|
سوال از نام سرزمین و بی تابی زینب سلام الله علیها
ادامه در ادامه مطلب..... ادامه مطلبروضه خوانی پیامبر صلی الله علیه وآله در ولادت
و لما ولدت السیدة زینب (علیها السلام) أخبر النبی الكریم بذلك ، فأتى منزل إبنته فاطمة ، و قال : یا بنیة إیتینی ببنتك المولودة. فلما أحضرتها أخذها النبی و ضمها إلى صدره الشریف ، و وضع خده على خدها فبكى بكاءً شدیداً عالیاً، وسالت دموعه على خدیه. فقالت فاطمة : مم بكاؤك ، لا أبكى الله عینك یا أبتاه. زمانی که خبر تولد نوزاد عزیز، به گوش رسول خدا (ص ) رسید. رسول خدا (ص ) براى دیدار او به منزل دخترش حضرت فاطمه زهرا (س ) آمد و به دختر خود فاطمه (س ) فرمود: منابع: ناسخ التواریخ ، المجلد الخاص بحیاة السیدة زینب ، المسمى بـ ( الطراز المذهب فی أحوال سیدتنا زینب). زینب الكبرى علیها السلام من المهد الى اللحد- السید محمد كاظم القزوینی، ص33. ادامه مطلبزینب کبری سلام الله علیها و نعش برادر-مقام معظم رهبری
قربان جسد پاره پاره ات یا ابا عبدالله ، این جا انسان می فهمد که به زینب کبری(ص) چقدر سخت گذشت، آن وقتی که خودش را روی نعش عریان برادرش انداخت، و با آن صدای حزین، با آن آهنگ بی اختیار ، کلمات را در فضا پراکند و در تاریخ گذاشت فریاد زد (بابی المظلوم حتی قضی،بابی العطشان حتی مضی) پدرم قربان آن کسی که تا آن لحظه ی آخر تشنه ماند و تشنه لب جان داد. بیانات امام خامنه ای (مد ظله العالی)در خطبه های نماز جمعه ۱۳۶۷/۰۶/۰۴ ادامه مطلبروضه حضرت زینب و اسرای کربلا- حجة الاسلام پناهیان
بسم الله الرحمن الرحیمآرامش کاذب. یه دعا کنم بحثُ یه ذره دیگه ببرم جلو. خدایا بدون بلا آرامش کاذب ما رو برطرف بگردان. (الهی آمین). خدا الان نگا میکنه میگه خیلی رندانه بودا! ادامه در ادامه مطلب.... ادامه مطلب اسوه صبر و تحمل، حضرت زینب سلام الله علیها
من دل زینبُ به شما معرفی کنم. وقتی کاروان برگشت به سمت مدینه، یزید از بس نابود شده بود در اثر فشاری که به اهل بیت آورده بود، گفت دیگه این کاروانُ اذیت نکنید. به ساربان گفت دیگه اذیت نکنید با احترام ببرید. می خواست دیگه اینجوری برا خودش آبرو درست بکنه. که ما به اهل بیت احترام گذاشتیم. چقدر بچه های حسین مقاومت کردن تا کار به اینجا رسید. چقدر زجر کشیدن تا کار به اینجا رسید. خب این کاروان رو آوردن، خسته، کوفته، بی حسین. زینب می خواد برسه، وارد شهر مدینه بشه. نزدیکی های شهر مدینه اطراق کردن، خیمه زدن. دیگه فردا روز بشه وارد مدینه بشن. مردم به استقبال می خوان بیان. حالا زینب چه دلی داره؟ تو بگو؟ به خدا مرگبارترین لحظه ها اونجاست. از همون جا زینب مریض شد. کربلا مریض نشد. شام مریض نشد. برگرده خانه ی خالی حسینشو ببینه. می دونید یعنی چی؟ دیگه می تونه بدون حسین مدینه رو تحمل کنه زینب؟ بغض گلوگیر نمیاد؟ خفه کنه زینبُ؟! مریض شد. یک سال و خورده ای بیشتر دوام نیاورد. اطباء می گفتن چیزیش نیست این خانم. حالا زینبی که تو این حال و هواست، برگشت به خانمای کاروان گفت، کسی از طلاجات و دارایی ها چیزی پیشش مونده بیاره؟از غارت حفظ شده باشه؟ آوردن همه رو تو دستمال کوچیکی ریختن آخرین دارایی هاشونُ. خانم اینا رو برای چی می خوای.اینا رو بدید ساربان ازش تشکر کنید ما رو تازیانه نزد. (بحار الانوار ج47 ص197) منبع: اقتباس از سخنرانی حجت الاسلام پناهیان زیدعزه. ادامه مطلبمادران شهید زینب گونه رفتار کردند
همه حوادث عاشورا، گریه آور و دردناک است. هر بخشی را شما بگیرید از ساعتی که وارد کربلا شدند، صحبت امام حسین، حرف او، خطبه او، شعر خواندن او، خبر مرگ دادن او، صحبت کردن با خواهر، با برادرها، با عزیزان، همه اینها مصیبت است تا برسد به شب عاشورا و روز عاشورا، ظهر عاشورا و عصر عاشورا. یک گوشهای از آنها را من حالا عرض میکنم. این روزها، روزهای روضه و گریه است؛ شما هم همه جا میشنوید، بنده هم برای اینکه در این میهمانی عظیم حسینی، مختصری خودم را وارد کرده باشم این چند کلمه را عرض میکنم. فکر کردم که چون این ملت ما خیلی جوان در راه خدا داده است، شاید توی این جمعیت [نماز جمعه تهران] هزارها نفر هستند که جوانهاشان را از دست دادهاند، فکر کردم از جوانهای امام حسین چند کلمهای من عرض کنم. خب ما به همه میگوییم که متنی، روضه بخوانید. بنده میخواهم متن کتاب لهوف ابن طاووس را برایتان بخوانم تا ببینیم روضه متنی چه جوری است. بعضی میگویند نمیشود همان را که در کتاب نوشته آدم بخواند؛ باید بپرورانیم، بسازیم. خب حالا آن هم گاهی اشکالی ندارد. ما حالا از روی کتاب چند کلمهای میخوانیم.این کتاب لهوف ابن طاووس است. علی بن طاووس از علمای بزرگ شیعه در قرن ششم -پانصد و خردهای هجری- است. خانواده علماند، خانواده دینند. همهشان - یا خیلیشان- خوبند، بخصوص این دو برادر: علی بن موسی بن جعفر بن طاووس و احمد بن موسی بن جعفر بن طاووس. این دو برادر از علمای بزرگ، مؤلفین بزرگ و ثقات بزرگند. این کتاب، مال سید علی بن موسی بن جعفر بن طاووس است کتاب لهوفِ معروف که در تعبیرات منبریهای ما عین عبارات این کتاب، مثل روایت خوانده میشود از بس متقن و مهم است. من از روی این [کتاب] میخوانم. ادامه در ادامه مطلب..... ادامه مطلبگوشه هایی از خطبه حضرت زينب عليهاالسلام در كوفه
حضرت زينب عليهاالسلام در كوفه دو خطبه خواند، حذيم بن شريك اسدي مي گويد: به زينب عليهاالسلام نگاه كردم، سوگند به خدا تا آن روز بانوي پوشيده و نجيبي را همانند او نديده بودم كه آن چنان شيوا، قاطع و شيرين سخن بگويد، گويي سخنانش از زبان حضرت علي عليه السلام فرو مي باريد، به مردم اشاره كرد كه ساكت باشيد، با اين اشاره نفس ها در سينه ها حبس شد، زنگ هايي كه در گردن اسب ها و استرها بود از حركت باز ايستاد، آن گاه خطبه را با حمد و سپاس خدا و درود به پيامبر صلي الله عليه و آله و خاندانش شروع كرد آن چنان خطبه زينب عليهاالسلام مردم را تحت تاثير قرار داد كه صداي گريه و شيون آنها بلند شد، آنها در ماتم عميق فرو رفتند، حيران و بهت زده، اظهار پشيماني مي كردند كه چرا به ياري امام حسين عليه السلام نشتافته اند در بخشي از اين خطبه چنين مي خوانيم: يا اهل الختل و الغدر و الخذل اتبكون؟... انما مثلكم كمثل التي نقضت غزلها من بعد قوه انكاثا؛ اي نيرنگ بازان و بي وفايان و پراكندگان! آيا به حال ما گريه مي كنيد؟... مَثل شما مثل آن زني است كه به شدت رشته هاي خود را پس از تابيدن باز مي كرد شما نيز عهدشكني كرديد و در فراز ديگر فرمود: ويلكم يا اهل الكوفه اتدرون اي كبد لرسول الله فريتم، و اي كريمة له ابرزتم...؟؛ اي مردم كوفه! واي بر شما، آيا مي دانيد كه چه جگري از رسول خدا صلي الله عليه و آله را بريديد؟ و چه افراد پوشيده از حجاب را از حرمش بيرون كشيديد؟ و چه خوني را از او ريختيد؟ و چه احترامي را از او هتك كرديد؟... آيا براي شما شگفت آور است كه آسمان براي اين ماجرا خون ببارد؟ همانا شكنجه و عذاب جهان آخرت ننگين تر خواهد بود، و كسي شما را ياري نكند، و به مهلتي كه به شما داده شده است بهره مند نخواهيد شد زينب عليهاالسلام در قسمت آخر خطبه، براي مصائب جان سوز برادرش حسين عليه السلام اشعاري خواند و گريه كرد، در اين حال به قدري منقلب شد و پر احساس مي گريست و سخن مي گفت كه امام سجاد عليه السلام او را اين چنين تسلي خاطر داد: ... و انت بحمدالله عالمه غير معلمه، فهيمه غير مفهمه...(1)؛ تو به حمدالله دانشمند بدون استاد، و داناي خود ساخته هستي، بدان و تحمل داشته باش كه گريه و ناله، رفتگان را باز نمي گرداند حضرت زينب عليهاالسلام به سخن امام سجاد احترام كرد و سكوت نمود. پی نوشت: 1- علامه طبرسي، احتجاج، ج2، ص31/ محدث قمي، نفس المهموم، ص215 و 217. منبع: سخنراني حجة الاسلام مرحوم محمد محمدي اشتهاردي رحمه الله علیه. ادامه مطلبتاثیر خطبه های حضرت زینب سلام الله علیها
خطبه هاي ايشان در كوفه، در مجلس ابن زياد، و خطبه غرّاي او در شام در مجلس يزيد، و گفتار آتشين و عميق او در هر كوي و برزن آن چنان جامع و قاطع بود كه هم چون صاعقه اي خرمن هستي ستمگران را مي سوزاند و تار و پود زندگي پوشالي آن ها را از هم مي گسست، و بسان نوري درخشان بود كه فرهنگ عاشورا را نشان مي داد، و مردم را به سوي اهداف و ارزش هاي حاكم بر عاشورا جذب مي كرد. او در روز يازدهم محرم وقتي كه كنار بدن پاره پاره برادرش امام حسين عليه السلام آمد، آن بدن را با دست هايش اندكي بلند نمود و عرض كرد: الهي تقبل منا هذا القربان(1)؛ خدايا اين قرباني را از ما بپذير و در روايتي ديگر آمده، عرض كرد: اللهم تقبل منا هذا قليل القربان(2)؛ خدايا! اين قرباني اندك رااز ما بپذير اين تعبير نشان دهنده نهايت فروتني و سپاسگزاري حضرت زينب عليهاالسلام در پيشگاه خدا است، و در عين حال تيري هم چون شهاب ثاقب بر قلب دشمن است كه هان اي دشمنان سنگ دل هرگز نپنداريد كه ما خوار شده ايم، بلكه ما سرافراز هستيم، چرا كه براي خدا قرباني داده ايم بر همين اساس، در مجلس ابن زياد هنگامي كه او از روي شماتت به زينب عليهاالسلام گفت: "ديدي كه خداوند با برادر و خاندانت چه كرد؟" زينب عليهاالسلام در پاسخ فرمود: ما رايت الا جميلا...؛ جز زيبايي چيزي نديدم، اينان افرادي بودند كه خداوند مقام ارجمند شهادت را سرنوشتشان ساخت، از اين رو داوطلبانه به آرامگاه هاي خود شتافتند، و به زودي خداوند بين آنان و تو جمع كند، تا تو را به محاكمه بكشند، اكنون بنگر در آن محاكمه چه كسي پيروز و چه كسي شكست خورده و درمانده است؟ مادرت به عزايت بنشيند، اي پسر مرجانه(3) پی نوشت: 1- علامه سيد عبدالرزاق مقرم، مقتل الحسين، ص379. 2- علامه بيرجندي، كبريت الاحمر، ص376.3. 3- علامه طبرسي، اعلام الوري، ص247/ كامل ابن اثير، ج4، ص82. منبع: سخنراني حجة الاسلام مرحوم محمد محمدي اشتهاردي رحمه الله علیه. ادامه مطلبورود کاروان اسراء به کوفه
ایام سوگواری اباعبدالله است.امشب اولین شب حضور اهل بیت در کوفه است. در کوفه چند تن هستند که آن ها را زندانی کردند. خاندان بزرگوار و با عظمتی که در زندان جای دادند. فکرها و ذهن ها در کربلا روی بدن هایی است که جلوی آفتاب مانده. نه امروز به خاک سپرده می شوند و نه فردا. طبق نقلی سه روز این بدن ها بر روی زمین ماندند و عصر دوازدهم به خاک سپرده شدند. خیلی بر امام سجاد و زینب کبری و اهل بیت علیهم السلام سخت گذشت، به خصوص در کوفه. زینب زمانی در این شهر درس تفسیر می گفته. بیست سال قبل پدرش امیرالمؤمنین این جا خلیفه بود؛ حاکم بوده، منزل شان در کوفه بوده.با بیست سال یک نسل عوض نمی شود، مردم کوفه هنوز او را می شناسند. بیست سال یک جمعیت منقرض نمی شود بلکه با پنجاه سال، صد سال. کوفی ها با زینب کبری آشنا بودند. مردم کوفه هنوز او را می شناسند. خود امام سجاد در کوفه بدنیا آمده است. این ها با این خانواده آشنا بودند. ام ببینید تبلیغات چه کرده است؟! اما کوفه با شام فرق می کرد. شامی ها شادی می کردند، کوفی ها گریه می کردند. همه ی آن ها به خاطر تمسخر نیامده بودند. به هر حال عقیله ی بنی هاشم را در ملاء عام وارد شهر کوفه کردند. زینب سلام الله علیها در دروازه ی کوفه خطبه خواند، همه ساکت و آرام بودند. بعضی ها گفتند: این صدای امیرالمؤمنین است که بعد از بیست سال در کوفه شنیده می شود. زینب دید مردم اشک می ریزند، فرمود: می دانید چه جگری از پیغمبر سوزاندید؟! چه پاره تنی از رسول خدا را به شهادت رساندید؟! مردم، شما حق دارید[ ضجه بزنید چون] حسین ما را قطعه قطعه کردید. شما فرزند زهرا را به شهادت رساندید. خواند و خوانند. قرآن خواند، صحبت کرد.(1) عقیله ی بنی هاشم می خواهد کوفه را علیه ابن زیاد بشوراند. چه کنند که دختر علی را ساکت کنند؟ مرحوم شیخ مفید در ارشاد این جمله را دارد: چگونه دختر علی را ساکت کنند؟ زید ابن ارقم می گوید: من داخل غرفه ای بودم، دیدم صدای قرآن خواندن زیبایی می آید:« ام حسبت انّ اصحاب الکهف و الرّقیم، کانوا من آیاتنا عجبا». این صدای صوت قرآن حسین است که از بالای نی می آمد! اگر زینب صدای حسین را بشنود آرا م می شود. اگر زینب صدای قرآن خواندن حسین را بشنود ساکت می شود. سر بالای نی، مقابل کجاوه ی زینب. یک وقت دیدند لحن سخن عوض شد، رو کرد به سر: یا هلالا لمّا استم کمالا غاله خسفه فأبدا غروبا داداشم، حسینم. خدایا، غروب نیست چرا هلال دمیده؟! هلال را به وقت ظهر بر سر نی که دیده دید همه یک نقطه را نشان می دهند، دیگر دختر علی خطبه را قطع کرد. برادرم، هر حادثه ای که کربلا اتفاق افتاد مادرم برایم تعریف کرده بود؛ می دانستم به اسارت می روم. می دانستم شهید می شوی. اما فکر نمی کردم سر بریده ی تو بالای نی: یا هلالا لمّا استم کمالا غاله خسفه فأبدا غروبا ما توهّمت یا شفیق فؤادی کان هذا مقدّرا مکتوبا یا اخی فاطم الصّغیرة کلّمها فقد کاد قلبها ان یذو با(2) داداش، سفارش کردی صبر کن، من هم صبر کردم. لذا مرحوم شیخ عباس قمی «سر کوبیدن به چوب محمل را نپذیرفته»، می گوید: با صبر زینب درست در نمی آید. تحمل کرد، صبر کرد. داداشم، من صبر می کنم، تحمل می کنم. داداش، دختر کوچک دارد جان می دهد. دارد خیره، خیره به سرت نگاه می کند. یا اخی فاطم الصّغیرة کلّمها؛ داداش تو که قرآن می خوانی چند جمله با دختر کوچکت سخن بگو. در تلاوت قرآن از دو لعل در افشان سنگ کوفیانش بود مزد خواندن قرآن پی نوشت: 1- اللهوف،ص198؛ منتهی الآمال، ص563و562؛ سوگنامه آل محمد، ص513و514. 2- بحارالانوار،ج 45، ص115. منبع: روضه های استاد رفیعی، ص113. ادامه مطلب
|
 |
