قرآن كريم راجع به ضرورت كار و كوشش تاكيد اكيد دارد و مي فرمايد: «و همين كه نماز به پايان رسيد، پراكنده شويد در روي زمين و از كرم خداوند روزي بجوييد و خدا را بسيار ياد كنيد شايد رستگار شويد.»
    اسلام بين تلاش و كوشش در راه زندگي مادي و عمل در راه تهذيب نفس و به دست آوردن مواهب روحي و زندگي معنوي، توازن برقرار مي كند و اين آيه كه مي فرمايد: «به وسيله آنچه خداوند به تو مرحمت فرمود، سراي آخرت تحصيل كن و نصيب خود را از اين دنيا نيز فراموش مكن»(1) به همين معني دقيق نظر دارد، اسلام همان طوري كه راضي نيست انسان تمام نيروي خود را صرف تامين زندگي مادي نموده و به طور كلي از ياد خدا غافل شود، همچنان راضي نيست كه تنها متوجه جهان ديگر شود و زندگي مادي خود را مختل نمايد، بلكه روش اسلام اين است كه انسان هم براي دنياي خود تلاش كند و هم آخرت خود را فراموش ننمايد.
    قرآن، آدميان را به كار و كوشش دعوت كرد و آنان را به جنبه هاي مثبت زندگي ارشاد فرموده و از جنبه منفي زندگي يعني از گوشه گيري و تنبلي و سستي بر حذر داشته است و مي فرمايد: «و در اطراف زمين راه برويد و از روزي او بخوريد و بازگشت به سوي اوست.3»
    خداوند زمين را آفريد و آن را از نعمت و بركت انباشته داشت تا انسان با رفاه و آسايش در آن زندگي كند، چنان كه مي فرمايد: «زمين مرده و موات موجب عبرت آنها است كه ما زنده اش كرده و دانه را از آن بيرون آورده ايم كه مي خورند و در آن باغ هاي نخل و تاك قرار داده ايم و چشمه هاي جاري از آن بيرون آورده ايم تا از ميوه آن و آنچه به وسيله دست هايشان درست كرده اند بخورند، چرا شكرگذار نيستند.»(2) و بديهي است انسان وقتي به آن نعمت ها نايل مي شود كه كوشش كند و كار نمايد.

منبع : ماگیران