صبر نماز

 
 
 
آن روز مولاي متقيان علي بن ابيطالب (ع) وارد مسجد شده و به نماز ايستاده بود كه يكي از خوارج كه از دشمنان سرسخت ايشان بود، به كنايه اين آية قرآن را خواند : 
«‌وُ لَقَد اُوحي اليُكُ و اِلَي الَذينُ مِنً قَبلِكً لِمُن أشْرُكْتَ لَيُحُبطَنُ عُمُلَك وُ لَتكَونن مُنِ الخاسِرين»
 
بدين ترتيب، آن مردپليد به امام علي (ع) توهين كرد. يعني خواست بگويد : سوابق درخشان تو در اسلام روشن است، اما اينك كافر و مشرك شده‌اي و اعمال گذشته‌ات را به هدر داده‌اي!! حضرت علي (ع) توجهي به او نكرد و نمازش را ادامه داد. آن مرد دوباره همان آيه را تكرار كرد. باز اميرمؤمنان سكوت اختيار كرد، اما مردك از رو نرفت و براي آنكه نماز امام را به هم بزند، همچنان به خواندن آن آيه پرداخت.
 
در اين لحظه علي (ع) به تلاوت اين آيه پرداخت :
«‌فَاُصْبِرً اِنُ وُعُدُا... حُقْ وُ لايُسًتَخفِنَّكُ الذينُ لايْوقِنوْن »
صبر پيشه كن، وعدة خداوند حق و درست است و فراخواهد رسيد. اين مردم بي‌ايمان و بي‌يقين و ناباور، تو را تكان ندهند و سبك نسازند.»
 
پس از اين رو، سرور پرهيزكاران، حضرت اميرمؤمنان (ع) بي‌آنكه هيچ اعتنايي به آن مرد بكند، به ادامة نماز پرداخت و بدين ترتيب هم پاسخ آن بي ادب را داد، و هم از نماز و راز و نياز غفلت نورزيد.
 
 
نويسنده: استاد شهيد مطهري
جاذبه و دافعه علي (ع)

 





سه شنبه 4 فروردین 1394  | றojdeh
نظرات(0)
تمامي حقوق اين وبلاگ و مطالب آن متعلق به وبلاگ <نماز> مي باشد. استفاده از مطالب وبلاگ فقط بالینک به همان مطلب مجاز است.
کپی برداری از مطالب و تصاویر اختصاصی وبلاگ بدون ویرایش و همراه با ذکر منبع بلامانع است