مبارک باد عید سعید قربان بر جمیع مسلمانان جهان و بر امت پیامبر عظیم الشأن، مبارک باد این عید بزرگ اسلامی بر مستضعفین جهان که در مقابل مستکبرین و اولیاء طاغوت قیام نمودند.

آنروز مبارک است برای اسلام و ملت های اسلامی که دست ستمگران و خون آشامان از کشورهای اسلامی کوتاه شود و آن روز مبارک است برای ملت شریف ما که جمهوری اسلامی به تمام معنا در کشور اسلامی پیاده شود و احکام مترقی اسلام به جای احکام ضد انسانی برقرار گردد.(27/7/59)

فرا رسیدن عید بزرگ اسلامی قربان را به همه مسلمین تبریک عرض می کنم. عیدی که انسان های آگاه را به یاد قربانگاه ابراهیمی می اندازد، قربانگاهی که درس فداکاری و جهاد را در راه خدای بزرگ ـ را ـ به فرزندان آدم و اصفیاء و اولیای خدا می دهد. عمق جنبه های توحیدی و سیاسی این عمل را جز انبیای عظام و اولیاء کرام علیهم الصلوة والسلام و خاصه عباداللّه کس دیگری نمی تواند ادراک کند. این پدر توحید و بت شکن جهان به ما و همه انسان ها آموخت که قربانی در راه خدا پیش از آنکه جنبه توحیدی و عبادی داشته باشد جنبه های سیاسی و ارزش های اجتماعی دارد. به ما و همه آموخت که عزیزترین ثمره حیات خود را در راه خدا بدهید و عید بگیرید. خود و عزیزان را فدا کنید و دین خدا را و عدل الهی را برپا نمایید. به همه ما ذریه آدم فهماند که مکه و منی قربانگاه عاشقان است و اینجا محل نشر توحید ونفی شرک،که دلبستگی به جان و عزیزان نیز شرک است. به فرزندان آدم درس آموزنده جهاد در راه حق را داد که از این مکان عظیم نیز فداکاری و از خود گذشتن را به جهانیان ابلاغ کنید. به جهانیان بگوئید در راه حق و اقامه عدل الهی و کوتاه کردن دست مشرکان زمان باید سر از پا نشناخت و از هر چیزی حتی مثل اسمعیل ذبیح اللّه گذشت که حق جاودانه شود. این بت شکن و فرزند عزیزش بت شکن دیگر سید انبیاء محمد مصطفی صلی اللّه علیه و آله و سلم به بشریت آموختند که بت ها هرچه هست باید شکسته شود.

کعبه که ام القری است و آنچه از آن بسط پیدا کرده تا آخرین نقطه زمین، تا آخرین روز جهان باید از لوث بت ها تطهیر شود. بت هرچه باشد، چه هیاکل و چه خورشید، چه ماده و چه حیوان و انسان و چه بتی بدتر و خطرناکتر از طاغوت های در طول تاریخ از زمان آدم صفی اللّه تا ابراهیم خلیل اللّه تا محمد حبیب اللّه صلی اللّه علیهم و آلهم اجمعین تا آخر الزمان که بت شکن آخر، از کعبه ندای توحید سر دهد. مگر ابرقدرت های زمان ما و بت های بزرگ نیستند که جهانیان را به اطاعت و کرنش و پرستش خود می خوانند و با زور و زر و تزویر، خود را به آنان تحمیل می نمایند؟ کعبه معظمه یکتا مرکز شکستن این بت هاست. ابراهیم خلیل در اول زمان و حبیب خدا و فرزند عزیزش مهدی موعود روحی فداه در آخر الزمان از کعبه ندای توحید سر دادند و می دهند...

مهدی منتظر در لسان ادیان و به اتفاق مسلمین از کعبه ندا سر می دهد و بشریت را به توحید می خواند. همه فریادها را از کعبه و مکه سر می دهند و ما باید از آنها تبعیت کنیم و ندای توحید کلمه و کلمه توحید را از آن مکان مقدّس سردهیم و با فریادها و دعوت ها وتظلم ها و افشاگری ها و اجتماعات زنده و کوبنده در مجمع مسلمین در مکه مکرمه بت ها را بشکنیم و شیاطین را که در رأس آنها شیطان بزرگ است در عقبات رَمی کنیم و طرد نمائیم تا حج خلیل اللّه و حبیب اللّه و ولی اللّه مهدی عزیز را بجا آورده باشیم.(12/6/62)

این­جا میدانی بود که امتحان الهی آغاز می­شد و اسماعیل7 شولای ایمان بر دوش افکنده، به قربانگاه رفت تا تو بیاموزی که همیشه تسلیم باشی و مطاع امر حق تعالی ... که چنین باشی نوری از جنس ایمان، دست دلت را می­گیرد و تو را به سوی عشق، هدایت می­کند...

ابراهیم(ع) در قربانگاه عشق...، اسماعیل7 دل داده به خواسته دلدار...، و زمین فخر می­کند به آسمان که معنا می­شود: )إنّی أعلم مَالاَ تَعْلَمُون(و تو باید از همه چیز دست بشویی تا همه چیز را به دست آوری و این ترجمان تصمیم و تسلیم و اشتیاق بندگی تام و اطاعت خالص است.

شاید این جبراییل وحی است که در تو فرود آمده و به آواز توحید تو را ذره ذره به حق فرا می­خواند... که علایق را سر ببری تا لایق شوی... که بخواهی که چیزی نخواهی ... که اگر میدان بدهی، دنیا برای جولان نفس هم، کم است! ... صدایی در تو می­پیچد... به آزمونی بزرگ تو را فرا می­خواند تا در منای تقرب، حجاب­ها را سر ببُری.

حجاب راه خودت هستی، از میان برخیز

خوشا کسی که در این راه بی­حجاب رود

دل باید صاف شود از تعدد خدایانی که در خود آفریده­ای... منها را باید رو به سوی هدایت، سربرید تا این مسلخ، خاتمه­ای باشد برای تکاپوی نفس پر آزار... که قربانی نیازهای خود بودن؛ یعنی از دست دادن همه چیز.

و این ندا تو را به خود می­خواند تا خلیل­وار برخیزی و از میان شعله­های سوزنده درون و در ازدحام جنون سر ببری نفس را تا در هجوم ناشکیبی­ها، طعم خوش بندگی را به جان خویش بچکانی.

دل باید به پیر عشق دهی و سر به تیغ او، روبگیر از هاجری که مدام در آینه ذهنت تداعی می­شود تا بگذری از آتش! اینک برخیز و تن به زلال رحمت دیرین خداوند سپار تا از وادی دین فروشان و کوران و کران رها شوی... پیراهن از غبار تردید فرونشان تا آزادگی را فریاد زنی... گام­ها را محکم­ بردار تا چشم زمزم از رد پاهای تو گشوده گردد و طهارت آینه وجودت از آلودگی­ها، تیرگی­ها و ناپاکی­ها...

خلیل­وار برخیز تا در منای عشق پرده­های جهالت را بدری، از مرز خویش بگذری و به آبادی فنا برسی ... این قربانی، قربانی کردن جاه و مال و موقعیت، مقام و شهرت و قدرت و مکنت است... و این عشق است که تو را به قربانگاه می­کشاند، عشقی به گستره تاریخ، و تاریخ، ابدیتی است به اندازه حضور...

صفا و مروه را هروله کن تا جسم و جان از خانه انس و عادت­های همیشگی، رها شود. در عرفات عشق، ازگناه توبه کن تا لباس محرمیت به تن کنی... اینک در مقام تعظیم بایست تا در بارانی از شور و شعور، بارانی از عطش، ­بارانی از معرفت از خود برهی و این رهیدن عیدی باشد برای تو، برای رسیدن به مرتبه ملکوت که:

آن­کس که تو را شناخت، جان را چه کند

فرزند و عـیال و خانمان را چه کند

دیـــوانــه کنــی هـر دو جهانش بخشی

دیوانه تو هر دو جهان را چه کـــند

این حجة الوداع رنگ حزن دارد که آخرین حج است و رنج این خداحافظی گلوی گسیخته زمین را می­فشارد. مکه آرام آرام در خویش می­شکند از فراق رسول خدا(ص)... هوا نفس­گیر است و زمین دل­تنگی می­کند وداع تلخ رسول خدا(ص) را ...، اما این وداع تلخ، شیرینی برکه خم را با خود دارد... که مردی فراتر از پندارهای بشری و فراتر از تمام معیارهای ظاهری انسان خاکی به ولایت برگزیده می­شود.

غدیر و برکه خم برگزیده می­شوند تا ولایت علی(ع) برای همگان رقم خورد؛ ولایتی که چشمه حیات لازمان و لامکانی است، چشمه­ای که تا همیشه تاریخ خواهد جوشید و ولایت و نبوت را به هم پیوند خواهد زد...

و این روز باید روز ولایت علی(ع) باشد، روزی که ابراهیم(ع) از میان کوهی از آتش در برابر نگاه­های شعله­ور از آتش خشم و نعره شوم اهریمنان، پرده تیرگی­ها و جهالت نمرودیان را پاره کرد و در میان شعله­ها حقیقت را فریاد زد که تکه­های یقینش در میان آتش نخواهند سوخت ... و تو باید بیاموزی که به تولاّ رسیدن؛ یعنی رمز از خود بی­خود شدن؛ نور شدن و بی­وقفه تابیدن.

و ابراهیم(ع) به تولاّ رسید در منجنیق؛

و این روز، روز ولایت علی(ع) شد تا آنان که عناد می­ورزند در جهل مرگ­بار خویش بمانند که تولاّ به آنان نمی­رسد.

این روز باید روز ولایت علی(ع) باشد، روزی که آب، آلودگی قرن­ها را شست و کشتی ماند و ناخدای آن، و آنان که ایمان آورده بودند ندای الهی کشتی­بان را ... ناخدایی که بلندای عصای ایمانش به اوج می­رسید و ایمان آورندگان به نوح7 می­دانستند که آن­گاه که مهلت تمام شود، بارش صاعقه­ها را هیچ گریزی نیست و ایمان نیاورندگان به ولایت ... غدیر فرصتی دیگر بود برایشان ... فرصتی که صراط مستقیم بود...

غدیر نور ازلی است که پیش از آفرینش جهان، در رگ­های هستی، جاری بود؛

بهار خجسته­ای که تکامل واپسین زمین را نوید می­داد...؛

روز شکوفایی ولایت در قاموس خلقت ...؛

روزی که آرمانی­ترین اندیشه را پیامبر خدا(ص) در اذهان همگان جاری ساخت تا جهان خاکی در تحولی عظیم و جهان افلاکی با ذوقی سلیم، عبادت خدا را سرلوحه خویش قرار دهد...

و این برکه، سکوی جاودانگی بود، برکه­ای از تدبیر برای رسیدن به رستگاری­های پیاپی، رفتگان برگشتند و نیامدگان شتاب کردند تا در این آب­گیر به اقیانوس رحمت خدا پیوند خورند که این­جا درِ بهشت باز می­شود و شد ...

و درخت هستی کمال یافت و قرابت انسان با خدا آشکار گردید. و باران الطاف رحمانی بر گلزار جان­های تشنه باریدن گرفت تا توفان­های حریص، حریم سبز درختان را به بازی نگیرد و عدالت پشت حصارهای تبعیض، به فراموشی سپرده نشود...

و غدیر؛ روزی که هستی، تمامت خود را بدو بخشید که:

آحاد ملک چو سجده بر آدم کرد

بـر نــام علــی و شوکــت خاتــم کــرد

در روز غدیر خــم نـه تــنـها آدم

بر قامت علی مرتضی فلک سر خم کرد

علی (ع) در قرآن

نام حضرت علی (ع) به صراحت در قرآن نیامده است؛ امّا ایات بی شماری در شأن حضرت و عملکرد خاصِّ ایشان یا درباره ولایت، یا اهل بیت (ع) نازل شده که شامل او نیز می باشد. از جمله:

1) ایه مربوط به انفاق او در شب و روز و آشکار و نهان؛ بقره: 274.

2) ایه مربوط به فداکاری او در شب خوابیدن در بستر پیامبر اکرم (ص) در شب هجرت؛ بقره: 207.

3) ایه مربوط به انفاق انگشتر در حالت رکوع به فقیر؛ مائده: 55.

4) ایه مربوط به تبلیغ ولایت او در غدیر خم؛ مائده: 67.

5) ایه مربوط به تکمیل دین پس از ابلاغ امامتش در غدیر خم؛ مائده:3.

6) ایه لزوم اطاعت از اولی الأمر در کنار اطاعت از خدا و رسول (ص)؛ نساء: 59.

7) ایه مربوط به انفاق افطار به مسکین و یتیم و اسیر؛ انسان: 6 ـ 9.

8) ایه مربوط به مباهله پیامبر و اهل بیت(ع) با نصارای نجران؛ آل عمران: 61.

9) ایه تطهیر اهل بیت از پلیدی، مربوط به اهل کساء؛ احزاب: 33.

10) ایه مربوط به مودّت اهل بیت(ع) به عنوان اجر رسالت؛ شوری:23.

بقیه در ادامه مطلب...

اشاره

در داستان قربانی اسماعیل ذبیح الله سه نکته اساسی وجود دارد:

از یک سو پدر با صراحت، مسئله ذبح را با فرزند سیزده ساله مطرح می کند و از او نظرخواهی می کند. برای او شخصیت مستقل و آزادی اراده قائل می شود. او هرگز نمی خواهد فرزندش را بفریبد و کورکورانه به این میدان بزرگ امتحان دعوت کند؛ او می خواهد فرزند نیز در این پیکار بزرگ با نفس شرکت جوید و لذت تسلیم و رضا را همچون پدر بچشد.

از سوی دیگر، فرزند هم می خواهد پدر در عزم و تصمیمش راسخ باشد. نمی گوید مرا ذبح کن؛ بلکه می گوید هر مأموریتی داری انجام ده، من تسلیم امر و فرمان او هستم و مخصوصاً پدر را با خطاب «یا ابت» (ای پدر) مخاطب می سازد تا نشان دهد این مسئله از عواطف فرزندی و پدری سر سوزنی نمی کاهد که فرمان خدا حاکم بر همه چیز است.

و از سوی سوم، مراتب ادب را در پیشگاه پروردگار به عالی ترین وجهی نگه می دارد، هرگز به نیروی ایمان و اراده و تصمیم خویش تکیه نمی کند؛ بلکه بر مشیت خدا و اراده او تکیه می نماید و با این عبارت از او توفیق پایمردی و استقامت می طلبد.[1]

ذبح کردن فرزند با دست خود آن هم فرزندی برومند و لایق برای پدری که یک عمر در انتظار چنین فرزندی بوده کار ساده و آسانی نیست. چگونه می توان دل از چنین فرزندی برکند؟ و از آن بالاتر، با نهایت تسلیم و رضا، بی آنکه خم به ابرو آورد به امتثال این فرمان بشتابد و تمام مقدمات را تا آخرین مرحله انجام دهد؛ به گونه ای که از نظر آمادگی های روانی و عملی چیزی فروگذار نکند؟ و از آن عجیب تر تسلیم مطلق این نوجوان در برابر این فرمان بود که با آغوش باز و با اطمینان خاطر به لطف پروردگار و تسلیم در برابر اراده او به استقبال ذبح رفت.[2]

بقیه در ادامه مطلب...