خاندان نبوّت در اسارت

خاندان حسين(عليه‏السّلام) را از كربلا به كوفه و از كوفه به شام به اسارت بردند. به اين خانواده خيلي سخت گذشت. تنها مسئلة اينكه ايشان خاندان نبوّت هستند نيست بلكه حتّي در بين مردم، اين‏ها شخصيّت‏هاي بزرگ بودند. بي‏جهت نيست كه وقتي از زين‏العابدين(صلوات‏الله‏عليه) سؤال مي‏كنند: در كجاي اين سفر به شما خيلي سخت گذشت؟ اين طور كه شنيده‏ام، حضرت مي‏فرمايند: «اَلشّام، اَلشّام». در آنجا به آن‏ها خيلي سخت گذشت. حتّي اين را نمي‏دانم صادر شده يا نه؟ «یالَیت اُمِّی لَم تَلِدنِی»؛ كاش مادر مرا نزاده بود تا وضع شام را ببينم.

پاي‏كوبي در عزاي حسين(عليه‏السّلام)!

سهل ‏بن ‏سعد‏ساعدي پيرمردي از اصحاب پيغمبر است؛ مي‏گويد: از بيت‏المقدّس وارد شام شدم و ديدم چه غوغايي است. جشن گرفته‏اند، آزين بسته‏اند و پاي‏كوبي مي‏كنند. مي‏گويد: من خبر نداشتم. ديدم چند نفر ايستاده‏اند و با هم حرف مي‏زدند جلو. رفتم و سؤال كردم و گفتم: شما اهل شام، عيدي داريد كه من آن عيد را نمي‏شناسم؟ چه خبر است؟ رو كردند و گفتند: «يَا شَيْخُ نَرَاكَ‏ أَعْرَابِيّا»؛ اي پيرمرد! انگار تو از عرب‏هاي بياباني هستي و از دنيا بي‏خبري؟ گفتن: نه؛ من سهل‏ساعدي، از اصحاب پيغمبر هستم و پيغمبر را درك كردم. بعد رو كردند و به من گفتند: «مَا أَعْجَبَكَ السَّمَاءُ لَا تَمْطُرُ دَماً»؛ تو در شگفت نيستي كه چرا آسمان خون نمي‏بارد؟ «وَ الْأَرْضُ لَا تَنْخَسِفُ بِأَهْلِهَا‏»؛ و چرا زمين اهل خود را فرو نمي‏برد؟ گفتم: «وَ لِمَ ذَاكَ؟»؛ براي چه؟ گفتند: «هَذَا رَأْسُ الْحُسَيْنِ(عليه‏السّلام) عِتْرَةِ مُحَمَّدٍ(صلّي‏الله‏عليه‏و‏آله‏و‏سلّم) يُهْدَى مِنْ أَرْضِ الْعِرَاقِ»؛ دارند سر حسين را از عراق مي‏آورند و مردم شادي مي‏كنند. گفتم: «وَا عَجَبَاهْ يُهْدَى رَأْسُ‏الْحُسَيْنِ وَ النَّاسُ يَفْرَحُونَ؟». گفتم: از كدام طرف؟ گفتند: «فَأَشَارُوا إِلَى بَابٍ يُقَالُ لَهُ بَابُ سَاعَات»؛ برو آنجا؛ از دروازة ساعات مي‏آورند. مي‏گويد: آمدم و رسيدم. يك‏وقت ديدم سوارها و نيزه‏دارهايي وارد شدند. ديدم كه اوّلين سوار و نيزه‏دار سري بر نيزه دارد كه شبيه‏ترين به پيغمبراكرم است و روي مركبي بي‏بي‏اي سوار است. رفتم جلو و سلام كردم. به او گفتم: « مَنْ أَنْتِ؟»؛ شما چه كسي هستيد؟ گفت: «أَنَا سُكَيْنَةُ بِنْتُ الْحُسَيْنِ». گفتم: من سهل‏ساعدي از اصحاب جدّ شما هستم. اگر كاري با من داريد بفرماييد تا انجام دهم. گفت: اي سعد! به اين نيزه‏دار پولي بده تا اين نيزه‏ها و سرها را از ما جدا كنند، كه اين‏قدر مردم به ما نگاه نكنند...

از آیت الله سیبویه سئوال شد: کدام یک از روضه هاست،که دل شمارو بیشتر می سوزونه؟فرمودند:(اسیری بی بی ،"صلّی الله علیک یا اباعبدالله"،از مرحوم آقا شیخ جعفر شوشتری،رفع الله درجاته نقل شده،ایشان فرموده بودند دو مصیبت،دو غصه بود،که امام حسین و کشت،آقا رو از پا انداخت،یکی غصه تشنگی بچه ها و یکی غصه اسیری عیال بود،این دو مصیبت،واین که آقا امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف،خون گریه می کنه،مال همین اسیری عمه شون حضرت زینب سلام الله علیهاست،اینم،بعضی ها می گن ،امام زمان ارواحنا فداه می گن:یا جدا،اگه اشک چشمم تمام بشود،خون گریه می کنم،من می گم،نه،امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف از اول خون گریه می کنه،از اولش خونه.)