عمریست رهین منت زهرائیم

(سرود) برادر سعید پاشازاده       دریافت فایل:   

 زائر بهشت نورم          امشب و به عشق مولا  نوکر حسین که باشی      مادر تو میشه زهرا  سایه حسین رو سرمه     مادر حسین مادرمه  مادر پسرت و نیگا کن   مادر بیا برام دعا کن  مادر دلم کربلا کن  دوست دارم مادر...روزت مبارک     زائر بهشت نورم        من به عشق تو اسیرم  روز مادر و ایشالا      من مدینه جشن بگیرم  حرف اول و آخرمه      مادر حسین مادرمه  من که ندارم و فقیرم  امشب در خونت که میرم  مادر بگی بمیر ، میمیرم  دوست دارم مادر...روزت مبارک     زائر بهشت نورم           حرف کربلا شد امشب  ما غلام بچه هاتیم      مخصوصاً حسین و زینب  مثل سقا این باورمه        مادر حسین مادرمه  برده دلم و دیگه دلبر   قلبم میگیره ذکر حیدر  این هم کادوی روز مادر  دوست دارم مادر...روزت مبارک

*جشن عزیز پیمبره             خنده رو لبهای حیدره

گل میریزه از آسمونا          میلاد زهرای اطهره

تبریک،میگه نسترن به یاس    هستی طاها اومده

نور،دل آسمونیا               ام ابیها اومده

*گوهر نایابم اومده             کوکب و مهتابم اومده

ملیکه کل ارض و سما        مادر اربابم اومده

جون،تمومی عاشقا           فدای نام زهرا(س)

ذکر،همه بهشتیا             منم غلام زهرا(س)

*دلخوش آب و آیینه ایم      ما دشمن اهل کینه ایم

با نابودی آل سعود           آرزومند مدینه ایم

مادر، به گناه شدیم اسیر     برا ما کن دعایی

تا که مثه عاشقات بشیم       شهید کربلایی

ام ابیها یا فاطمه یا فاطمه یا فاطمه...

آمدی و کلّ کائنات صفا گرفت صفا گرفت

شمیمی از عطر گلشن خدا گرفت خدا گرفت

جلوه ی روی نکوی تو مبارک است مبارک است

خنده ی بابا به روی تو مبارک است مبارک است

قبله ی حاجات عالمی یافاطمه یا فاطمه

مادر سادات عالمی یا فاطه یا فاطمه

تو عصمت و نور و رحمت و هدایتی هدایتی

به سائلان حریم خود عنایتی عنایتی

بگیرد عالم ز محضرت درس شرف درس ولا

بده به ما یک تذکره ی مدینه و کرببلا

امّ ابیها یا زهرا...سیدتی یا فاطمه

غنچه زده مثه یک گل خنده روی لب طاها

به یمن مقدم زهرا حضرت امّ ابیها

مبارکه،جلوه ی نور الهی جان احمد جان حیدر

از سوی حق،گشته نازل نور اعطینا به قرآن پیمبر

به یُمن او، همه ی عالم بهشت رحمت حق شد سراسر

                               مظهر لطف و حقیقت رحمت / سوره ی قدر صحیفه ی عصمت

عصمت کبری یا زهرا یا زهرا...

طلوع شمس جمالش به لطف ایزد سرمد

مبارکه یا خدیجه مبارکه یا محمد

وجود ِ او،از سما تا به زمین در حال ِ اِجلال ِ نُزوله

مقام او،واقعاً  که برتر از اندیشه و کُلّ عُقوله

عبادت و بندگی تنها فقط با امضای زهرا قبوله

شکر للّه که فدای زهراییم/تا قیامت ما گدای زهراییم

عصمت کبری یا زهرا یا زهرا...

خدا خودش میدونه که آرزوی ما همینه

وهابیت بشه نابود ما هم بیاییم به مدینه

یا فاطمه،حاجت این سربازای لشگر عشق و روا کن

یا فاطمه نوکرا و سینه زنهای حسینت رو دعا کن

یا فاطمه ما رو اهل امر ِ بر معروف و اهل کربلا کن

امر ِبر معروف مرام ِ آل الله/نهی از منکر پیام آل الله

عصمت کبری یا زهرا یا زهرا...

 مردم مدینه پس از آگاهی از شهادت فاطمه (علیها السلام)، در اطراف خانه آن بزرگوار جمع گشتند و منتظر تشییع و تدفین فاطمه (علیها السلام) بودند؛ اما اعلام شد که تدفین فاطمه (علیها السلام) به تأخیر افتاده است. لذا مردم پراکنده شدند. هنگامی که شب فرا رسید و چشمان مردم به خواب رفت، امام علی (علیه السلام) بنا بر وصیت فاطمه (علیها السلام) و بدور از حضور افراد، به غسل بدن مطهر و رنج دیده همسر خویش پرداخت و سپس او را کفن نمود. هنگامی که از غسل دادن او فارغ شد، به امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) (در حالی که در زمان شهادت مادر هر دو کودک بودند.) امر فرمود: تا عده‌ای از صحابه راستین رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) را که البته مورد رضایت فاطمه (علیها السلام) بودند، خبر نمایند تا در مراسم تدفین آن بزرگوار شرکت کنند. (و اینان از 7 نفر تجاوز نمی‌کرده‌اند). پس از حضور آنان، امیر مؤمنان بر فاطمه (علیها السلام) نماز گزارد و سپس در میان حزن و اندوه کودکان خردسالش که مخفیانه در فراق مادر جوان خویش گریه می‌نمودند، به تدفین فاطمه (علیها السلام) پرداخت. هنگامی که تدفین فاطمه (علیها السلام) به پایان رسید، رو به سمت مزار رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) نمود و گفت:

"سلام بر تو ای رسول خدا، از جانب من و از دخترت؛ آن دختری که بر تو و در کنار تو آرمیده است و در زمانی اندک به تو ملحق شده. ای رسول خدا، صبر و شکیبایی‌ام از فراق حبیبه‌ات کم شده، خودداریم در فراق او از بین رفت... ما از خداییم و بسوی او باز می‌گردیم... به زودی دخترت، تو را خبر دهد که چه سان امتت فراهم گردیدند و بر او ستم ورزیدند. سرگذشت را از او بپرس و گزارش را از او بخواه که دیری نگذشته و یاد تو فراموش نگشته..."

امروزه پس از گذشت سالیان متمادی همچنان مزار سرور بانوان جهان مخفی است و کسی از محل آن آگاه نیست. مسلمانان و بخصوص شیعیان در انتظار ظهور امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بزرگترین منجی الهی و یازدهمین فرزند از نسل فاطمه (علیها السلام) در میان ائمه می‌باشند تا او مزار مخفی شده مادر خویش را بر جهانیان آشکار سازد و به ظلم و بی عدالتی در سراسر گیتی، پایان دهد.

 سرانجام فاطمه بر اثر شدت ضربات و لطماتی که به او بر اثر هجوم به خانه‌اش و وقایع پس از آن وارد گشته بود، بیمار گشت و در بستر بیماری افتاد. گاه به زحمت از بستر برمی‌خاست و کارهای خانه را انجام می‌داد و گاه به سختی و با همراهی اطفال کوچکش، خود را کنار تربت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌رساند و یا کنار مزار حمزه عموی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و دیگر شهدای احد حاضر می‌گشت و غم و اندوه خود را بازگو می‌نمود.

در همین ایام بود که روزی زنان مهاجر و انصار که از بیماری او آگاهی یافته بودند، جهت عیادت به دیدارش آمدند. فاطمه (علیها السلام) در این دیدار بار دیگر اعتراض و نارضایتی خویش را از اقدام گروهی که خلافت را به ناحق از آن خویش نموده بودند، اعلام نمود و از آنان و عده‌ای که در مقابل آن سکوت نموده بودند، به علت عدم انجام وظیفه الهی و نادیده گرفتن فرمان نبوی درباره وصایت امام علی (علیه السلام) انتقاد کرد و نسبت به عواقب این اقدام و خروج اسلام از مجرای صحیح خود به آنان هشدار داد. همچنین برکاتی را که در اثر عمل به تکلیف الهی و اطاعت از جانشین پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از جانب خداوند بر آنان نائل خواهد شد، خاطر نشان نمود.

در چنین روزهایی بود که ابابکر و عمر به عیادت حضرت آمدند. هر چند در ابتدا فاطمه (علیها السلام) از آنان رویگردان بود و به آنان اذن عیادت نمی‌داد، اما سرانجام آنان بر بستر فاطمه (علیها السلام) حاضر گشتند. فاطمه (علیها السلام) در این هنگام، این کلام پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را که فرموده بود: "هر کس فاطمه را به غصب در آورد من را آزرده و هر که او را راضی نماید مرا راضی نموده"، به آنان یادآوری نمود. ابابکر و عمر نیز صدق این کلام و انتساب آن به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را تأیید نمودند. سرانجام فاطمه (علیها السلام)، خدا و ملائکه را شاهد گرفت فرمود: "شما من را به غضب آوردید و هرگز من را راضی ننمودید؛ در نزد پیامبر، شکایت شما دو نفر را خواهم نمود."

 در ایام بیماری، فاطمه (علیها السلام) روزی امام علی (علیه السلام) را فراخواند و آن حضرت را وصی خویش قرار داد و به آن حضرت وصیت نمود که پس از وفاتش، فاطمه (علیها السلام) را شبانه غسل دهد و شبانه کفن نماید و شبانه دفن کند و احدی از کسانی که در حق او ستم روا داشته‌اند، در مراسم تدفین و نماز خواندن بر جنازه او حاضر نباشند.

 سرانجام روز سوم جمادی الثانی سال یازدهم هجری فرا رسید. فاطمه (علیها السلام) آب طلب نموده و بوسیله آن بدن مطهر خویش را شستشو داد و غسل نمود. سپس جامه‌ای نو پوشید و در بستر خوابید و پارچه‌ای سفید به روی خود کشید؛ چیزی نگذشت که دخت پیامبر، بر اثر حوادث ناشی از هجوم به خانه ایشان، دنیا را ترک نموده و به شهادت رسید؛ در حالیکه از عمر مبارکش بنا بر مشهور، 18 سال بیشتر نمی‌گذشت و بنا بر مشهور تنها 95 روز پس از رسول خدا در این دنیا زندگی نمود.

فاطمه (علیها السلام) در حالی از این دنیا سفر نمود که بنا بر گفته معتبرترین کتب در نزد اهل تسنن و همچنین برترین کتب شیعیان، از ابابکر و عمر خشمگین بود و در اواخر عمر هرگز با آنان سخن نگفت؛ و طبیعی است که دیگر حتی تأسف ابی‌بکر در هنگام مرگ از تعرض به خانه فاطمه (علیها السلام) سودی نخواهد بخشید.