تولد حضرت زهرا(س) و بشارت جبرئيل به رسول خدا (ص)

هنگامى كه فاطمه زهرا عليهاالسلام به دنيا آمد. فرشته وحى بر وجود مبارك رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم نازل گشت و از جانب پروردگار مهربان بر وى پيام آورد كه «اللَّه يقرؤك السلام و يقرى مولودك السلام.»
خداوند تبارك و تعالى بر تو و فرزند نورسيده‏ات درود مى‏فرستد.

رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم با شنيدن خبر تولد فاطمه عليهاالسلام در مقابل پروردگار سر به سجده‏ى شكر گذارد؛ و خداى عزوجل را بر عطاى اين نعمت مبارك و ميمون سپاس گفت.
در ادامه

تاريخ و مكان تولد حضرت زهرا (س)

در تاريخ تولد فاطمه عليهاالسلام در بين علماى اسلام اختلاف است

لكين در بين علماى اماميه مشهور است كه آن حضرت در روز جمعه بيستم ماه جمادى الثانى سال پنجم بعثت تولد يافته است.
مكان تولد حضرت زهرا (عليهاالسلام) در شهر مكه و در خانه خديجه اتفاق افتاد. اين خانه در محله‏اى است كه در گذشته به آن «زقاق العطارين» يعنى كوچه عطارها مى‏گفتند. رسول خدا (صلى اللَّه عليه و آله) تا هنگام هجرت، در آن خانه ساكن بود. خانه مباركى كه بارها در آن فرشته وحى بر پيامبر (صلى اللَّه عليه و آله) نازل گرديد. اين خانه بعدها به صورت مسجد درآمد.)
و از آنجا كه محل نزول وحى و بخشى از قرآن، زيستگاه پيامبر (صلى اللَّه عليه و آله) و مكان تولد حضرت زهرا (عليهاالسلام) بود، در نظر عموم مسلمين ارزش معنوى و قداستى خاص داشت. و از اين رو بارها در طول تاريخ هم‏زمان با تعمير و توسعه مسجد الحرام، نسبت به مرمت بناى آن اقدام كردند.

در ادامه مطلب.

بيستم جمادي  الثاني سالروز تولد فاطمه زهرا (س)روز مادر و روز زن

بر تمامي مسلمانان و شيعيان جهان بخصوص شير زنان ايران زمين مباركباد 

قمر بني هاشم  

اين موضوع از امام جعفر صادق نقل شده است: حضرت عباس سقاء و قمر بنى هاشم بود. وقتى عباس رفت آب بياورد لشكر دشمن به آن بزرگوار حمله كردند و او نيز به آن گروه حمله‏ور شد و اين رجز را خواند:
لا ارهب الموت اذا الموت رقا حتى اوارى في المصاليت لقى‏
نفسى لنفس المصطفى الطهر وقا انى انا العباس اغدو بالسقا
و لا اخاف الشر يوم الملتقى‏
يعنى هنگامى كه مرگ با من روبرو شود باكى از آن ندارم تا اينكه در ميان دلاوران داخل شوم جان من بفداى جان مصطفى طيب و طاهر باد. من همان عباس هستم كه آب براى فرزندان امام حسين ميبرم. و در روز جنگ از شرّ دشمن خوفى ندارم.
(زندگانى حضرت امام حسين ،ع محمدجواد نجفی، ص 61)

هواپرستی

 أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا

آيا آن كس كه هواى [نفس] خود را معبود خويش گرفته است ديدى آيا [مى‏توانى] ضامن او باشى
ریشه‏ى بت‏پرستى، هواپرستى است. «صبرنا على الهتنا - اتّخذ الهه هواه»
خداجویى در فطرت هر انسانى وجود دارد، لكن او در مصداق و یافتن حقّ گرفتار اشتباه مى‏شود. «اتّخذ الهه هواه»
انبیا مسئولیّتى در هدایت اجبارى هواپرستان ندارند. «أفأنت تكون علیه وكیلا»
انسان داراى اختیار است. «أفأنت تكون علیه وكیلا»
تربیت و ایمان باید بدون اجبار و اكراه باشد. «أفأنت تكون علیه وكیلا»

آيه شماره 43  از سوره مبارکه فرقان

 

قدر دانستن فرصت الهي

  وَلَئِن شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ ثُمَّ لاَ تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنَا وَكِيلًا

و اگر بخواهيم قطعا آنچه را به تو وحى كرده‏ايم مى‏بريم آنگاه براى [حفظ] آن در برابر ما براى خود مدافعى نمى‏يابى
نعمت‏ها را از خداوند بدانيم و مغرور نشويم، زيرا بقا و زوال نعمت‏ها به اراده‏ى اوست. «لنذهبنّ بالّذى اوحينا»
هيچ كس در برابر قهر الهى نمى‏تواند نقشى داشته باشد. «ثمّ لاتجد»
نزول كتب آسمانى و وحى، از شئون ربوبيّت خداوند و در مسير تربيت انسان است. «الّذى اوحينا... الاّ رحمة من ربّك»

آيه شماره 86  از سوره مباركه اسراء

 

مادر قمر بني هاشم  

حضرت عباس  (ع)بزرگترين فرزند ام البنين بود، مردي نيك صورت و زيبا بود. هنگامى كه سوار اسب مي شد پاهاى مباركش بزمين كشيده مي شد. به او قمر بنى هاشم گفته مي شد. پرچم امام حسين (ع)با آن بزرگوار بود. حضرت امام جعفر صادق (ع)مي فرمايد: موقعى كه امام حسين (ع)لشكر خود را براى جهاد در راه خدا مهيا كرد پرچم را بدست حضرت قمر بنى هاشم داد. حضرت امام محمّد باقر (ع)ميفرمايد: زيد بن رقاد و حكيم بن طفيل طائى حضرت عباس را شهيد كردند.
ام البنين كه مادر اين چهار جوان بود بعد از شهيد شدن ايشان متوجه بقيع مي شد و با جانگدازترين صدا براى آنان ناله و ندبه ميكرد. مردم در اطراف او جمع مى‏شدند و ناله وى را مي شنيدند و گريه مي كردند.
(زندگانى حضرت امام حسين (ع)، محمدجواد نجفي، ص 61)

اراده الهی

  رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ إِن يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِن يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا
پروردگار شما به [حال] شما داناتر است اگر بخواهد بر شما رحمت مى‏آورد يا اگر بخواهد شما را عذاب مى‏كند و تو را بر ايشان نگهبان نفرستاده‏ايم
به ایمان خود مغرور نشویم. «ربّكم اعلم بكم»
كارهاى الهى، بر اساس علم اوست. «اعلم بكم، یرحمكم، یعذّبكم»
علم خدا ومهر و قهر او، از شئون ربوبیّت خداوند است. «ربّكم، یرحمكم، یعذّبكم»
سخن از رحمت و عطوفت، پیش از قهر و عذاب است. «یرحمكم، یعذّبكم»
انسان باید بین خوف و رجا باشد. «یرحمكم، یعذّبكم»
انسان‏ها در انتخاب عقیده آزادند، حتّى پیامبران هم مأمور اجبار مردم بر ایمان نیستند. «ما ارسلناك علیهم وكیلاً»
مبلّغ دین، نباید خود را وكیل و سرپرست مردم بداند. «وكیلاً»

آيه شماره 54  از سوره مبارکه اسراء

 

تورا غايب ناميده اند ، چون ظاهر نيستي نه اينكه حاضر نباشي

ك

مؤمنان تسخیرناپذیر

 إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطَانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
چرا كه او را بر كسانى كه ايمان آورده‏اند و بر پروردگارشان توكل مى‏كنند تسلطى نيست
از خطر نفوذ شیطان در بهترین افراد و مقدّس‏ترین كار غافل نباشید. (تلاوت قرآن از شخصى مثل پیامبر اكرم هم نیاز به استعاذه دارد)
شیطان به سراغ همه مى‏آید، امّا در همه تأثیرگزار نیست. «لیس‏له سلطان على الّذین آمنوا»
ایمان و توكّل، قلعه‏اى است كه انسان را از آسیب‏پذیرى حفظ مى‏كند. «لیس له سلطان على الّذین آمنوا»

آيه شماره 99  از سوره مبارکه نحل