در بخش شيعه نشين اين كشور ، مسلمانان شيعه ، به تشكيل دسته‌هاي عزاداري حسيني مي‌پردازند و از كوچه‌ها و خيابان‌ها ، به سوي ميادين اصلي مناطق به راه افتاده ، سينه‌زني و زنجير زني مي‌كنند . مساجد مناطق آزاد شده‌ي اين كشور ، با پخش نوحه‌هاي حسيني ، براي مسلمانان مبارز اين منطقه ، الهام بخش مقاومت و ايستادگي در برابر ظلم و ستم رژيم صهيونيستي هستند . مردان و زنان لبناني ، با خواندن زيارت عاشورا آغاز به عزاداري كرده و همراه با پرچم‌هاي سياه ، با شكوه تمام به عزاداري مي‌پردازند

روز عاشورا را گرامي مي‌دارند و برگزاري مراسم ويژه‌اي در روزهاي تاسوعا و عاشورا تا چندي پيش جزء سنت‌‌هاي مذهبي تونس محسوب مي‌گرديد . تاسوعا و عاشوار در تونس به پاس حماسه‌ي سالار شهيدان روز عزا و غم بوده و مراسم ويژه مربوط به اين ايام نيز يادآور آن حماسه بوده‌است .

عاشورا تا چندي قبل جزء تعطيلات رسمي تونس بود ولي پس از تعديل تعطيلات در كشور اين روز ديگر جزء تعطيلات ساليانه محسوب نمي‌گردد . برگزاري مراسم عاشورا از آن هنگام جزء سنت‌هاي اجتماعي و مذهبي مردم تونس شد و از نسلي به نسل ديگر تا عصر حاضر منتقل گرديد .

از جمله سنت‌ها و مراسم در ايام عاشورا : خوردن نان فطير و گوشت نوعي پرنده و هم‌چنين خشكبار مثل بادام و كشمش در روز تاسوعا و پرهيز از خوردن غذاي سنتي و تشريفاتي  است. در اين ايام از برگزاري هرگونه مراسم شادي بخش مثل عروسي و ختنه‌كنان و … خودداري مي‌شود . يكي ديگر از مراسم در روز عاشورا رفتن به قبرستان در صبح عاشورا است.

مراسم عاشورا و شهادت مظلومانه‌ي حضرت ابي عبدالله الحسين( ع)  و ياران باوفايش در بحرين شور و حال خاصي دارد، از ابتداي ماه محرم نماي حسينيه‌هاي بحرين يكپارچه سياه‌پوش مي‌شود و شعارهاي عاشورايي و پرچم‌هاي سياه در خارج از محدوده‌ي حسينيه‌ها نيز نصب مي‌گردد . در اغلب حسينيه‌ها به ويژه‌ حسينيه‌هاي شيعيان عرب بحريني ، صبح و شب  وعاظ به روضه‌خواني و مرثيه سرايي مي‌پردازند . روزها و شب‌‌هاي هفتم ، هشتم ، نهم و دهم محرم مراسم سينه‌زني و زنجير‌زني برگزار مي‌شود و دسته‌هاي عزاداري در كوچه‌ها و خيابان‌ها به صورت منظم به راه مي‌افتند .مراسم تعزيه‌خواني نيز هنوز در مناطقي از بحرين رواج دارد .

پيش پيش دسته‌هاي سينه‌زني پرچم‌هاي سياه و شعارهاي عاشورا و بعضاً اسب‌هاي سياه‌پوش به صورت ذوالجناح امام به حركت در مي‌آيند . بعضي از دسته‌هاي سينه‌زني به نواختن سنج و دمام اقدام مي‌كنند . اطعام عمومي و پخش شربت در اين چند روز به صورت گسترده‌اي صورت مي‌گيرد . حسينيه‌هاي بحرين در تمام مدت دو ماه محرم و صفر داير هستند و مراسم عزاداري و روضه‌خواني برپا مي‌دارند .

در بحرين براي حسينيه‌ اصطلاح « حاتم » به كار برده مي‌شود و شيعيان تمام مراسم اجتماعي ، اعياد مذهبي و حتي مراسم عروسي فرزندانشان را  در حاتم‌ها برگزار مي‌كنند .

به علت حاكميت وهابيت در اين كشور شيعيان به صورت پنهان و در خانه‌هاي خود عزاداري مي‌كنند. آن‌ها در مناطقي كه اكثريت با شيعيان است از آزادي عمل بيشتري برخور دارند و در مساجد و تكايا به عزاداري مي‌پردازند ولي امكان رفتن به كوچه و خيابان را ندارند.

متأسفانه قبل از آن كه ايرانيان به ارزش فرهنگ عوام خود و آنچه كه فرهنگ عوام را در برمي‌گيرد پي ببرند و از آن سود جويند، بيگانگان به اهميت آن دست يافته‌اند. «علت آن هم از يك سو جذابيت طبيعي فرهنگ عوام و غنا و ريشه‌ي آن بود و از سوي ديگر حس كنجكاوي و غنيمت اندوزي بيگانگاني كه نخستين بار به ايران پاي نهاده و همه چيز برايشان جالب مي‌نمود.» (ممنون، 1367) و هيچ سفرنامه‌اي نيست كه از دوره‌ي صفويه به بعد درباره‌ي ايران نوشته شده و نامي از عزاداري ماه محرم در آن برده نشده باشد.

كنت گوبينو، ويلمس، ادوارد برون، الكساندر خوچكو، چكلوفسكي، برزين، از معروف‌ترين مستشرقاتي مي‌باشند كه در اين باره به تحقيق و در آثار خود به اظهار نظر پرداخته‌اند.

براي نمونه ادوارد برون معتقد است كه «تنها نمايش بومي كه مي‌توان نام برد همان تعزيه‌ي ايام محرم مي‌باشد.» (همايوني، 1380، ص 231)

و ويلمس كه مدت زيادي را در ايران به سر برده بود و به صف علاقه‌مندان تعزيه‌خواني‌ها پيوسته، مي‌نويسد كه «شايد تعزيه‌خواني‌ها جالب‌ترين نمايشي باشد كه تاكنون اجرا شده است بدين علت كه داستان‌هايي چون آدم و حوا، هابيل و قابيل، هاجر و اسماعيل پيش واقعه‌ي زنجيري هستند كه به اوج اعلاء يعني شهادت امام حسين(ع) و ياران، و خانواده‌اش منتهي مي‌شود.» (برون، 1345، ص 327)

پس از دوران مشروطيت عواملي باعث افول و يا فراموشي كم شدن جاذبه‌هاي اجتماعي و فرهنگي تعزيه در ايران شد كه از آن عوامل مي‌توان تأثير مظاهر فرهنگ و تمدن غرب، اعيان زدگي‌، جنبه‌ي تشريفاتي يافتن اين مراسم، ابتذال و فساد دروني آن، مخالفت برخي از روشنفكران و روحانيون و علماي مذهبي و برخي از سياست‌هاي خاص رضاشاه را نام برد. اما جامعه‌ي ديني - سنتي ايران تعزيه را بوجود آورد تا با آن تاريخ حماسه‌هاي خود را روايت كند و با روايت و بازنمايي آن‌ها رفتارهاي مردم را به انگاره‌هاي ازلي نزديك سازد. حال اين پرسش مطرح است كه آيا با تحولات اجتماعي و اقتصادي و فرهنگي دهه‌هاي اخير همچون گذشته مي‌توان از تعزيه‌خواني در هدايت اعضاي جامعه سود جست و يا تعزيه به نخستين وزش باد تجدد ناپديد خواهد گشت.» (شهيدي، 1380، ص 48، به نقل از رشيدبن شنب، نمايش در ممالك عربي، ص 50)