهانت مى‏كنى؟ ظالما بر قلب من آذر مزن چون كين بر اين لب انور مزن گر زنى پنهان بزن اى بى حيا پيش چشم نازنين دختر مزن رحم كن بر حال زار مادرش بر دل زهرا دگر نشتر مزن بوسه كرده فاطمه بر اين لبان آتش كين بر دل مادر مزن شرم كن از روى جدّش مصطفى آتش اندر قلب پيغمبر مزن باب زارش كرده بوسه اين لبان آتش كين بر دل حيدر مزن

........................

. پی نوشت: 1- دعای آل یاسین.

حضرت زینب سلام الله علیها از برادر دل نمی کند، به دست و پای برادر افتاده بود و می بوسید. سایر بانوان حرم، آن حضرت را محاصره کرده و دست و پای او را می بوسیدند و گریه می کردند. امام آنها را آرام کرد و به خیمه برگرداند. سپس خواهرش را به تنهایی طلبید و او را دلداری داد. سرانجام امام حسین علیه السلام دستش را بر سینه خواهرش زینب سلام الله علیها کشید، زینب آرام گرفت و دیگر بی قراری نکرد. بعضی نقل کرده اند: چون امام حسین علیه السلام چند قدمی از خیمه ها دور شد، حضرت زینب سلام الله علیها از خیمه ها بیرون آمد و صدا زد: برادرم لحظه ای درنگ کن تا وصیت مادرم را نسبت به تو بجا آورم. امام توقف کرد و فرمود آن وصیت چیست؟ زینب عرض مرد: مادرم به من وصیت فرمود،‌هنگامی که نور چشمم حسین علیه السلام را روانه میدان جنگ با دشمن کردی، عوض من گلوی او را ببوس.1 آنگاه زینب سلام الله علیها مشاهده نمود که برادرش به طرف میدان حرکت کرد. صدای کهلا مهلای زینب بلند شد. امام حسین علیه السلام برگشت، دید خواهرش زینب صدا می زند برادر! آهسته تر حرکت کن، می خواهم وصیت مادرم زهرا سلام الله علیها را بجا آورم. آمد گلوی نازنین برادرش را بوسید و او را روانه ی میدان کرد. ای مهربان برادرم ای مهربانِ خواهرم آهسته رو، آهسته رو صبری نما تا خواهرت قرآن بگیرد بر سرت در وقت میدان رفتنت آهسته رو، آهسته رو صبری نما تا خواهرت تا من ببوسم حنجرت در وقت میدان رفتنت آهسته رو، آهسته رو آهسته رو، آهسته رو اما دل هل بسوزد برای غریبی زینب سلام الله علیها یکبار دیگر آمد گلوی حسینش را ببوسد، میدانید کجا بود؟ کنار گودال قتلگاه ، ای کاش نمی آمد و این صحنه را مشاهده نمی کرد. وقتی زینب آمد کنار گودال قتلگاه خم شد تا کلوی برادرش حسین را ببوسد دید برادرش یر در بدن ندارد. لب ها آورد کنار رگ های بریده صدا و ناله زینب بلند شد. آیا تو برادر من حسینی یا نه؟‌ یا رسول الله لب های حسینت را که بوسه می زدی الان در میان گودال قتلگاه افتاده. علی لعنة الله علی القوم الظالمین... ..........................................................

پی نوشت: 1- تذکرة الشهداء، ملاحبیب کاشانی، ص311.

أقبَلَ الأَعداءُ حَتّى أحدَقوا بِالخَیمَةِ، ومَعَهُم شِمرُ بنُ ذِی الجَوشَنِ، فَقالَ : اُدخُلوا فَاسلُبوا بِزَّتَهُنَّ .فَدَخَلَ القَومُ َأَخَذوا کُلَّ ما کانَ بِالخَیمَةِ حَتّى أفضَوا إلى قُرطٍ کانَ فی اُذُنِ اُمِّ کُلثومٍ ـ اُختِ الحُسَینِ ـ فَأَخَذوهُ وخَرَموا اُذُنَها، حَتّى کانَتِ المَرأَةُ لَتُنازَعُ ثَوبَها عَلى ظَهرِها حَتّى تُغلَبَ عَلَیهِ . وأخَذَ قَیسُ بنُ الأَشعَثِ قَطیفَةً لِلحُسَینِ علیه السلام کانَ یَجلِسُ عَلَیها فَسُمِّیَ لِذلِکَ قَیسَ قَطیفَةٍ وأخَذَ نَعلَیهِ رَجُلٌ مِنَ الأَزدِ یُقالُ لَهُ: الأَسوَدُ، ثُمَّ مالَ النّاسُ عَلَى الوَرسِ وَالخَیلِ وَالإِبِلِ، فَانتَهَبوها. دشمنان پیش آمدند تا به گرد خیمه ها حلقه زدند. شمر بن ذى الجوشن نیز با آنها بود. او گفت: به درون خیمه ها بروید و جامه ها و متاعشان را بگیرید. مردم وارد شدند و هر چه در خیمه ها بود برداشتند تا جایى که گوشواره امّ کلثوم خواهر حسین علیه السلام را هم گرفتند و گوشش را دریدند. حتّى جامه رویینِ زنان را به زور مى‌کشیدند و مى‌بردند. قیس بن اشعث قطیفه اى را برداشت که حسین علیه السلام بر روى آن مى‌نشست. او از این رو «قیسِ قطیفه» نامیده شد. همچنین مردى از قبیله اَزد به نام اسود، کفش هاى ایشان را برداشت و سپس مردم به سوى وسایل زنان و اسبان و شترها رفتند و آنها را به تاراج بردند.

............................................................... منابع: 1- مقتل الحسین للخوارزمی: ج 2 ص 37. 2- الفتوح ابن اعثم کوفی: ج 5 ص 120.

السلام عليک يا اباعبدالله و علي الارواح التي حلت بفنائک. عليک مني سلام الله ابدا ما بقيت و بقي الليل و النهار و لا جعل الله آخر العهد مني لزيارتکم. السلام علي الحسين و علي علي بن الحسين و علي اولاد الحسين و علي اصحاب الحسين.1 عصر روز عاشورا عمربن سعد سر مقدس امام حسین علیه السلام را به خولی بن یزید داد تا به نزد عبیدالله ببرد. خولی به طرف کوفه حرکت کرد، شب هنگام به کوفه رسید به قصر عبیدالله بن زیاد رفت، در قصر بسته بود. به ناچار به منزل خود بازگشت. خولی دو زن داشت یکی از قبیله حضرمیه به نام نوار دختر مالک بن عقرب و دیگری از قبیله بنی اسد. آن شب به خانه نوار رفت و از ترس او سر مبارک را در طشتی قرار داد و به روایتی سر را داخل تنور قرار داد. زن از او پرسید: کجا بودی؟ خولی گفت: شخصی با یزید مخالفت داشت به جنگ با او رفته بودم. زن غذا آورد، خولی غذا را خورد و خوابید. زن برای خواندن نماز شب و تهجد برخاست اما یک مرتبه دید مطبخ روشن است، گویا خورسید از آنجا طلوع کرده است. نزدیک رفت دید نور از تنور می تابد، با خود گفت: من تنور را روشن نکرده ام! پس این نور برای چیست؟ یک نگاه کرد دید نور از تنور به آسمان می رود! تعجب او بیشتر شد. در همین حال دید چهار نفر از آسمان کنار تنور فرود آمدند، یکی از آ> چهار زن خود را به تنور رسانده دست میان تنور برد، سر بریده ای از تنور بیرون آورد، سر را می بوسید و به سینه می چسباند و گریه می کردو ناله می زد و می گفت: ای شهید مادر ای مظلوم مادر، پروردگارا در قیامت داد مرا از کشندگان تو بستاند و تا داد مرا نستاند دست از قایمه عرش بر نخواهم داشت. زنان دیگر گریه می کردند و در آخر هم دیدم بی بی سر را در تنور گذاشت و همگی از نظر غائب شدند. زن خولی نزدیک تنور آمد و سر بریده را از تنور بیرون آورد، به آ> سر نگاه کرد، چون سر را دیده بود آن را شناخت، فهمید که سر حسین علیه السلام است. ناگاه فریادی زد و بی هوش روی زمین افتاد. در آن بیهوشی شنید که به او می گویند، برخیز پروردگار تو را به خاطر گناه شوهرت مؤاخذه نخواهد کرد. زن خولی پرسید: این چهار زن که بودند؟ جواب شنید آن که سر را می بوسید و بیشتر از همه گریه می کرد مادر حسین، فاطمة الزهرا سلام الله علیها، دیگری خدیجه کبری سلام الله علیها و سومی مریم مادر عیسی علیه السلام و چهارمی آسیه زن فرعون بود. زن خولی به هوش آمد، از جای برخاست، سر بریده را با عطر و گلاب معطر نمود و به آن سر نگاه می کرد.2 زبانحال همسر خولی با سربریده امام حسین علیه السلام ای سر پــر خـون ! ز کجــا آمـدی ؟ ایـن دل شـب ، مـنــزل مــا‌ آمـدی ؟ گلشن روی تو عجب ، با صـفاست ای سر پر خون ! بدنت در کجاست ؟ ای سر پر خون ز چه افسرده ای هست گمانم که جوان مرده ای ای سر بریده دور از وطن منزل مبارک ای شهید غرقه در خون بی کفن منزل مبارک ای سر ببریده آخر روی خاکستر چرایی خوش نمودی روی خاکستر وطن منزل مبارک صاحبان منصب و سرباز و افراد تو چون شد؟ کو جلالت، اف بر این چرخ کهن، منزل مبارک میهمان را هیچکس در کنج مطبخ جا نداده میزبانت روی خاکستر چرا رأست نهاده ..

............................................... پی نوشت: 1- زیارت عاشورا. 2- الوقایع الحوادث، ج3.

فاطمه(ع) می دانست که از پس وداع پدر، دیگر دیداری نیست، یک دختری هم در کربلا وقتی که پدرش می خواست به میدان برود، و او می دانست که دیگر پدر را زنده نخواهد دید، جلو آمد و گفت: «یا ابه استسلمت للموت؟»، «پدر جان! آیا آماده شهادت شده ای؟». امام فرمود: «آخر چگونه تسلیم مرگ نشود کسی که یار و یاور ندارد.» سکینه گفت: «یا ابه ردنا الی حرم بدنا» ؛«حالا که آماده مرگ شده ای پس ما را در این صحرا و در دست دشمن رها مکن، به حرم جدمان برگردان.» امام فرمود: «فرزندم! مرا امان نمی دهند، اگر مرغ قطا را به حال خود گذارند در لانه اش می خوابد.» صدای شیون زنان از این سخن امام بلند شد؛ سکینه که بیش از همه ناراحت بود و ساکت نمی شد، امام حسین (ع) او را به سینه چسبانید و اشکهایش را از صورتش پاک کرد و فرمود: «سکینه جان! بدان که بعد از مرگ من گریه زیادی خواهی داشت، ولی تا جان در بدن دارم با اشک خود قلب مرا آتش مزن.»

1 ............................................. پی نوشت: 1- بحارالانوار، ج 45، ص 47.

السلام عليك يا ابا عبداللّه الحسين(ع) تابستان سال 61 هجرى قمرى است. بيابانى به نام كربلا. روز از نيمه گذشته است. از صبح جنگى نابرابر بين سپاه حق با سپاه باطل در جريان بوده است. ديگر صداى چكاچك شمشيرها به گوش نمى رسد. اما اسبهاى بى صاحب با شيهه سوزناك خود ولوله اى برپا كرده اند. تعدادى از بدنهاى پاره پاره و خون آلود شهيدان در نزديك خيمه گاه رديف شده اند در حالى كه قطعاتى از اعضاى بدن آنها هنوز در ميدان برجاى مانده است. گروهى ديگر هنوز در ميدان و روى خاكهايى كه با سم اسبان شخم زده شده اند، افتاده اند. نه فرصت و مجالى فراهم شده و نه كسى باقى مانده است كه جسد پاره پاره يا نيمه جان ياران اباعبداللّه الحسين(ع) را به خارج از محوطه معركه انتقال دهد. اجسادى نيز به دليل از هم پاشيدگى قابل انتقال نيستند. گاهگاهى صداى خرخر گلوهاى بريده و ناله هاى دردناك از دور و نزديك شنيده مى شود. اما ديگر اللّه اكبرهاى عباس بگوش نمى رسد. از هم آورد طلبيها و رجزخوانيهاى على اكبر خبرى نيست. على اصغر از بى شيرى و تشنگى بى تابى نمى كند. قاسم آرام گرفته است.

بازگشت کاروان اسراء به کربلا

باز آمدم ای همسفر ، ای تشنه کامم من زینبم پیروز بر گشته ز شامم با کودکان خسته ات باز آمدم من با یک دل پر غصه و زار آمدم من خواهم عزای روز عاشورا بگیرم شاید خدا لطفی کند اینجا بمیرم اینجا تنت را استخوان بشکسته دیدم بر سینه ات شمر لعین بنشسته دیدم دیدم نهاده خنجرش زیر گلویت آن لحظه دیدی من آمدم روبرویت روز اربعین اهل بیت وارد کربلا شدند ، مثل برگ خزان زده ، از بالای شترها روی زمین افتادند ، یکی می گوید: حسینم ، یکی می گوید: برادرم ، یکی می گوید : پسرم ، عمه سادات زینب روضه می خواند گفت : هُنا ذُ بِحَ الحسینَ بِسَیفِ شمرٍ هُنا قَد تَرَّبُوا مِنهُ الجَبینا گفت : اینجا همان جائی است که شمر سر حسینم را جدا کرد ، اینجا همان جایی بود که پیشانی او را بر خاک زمین نهادند . هُنا العَباسُ فی یومٍ عَبوسٍ حِیالَ الماءِ قَد اَمسی رَهِینا (آمد کنار نهر علقمه ، زنها بیایید ، بنی اسد بیایید ، اینجا همان جایی است که روز عاشورا عباسم را جدا کردند )اینجا همان جایی است که روز عاشورا عباس را کنار فرات نگه داشته شد نگذاشتند به خیمه بیاید . هُنا ذَبَحوا لرَّضِیعَ بِسَهمٍ حِقدِ فَما رَحِمُوا الصّغارَ المُرضَعِینا همین جا بود با تیر کینه ، سر علی اصغر شیر خوار را بریدند ، حتی به کودکان شیر خوار رحم نکردند . هُنا مَزَقوا الخِیامَ و حَرِّ قُوها و قُسِّمَ فَیثُنا فِی الخائِنِینا همین جا بود که خیمه ها را آتش زدند ،اموال ما را به غارت بردند1 ...................................................

پی نوشت: 1. مقتل الحسین ابو مخنف ، ص 201 ، سوگنامه آل محمد ، ص 500 .

امام صادق عليه السلام فرمود:«رحم الله عمى العباس لقد اثر و ابلى بلاء حسنا... » (1) خدارحمت كند عموى ما عباس را،عجب نيكو امتحان داد،ايثار كرد و حداكثر آزمايش را انجام داد.براى عموى ما عباس مقامى در نزد خداوند است كه تمام شهيدان غبطه مقام او را مى برند.)اينقدر جوانمردى،اينقدر خلوص نيت،اينقدر فداكارى! ما تنها از ناحيه پيكر عمل نگاه مى كنيم،به روح عمل نگاه نمى كنيم تا ببينيم چقدر اهميت دارد. شب عاشوراست.عباس در خدمت ابا عبد الله عليه السلام نشسته است.در همان وقت يكى از سران دشمن مى آيد،فرياد مى زند:عباس بن على و برادرانش را بگوييد بيايند. عباس مى شنود ولى مثل اينكه ابدا نشنيده است،اعتنا نمى كند.

ادامه در ادامه مطلب....

قاسم بن الحسن علیهما السلام، اعجاز کربلا

تواريخ معتبر اين قضيه را نقل كرده اند كه در شب عاشورا امام عليه السلام اصحاب خودش را در خيمه اى «عند قرب الماء»جمع كرد.معلوم مى شود خيمه اى بوده است كه آن را به مشكهاى آب اختصاص داده بودند و از همان روزهاى اول آبها را در آن خيمه جمع مى كردند.امام اصحاب خودش را در آن خيمه يا نزديك آن خيمه جمع كرد.آن خطابه بسيار معروف شب عاشورا را در آنجا امام القاء كرد،كه حالا آزاديد(آخرين اتمام حجت به آنها).امام نمى خواهد كسى رودربايستى داشته باشد،كسى خودش را مجبور ببيند،حتى كسى خيال كند به حكم بيعت لازم است بماند،خير، همه تان را آزاد كردم،همه يارانم،همه خاندانم،حتى برادرانم،فرزندانم،برادر زادگانم،اينها هم جز به شخص من به كسى كارى ندارند،امشب شب تاريكى است،اگر مى خواهيد،از اين تاريكى استفاده كنيد برويد و آنها هم قطعا به شما كارى ندارند. اول از آنها تجليل مى كند:منتهاى رضايت را از شما دارم،اصحابى از اصحاب خودم بهتر سراغ ندارم،اهل بيتى از اهل بيت خودم بهتر سراغ ندارم.در عين حال اين مطالب را هم حضرت به آنها مى فرمايد.همه شان به طور دسته جمعى مى گويند:مگر چنين چيزى ممكن است؟!جواب پيغمبر را چه بدهيم؟وفا كجا رفت؟ انسانيت كجا رفت؟محبت و عاطفه كجا رفت؟آن سخنان پر شورى كه آنجا گفتند،كه واقعا انسان را به هيجان مى آورد.يكى مى گويد مگر يك جان هم ارزش اين حرفها را دارد كه كسى بخواهد فداى مثل تويى كند؟!اى كاش هفتاد بار زنده مى شدم و هفتاد بار خودم را فداى تو مى كردم.آن يكى مى گويد هزار بار.يكى مى گويد:اى كاش امكان داشت بروم و جانم را فداى تو كنم،بعد اين بدنم را آتش بزنند،خاكستر كنند،خاكسترش را به باد بدهند،باز دو مرتبه مرا زنده كنند،باز هم و باز هم. اول كسى كه به سخن در آمد برادرش ابوالفضل بود 

ادامه در ادامه مطلب....