در مکتب معارف رضوی ، قرآن به عنوان کلام وحی ، اصیل ترین منبع شناخت حقایق دین و بایسته های هدایتی ، تربیتی و معرفتی است . تاکید براین نکته ، از آن رو اهمیت دارد که برخی از سر ساده اندیشی حرمت این کتاب جاودان را نشناخته و در طریق کسب معرفت ، دل به دیگر منابع بسته اند . امام علی بن موسی (ع) به گونه های مختلفی ، ارجمندی قرآن را به امت اسلامی یاد آور شده است .یکی از روش های امام در تعظیم و بزرگداشت و اعتبار قرآن ، این است که در بسیاری از موارد ، چه در مناظره ها و چه در سایر بحث های علمی ، به آیات قرآن استدلال می فرمود و سخن قرآن را ، سخنی تردید ناپذیر می دانست 

اصولا رسول اكرم(ص) و ائمه(عليهم السلام) طبق رواياتى كه داريم قبل‏از اين عالم انوارى بوده‏اند در ظل عرش و در انعقاد نطفه و طينت از بقيه مردم‏امتياز داشته‏اند.»
حضرت امام خمينى ضمن بيان مطلب فوق افزوده‏اند: «ومقاماتى دارند الى ماشاء الله چنانكه در روايات معراج جبرئيل عرض مى‏كند: ... هرگاه كمى نزديكتر مى‏شدم، سوخته بودم.
با اين فرمايش كه ... ما با خداحالاتى داريم كه نه فرشته مقرب آن را مى‏تواند داشته باشد و نه پيامبر مرسل.اين‏جزء اصول مذهب ماست كه ائمه(عليهم السلام) چنين مقاماتى دارند.
چنانكه به حسب روايات اين مقامات معنوى براى حضرت زهرا(ع) هم هست.»

نظم اشعار از على باقرزاده (بقا)

1 ـ مِن اَخلاقِ الاَنبياء التَّنّظُّف

نظافت موجب پاكى جسم است         نظافت مايـه آرام جـان است

امـام هشتمين فرمود بـا خلق            نظـافت شيـوه پيغمبران است

2 ـ صاحِبُ النّعمَةِ يَجِبُ ان يُوَسِّعَ عَلى عِيالِهِ

توانگر را بوَد واجب كه بخشد          زن و فـرزند را از مال دنيـا

دهـد وسـعت به امر زندگانى          بـه شـكر نعـمت حى ّ تـوانا

3 ـ مَن لَم يَشكُرِ المُنعِمَ مِن المَخلوقين لَم يَشكُر اللهَ عزّوجلّ

شـنيده ام كه علـى بن موسـى كاظم               خديو طوس، بفـرمـود نكته اى زيبـا

كسى كه نيكويى خلق را نداشت سپاس          نكـرده است سپـاس خداى بـى همتـا

100 سخن گران بها از ثامن الائمّه (ع)

1. مؤمن‌ ، مؤمن‌ واقعى‌ نيست‌ ، مگر آن‌ كه‌ سه‌ خصلت‌ در او باشد : سنتى‌ از پروردگارش‌ و سنتى‌ از پيامبرش‌ و سنتى‌ از امامش‌ . اما سنت‌ پروردگارش‌ ، پوشاندن‌ راز خود است‌ ، اما سنت‌ پيغمبرش‌ ، مدارا و نرم‌ رفتارى‌ با مردم‌ است‌ ، اما سنت‌ امامش‌ صبر كردن‌ در زمان‌ تنگدستى‌ و پريشان‌ حالى‌ است‌ .(اصول‌ كافى‌ ، ج‌ 3 ، ص‌ 339)