ناطقان: شخصی نزد حکیمی آمد و گفت:

آیا خبر داری فلان شخص درباره تو چنین و چنان میگوید و بسیار از تو غیبت و بدگویی نمود.
 

حکیم با تبسم رو به او کرد و جواب داد:

آن شخص تیری را بسویم پرتاب کرد اما به من نرسید

پس چرا تو آن تیر را از زمین برداشتی و در قلب من فرو کردی ؟!!

یا اباالقاسم «ص»

تمام ِ

مهربانی های زمین را

تو قسمت کرده ای...

-----
پ.ن: ابوالقاسم لقبی از پیامبر مهربانی ها...

برای خودت دعا کن که آرام باشی.

وقتی توفان می آید، تو همچنان آرام باشی تا توفان از آرامش تو آرام بگیرد.

برای خودت دعا کن تا صبور باشی؛

آنقدر صبور باشی تا بالاخره ابرهای سیاه آسمان کنار بروند و خورشید دوباره بتابد.

برای خودت دعا کن تا خورشید را بهتر بشناسی....

 

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد

ناخودآگاه به سمت تو تمایل دارد

بی تو چندیست که در کار زمین حیرانم

مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد

شاید این باغچه ده قرن به استقبالت

فرش گسترده و در دست گلایل دارد

تا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روز

ماه مخفی شدنش نیز تعادل دارد

کودکی فال فروش است و به عشقت هر روز

می خرم از پسرک هر چه تفال دارد

یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت

یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد

هیچ سنگی نشود سنگ صبورت...تنها

تکیه بر کعبه بزن ، کعبه تحمل دارد.

سلام و درودو زیارت بر حسین (ع) را ملکی بنام فطرس به او می رساند.

فطرس، فرشته ای که توسط امام حسین (ع) شفا یافت و بال پر شکسته اش خوب شد.

وقتی که فطرس به آسمانها برگشت، آن‌قدر خوشحال و شادمان گردید که در میان فرشتگان با افتخار تمام فریاد می‌زد: «چه کسی به منزلت من می‌رسد؛ من توسط حسین (علیه السلام) فرزند علی (علیه السلام) و فاطمه (علیها السلام) و جدش احمد (صلی الله علیه و آله) از گرفتاری‌ها نجات یافته‌ام»

فطرس هنگام بازگشت به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) عرض کرد: امت تو در آینده‌ای نزدیک این مولود با برکت را به شهادت می‌رسانند و من به پاداش این حقی که فرزندت بر من پیدا کرد، هر زائری که او را در هر کجا زیارت کند،‌ زیارتش را به حضورش می‌رسانم و هر کس که بر او سلامی کند، سلامش را به او ابلاغ خواهم کرد و هر کس که بر او درودی فرستد،‌ آن را به‌ او می‌رسانم. سپس به همراه جبرئیل (علیه السلام) و دیگر ملائکه به آسمان بازگشت.

پس از واقعه کربلا بفرمان خداوند فطرس به همراه هفتاد هزار فرشته ای كه در معیت اویند در جوار مرقد حسین (ع) معتکف شده و تا روز جزا در سوگ حسین و یاران با وفایش عاشقانه اشک می ریزد.

یا محمد مصطفی (ص)، یا فاطمه (س)، یا امیر المومنین علی (ع)، یا حضرت مهدی (عج) تولد حسین بن علی (ع) مبارک

مژده ای دل که دگر سوم شعبان آمد

پیک شادی ز بر حضرت جانان آمد

مژده ای دل که برای دل غمدیده ما

هدهد خوش خبر از نزد سلیمان آمد

علــــ♥ـــی علیه السلام ، در محراب خود، آرام نمی گیرد.
اشک های مناجات، با لبخندِ مولا، در هم آمیخته اند و
سجّاده او، را ز شکوفه های بهارْ نارنجِ تبسم شده است.

فــاطمـــ♥ـــه علیهاالسلام چشم هایش می خندد و قابله های آسمانی،
او را در هاله ای از نور پوشانیده اند و حاملان عرش، در
اشتیاق دیدار و تبرّک جستن مولودِ مبارک، آرام و قرار ندارند.

... و حسیـــــ♥ــــن علیه السلام می خندد؛ تبسم کودکانه ای
که از آن بوی سیب می تراود و مظلومیت.

آری! حسیــــ♥ـــن می خندد و مروارید اشک، چونان
دانه های تسبیح، در چشم های پیامبر، حلقه می زند.
« میــلاد امـــام عشــــ♥ـــــق بر عـاشقـانش مبــــــــــارک»