در کتاب امالی صدوق از ابی عمارة روایت شده که گوید: امام جعفر صادق علیه‌السلام به من فرمود:
  ‌ای اباعماره؛ شعری در سوگ حسین (علیه‌السلام) برایم بخوان. من خواندم و حضرت گریست. باز خواندم و آن حضرت گریست، و باز خواندم و باز امام گریست.
به خدا قسم، پیوسته شعر می‌خواندم و (آن حضرت می‌گریست)، تا آنکه از اندرون خانه صدای گریه شنیدم.
در این هنگام امام فرمود: ای اباعماره؛ هرکس در سوگ حسین شعری بخواند و پنجاه نفر را بگریاند، بهشت پاداش اوست، و هرکس در سوگ حسین شعری بخواند و چهل نفر را بگریاند، بهشت اجر اوست، و هرکس در سوگ حسین شعری بخواند و سی نفر را بگریاند، بهشت برای اوست، و هرکس در سوگ حسین شعری بخواند و بیست تن را بگریاند، بهشت از آن اوست، و هرکس در سوگ حسین شعری بخواند و ده نفر را بگریاند، بهشت برای اوست، و هرکس در سوگ حسین شعری بخواند و یک نفر را بگریاند، بهشت برای اوست.
و هرکس در سوگ حسین شعری بخواند و خود بگرید، بهشت از آن اوست، و هرکس در عزای حسین شعری بخواند و تباکی کند، بهشت از برای اوست


متن حدیث:
 

گلچینی از بهترین روضه‌خوانی و سینه‌زنی‌های آذری ماه محرم با نوای حاج سلیم مؤذن زاده در شش بخش مجزا آماده دریافت است.

روضه خوانی محرم با نوای سلیم مؤذن زاده – بخش اول

روضه خوانی محرم با نوای سلیم مؤذن زاده – بخش دوم

سینه زنی محرم با نوای سلیم مؤذن زاده – بخش اول

سینه زنی محرم با نوای سلیم مؤذن زاده – بخش دوم

سینه زنی محرم با نوای سلیم مؤذن زاده – بخش سوم

سینه زنی محرم با نوای سلیم مؤذن زاده – بخش چهارم

سینه زنی محرم با نوای سلیم مؤذن زاده – بخش پنجم

سینه زنی محرم با نوای سلیم مؤذن زاده – بخش ششم

انتهای پیام/

شخصيت، قيام و نهضت امام حسين (ع) هميشه در كلام معصومين (ع) وجود داشته است و عجب آنكه حتي معصومين پيش از امام حسين (ع) نيز اشاراتي به اين واقعه و سرزميني كه در آن مصائب عاشورا رخ داد، داشته‌اند. در اين نوشتار 40 حديث در باره امام حسين (ع) كه در سايت آيت‌الله محمدتقي بهجت آمده، منتشر مي‌شود.
 

احادیث در ادامه مطلب

امام حسین(علیه السلام) در زندگانی خود شاهد حوادث و وقایع تلخ و جان گدازی بودند و همین وقایع و ظلم هایی که طی سال های زیادی دل امام را به درد آورده بود، زمینه ساز قیام ایشان شد. در شناخت کامل یک واقعه، آشنایی نسبت به تمام ابعاد آن ازجمله انگیزه و هدف وقوع آن رویداد بسیار مؤثر است. درواقع تلاش برای آگاهی نسبت به حادثه ای، بدون توجه به هدف آن، مطلب زیادی عاید انسان نمی کند. بر همین اساس بررسی اهداف و انگیزه های امام حسین(علیه السلام) از قیام عاشورا نیز ما را در شناخت تمام ابعاد این واقعه بزرگ و بهره مندی از آن یاری می کند.
قطعاً تصمیم امام برای قیام تصمیم یک شبه و یک ساعت نبود، بلکه عوامل بسیاری در آن تأثیر داشته و طی سالیان طولانی زمینه ساز آن شد. قطعاً نمی توان نقطه ای خاص در تاریخ را مدنظر گرفت و چنین بیان نمود که انگیزه قیام عاشورا دقیقاً از همین جا آغاز شد. اما آنچه برای ما روشن است این مطلب است که ظلم و ستم که بر امام و شیعیان و مردم جامعه اعمال گردید بزرگ ترین عامل واقعه عاشورا است.

ظلم در دوران حکومت معاویه

شاید بتوان ریشه اصلی قیام عاشورا را در زمان معاویه جستجو کرد. همان زمانی که امام(علیه السلام) شاهد ظلم بر تک تک یاران پدر بزرگوارشان و تأثیر آن بر جامعه مسلمین بودند. همان زمانی که با دسیسه ها و نیرنگ های معاویه مالک اشتر به دیار حق شتافت. مالک اشتری که امام علی(علیه السلام) بعد از شنیدن خبر شهادت ایشان گریه کردند و چنین فرمودند که:
«مالک" چه مالکی! و دیگر مثل مالکی برای ما نیست. خدا رحمت کند مالک را. نسبت او به من چنان بود که نسبت من به رسول خدا.»
امام درد از دست دادن عمار و ابوذر و تمام یاران باوفا و صادق را چشیده بودند. امام هدف از تبعید ابوذر را می دانستند و چگونگی تبعید او را دیده بودند. چرا؟ فقط به خاطر اینکه معاویه در پی جاه و مقام و حکومت بود و آن ها را سد راه خود می دید و از هر ترفند و روشی برای حذف انسان های بزرگ از مسیر خود بهره می برد.
امام حسین(علیه السلام) صلح برادر بزرگوارشان با معاویه را دیده بودند. صلحی اجباری که امام حسن بااینکه می دانستند معاویه به اصول آن پایبند نخواهد ماند، اما تا لحظه آخر به عهد و پیمان خود در صلح، وفا نمودند چراکه این صلح را به نفع اسلام و مسلمین می دانستند و همچنین وفای به عهد را لازم، اما رفتار معاویه چیزی جز جانشین کردن فرزند خدانشناس و شهوت پرست خود به منصب حکومت جامعه  مسلمین نبود. این ها همه درد بر دل امام حسین (علیه السلام) بود. دردهایی که امام برای رفع آن ها و اصلاح امور مسلمین تلاش نمودند اما خودکامگی معاویه و پیروان او ادامه داشت و هرلحظه ظلم و ستمی عمیق بر جامعه مسلمین وارد می ساخت و قطعاً عمق این فجایع برای هیچ کس به اندازه امام آشکار نبود.
آیا اگر امام حسین(علیه السلام) در مقابل این همه جور و ستم که ما فقط به چند نمونه آن اشاره نمودیم، سکوت می کردند و مردانه نمی ایستادند، ما امروز با مطالعه تاریخ، ایشان را مورد مواخذه قرار نمی دادیم؟

ظلم در دوران حکومت یزید

ظلمی که زمینه ساز قیام اباعبدالله( علیه السلام) شد، ریشه دارتر از حکومت یزید بود، اما یزید آن را آشکار ساخت. معاویه در غالب اسلام و پوشش دین هدف پلید خود را پیش می برد، اما یزید به قدری در لذایذ زودگذر دنیا و شهوت و مقام پرستی غرق بود که حتی به پوشش گذاشتن بر اعمال بی شرمانه و دور از دین خود نیز نمی اندیشید. او فقط در پی بیعت گرفتن از امام بود تا بتواند از شورش احتمالی امام علیه خود جلوگیری کند. یزید حتی به سیاست های کثیف پدر خود نیز اهمیت نداد، به نصیحت پدری که با تمام پلیدی خود، او را از رویارویی با حسین ابن علی(علیه السلام) منع کرده و به او چنین گفته بود که: «حسین محبوب ترین شخص نزد مردم است، رویاروی او قرار نگیر.»
تمام این امور در حالی است که تمام مورخان اسلام بر بی کفایتی و شهوت پرستی او اذعان دارند. با در نظر گرفتن تمام موارد بیان شده آیا چنین توقع می رفت که امام به عنوان ولی خدا با او مقابله نکنند؟
امام حسین(علیه السلام) در دوران معاویه با تمام فریب ها و نیرنگ های معاویه و با توجه به اینکه او با رعایت ظاهری دین اسلام اهداف خود را پیش می برد، از روشنگری و هدایت مردم دست نکشیدند، چگونه می توان از امام توقع سکوت داشت، زمانی که یزید رفتارهای بی شرمانه خود را علناً و بدون در نظر گرفتن حدوحدود اسلام انجام می داد و فقط در دنیای مادی و بی سرو انتهای خود غرق بود. همین ظلم و ستم ها و بی عدالتی ها امام را به قیام مجبور ساخت.
خدایا! پروردگارا! ما را از درس های سازنده ای که حسین به ما داده است، برخوردار بفرما. امین

منبع:
امام حسین شهید فرهنگ پیشرو انسانیت

محرم، ماه عزای آل الله شد و حرمت آن برای شیعیان چندین برابر، به گونه ای که در روایتی است از امام رضا علیه السلام که می فرمایند: وقتی ماه محرم می رسید دیگر کسی پدرم را خندان نمی دید و روز عاشورا روز مصیبت و اندوه و ماتم وگریه پدرم بود.(امالی صدوق، مجلس 27)
کربلا در محرم 61 آوردگاه دو لشکر شقی و بی دین و لشکر مسلمان و هم جوار با امام علیه السلام تا همیشه بود، و خداوند هر سال این صحنه را تکرار می کند تا بتوانیم به وسیله عزاداری بر امام شهید به او وصل و جزء یاران امام حاضر شویم .
ماه محرم آمده تا ما را در کشتی نجات سوار کند و به وسیله نور الهی آن راه صحیح را به ما نشان دهد چونکه در روایت از پیامبر است که در وصف ابی عبدالله علیه السلام فرمودند: «ان الحسین مِصْبَاحُ هُدًى وَ سَفِینَةُ نَجَاةٍ». (عیون أخبار الرضا علیه السلام، ج  1، ص 59)
نزدیک شدن به خدا به وسیله حسین علیه السلام

خداوند به مسلمانان دستور داده که به سوی او نزدیک شوند و در ادامه، راه نزدیک شدن را به کمک یک وسیله ذکر کرده است «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَیْهِ الْوَسِیلَةَ اى كسانى كه ایمان آورده اید! از خدا پروا كنید و (براى تقرب) به سوى او وسیله بجویید . «35 مائده»
برای قبولی توبه و استغفارمان در این ماه، امام حسین علیه السلام و اهل بیت او را واسطه بین خود و خدایمان قرار میدهیم و با گریه بر مظلومیت او باعث قبولی توبه خود می شویم. گریه ای که امام رضا علیه السلام فرمودند: كسى كه به یاد مصیبت هاى ما بگرید یا دیگران را بگریاند، در قیامت گریان نخواهد بود

در تفسیر صافی ذیل این آیه می فرماید اهل بیت وسیله هایی برای تقرب به خداوند هستند، ماه محرم به برکت ابی عبدالله علیه السلام و مجالس عزاداری او ، وسیله ای است برای تقرب و نزدیک شدن مسلمانان به خداوند می باشد.
اهل بیت کشتی نجات

در کتاب تتمة المنتهى، ص 329 داستانی از امام كاظم علیه السلام نقل کرده که روزی ایشان  از در خانه ى شخصى بنام «بُشر» مى گذشت، متوّجه سر و صدا و آواز لهو و لعبى شدند كه از خانه بلند بود. از كنیزى كه از آن خانه بیرون آمده بود پرسیدند صاحبخانه كیست؟ آیا بنده است؟! جواب داد: نه آقا، بنده نیست آزاد است. امام فرمود: اگر بنده بود این همه نافرمانى نمى كرد. كنیز سخن امام را وقتى وارد منزل شد به صاحبخانه باز گفت. او تكانى خورد و توبه  كرد.
 همانگونه که در این داستان آمد آن شخص به وسیله امام کاظم علیه السلام به سمت مسیر بندگی و اطاعت از خداوند هدایت شد، و انسان های زیادی (همچون علی گندآبی و رسول ترک و...) به وسیله ماه محرم و کشتی ابی عبدالله از دریای هلاکت و گمراهی نجات و به ساحل امن الهی منتقل شدند.
محرم ماهی است که به وسیله نور هدایت گرانه ابی عبدالله، افراد از مسیر هلاکت و گمراهی به مسیر هدایت منتقل و افراد با واسطه قرار دادن اهل بیت از خداوند طلب بخشش و استغفار می کنند، همانگونه که در قرآن آمده است: اگر آنان هنگامى كه به خود ستم كردند (از راه خود برگشته و) نزد تو مى آمدند و از خداوند مغفرت مى خواستند و پیامبر هم براى آنان استغفار مى كرد قطعاً خداوند را توبه پذیر و مهربان مى یافتند. (النساء/65)
برای قبولی توبه و استغفارمان در این ماه، امام حسین علیه السلام و اهل بیت او را واسطه بین خود و خدایمان قرار میدهیم و با گریه بر مظلومیت او باعث قبولی توبه خود می شویم. گریه ای که امام رضا علیه السلام  فرمودند: كسى كه به یاد مصیبت هاى ما بگرید یا دیگران را بگریاند، در قیامت گریان نخواهد بود.(بحارالانوار، ج 44، ص 278.)
گریه ، سنت خدا و پیامبران

باید در مجلس ابی عبدالله گریه کرد و از خداوند بخواهیم که توفیق گریه کردن را به ما بدهد، همانگونه که یعقوب پیامبر در فراق محبوب خود به اندازه ای گریه کرد که چشمان خود را از دست داد «وَ ابْیَضَّتْ عَیْناهُ مِنَ الْحُزْنِ» ( یوسف 84)  یعنی گریه کردن بر از دست دادن اهل بیت و خلیفه الله از سنت های پیامبران می باشد.
گریه  آنقدر با ارزش است که خداوند به عنوان یکی از صفات بارز پیامبران الهی نامبرده  است. «... وَ بُكِیًّا» (مریم، 58) و یا اینکه  پیامبر صلوات الله علیه بعد از جنگ احد و شهادت عمویشان حمزه از زنان مدینه می خواهد که برای شهادت حمزه گریه کنند.( سیره ى ابن هشام ج 3، ص 105)
ماه محرم آمده تا ما را در کشتی نجات سوار کند و به وسیله نور الهی آن راه صحیح را به ما نشان دهد چونکه در روایت از پیامبر است که در وصف ابی عبدالله علیه السلام فرمودند: «ان الحسین مِصْبَاحُ هُدًى وَ سَفِینَةُ نَجَاةٍ»

گریه بر حسین شهید تبعیت از حضرت زهراست  که بعد از دلتنگی او بر پدرش و تنها گذاشتن ولی زمان هنگامی که بلال اذان گفت آنقدر در غم پدر گیست تا اطرافیان او به گریه افتادند(بحارالانوار، ج 43، ص 157) و ما هم برای غم و اندوه و مصیبت هایی که بر امام حسین علیه السلام وارد کردند گریه می کنیم.
وقتی که خداوند در آیه 9 سوره تکویر درباره به قتل رساندن دختران مشرکین قبل از اسلام یاد می کند و مظلومیت آنها را متذکر می شود نشان دهنده این است که گریه برای مظلوم یکی از سنت های الهی است و حتما برای کشته شدن نوه پیامبر اسلام صلوات الله علیه گریه و یاد آن را زنده نگه داریم.
در صدر اسلام بعضی افراد وقتی آیات قرآن بر پیامبر نازل می شد گریه می کردند «...تَرى  أَعْیُنَهُمْ تَفِیضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ»  و چون آیات این قرآن را که بر پیامبر نازل شده است مى شنوند، به دلیل این که حق را شناخته اند، چشمانشان را مى بینى که اشکبار است و مى گویند: پروردگارا، ایمان آوردیم، پس ما را با سایر مومنان در زمره کسانى ثبت کن که بر حقانیت رسالت پیامبر گواهى داده اند. (مائده، 83)
خداوند گریه این افراد را بخاطر شناختن حق و ایمان آنها ذکر کرده است و همانگونه که خود پیامبر در حدیث ثقلین فرمودند اهل بیت ثقل قرآن است و شیعیان با شناخت جایگاه و منزلت اهل بیت اشک شوق برای آنها جاری می کنند.
کلام آخر:

پیامبر مزد نبوت و رسالت خود را (محبت و مودت به نزدیکان  خود) قرار داد و ان شاء الله خداوند توفیق دهد تا با برپایی مجالس ابی عبدالله هم مزد رسالت پیامبر بپردازیم و هم با واسطه  حضور در مجالس آقا ابی عبدالله و برگزاری عزاداری و گریه بر سالار شهیدان و اصحاب مطهرش زمینه ساز استغفار و بازگشت به سوی خدا باشیم .