ما مثل طايفه و گروهي هستيم که رييس خود را حبس نموده است و در بلايا، خود تصميم جنگ و يا صلح را اتّخاذ مي کند! خودمان کرده ايم و اجازه نمي دهيم بيايد قضايا را حلّ کند، با اين که مي دانيم اگر بيايد مي تواند مشکلات را حلّ کند، ولي باز او را محبوس کرده ايم!

بنابراين، اگر ميليون ها نفر هم با او موافق باشند، او مثل شخص وحيد و تنها است که هيچ ناصر و مُعين و يار و ياوري ندارد! زيرا ما در بيداري درست به وظيفه ي خود عمل نمي کنيم، با اين حال منتظر هستيم که بيدار شويم و تهجّد به جا آوريم. اگر توفيق شامل حال انسان گردد، از خواب بيدار مي شود و مشغول تهجّد مي گردد؛ ولي اگر توفيق نباشد، چنان چه بيدار هم بشود، از آن ها بهره نمي برد.

آقايي که زياد به مسجد جمکران مي رود، مي گفت: آقا(عج) را در مسجد جمکران ديدم، به من فرمود: به دل سوختگان ما بگو براي ما دعا کنند، و يک مرتبه از نظرم غائب شد، نه اين که راه برود و کم کم از نظرم غائب شود!

همين آقا هفته ي قبل از آن هم، حضرت را در خواب ديده بود. ولي افسوس که همه براي برآورده شدن حاجت شخصي خود به مسجد جمکران مي روند، و نمي دانند که خود آن حضرت چه التماس دعايي از آن ها دارد که براي تعجيل فَرَج او دعا کنند! چنان که به آن آقا* فرموده بود: اين ها که به اين جا آمده اند، دوستان خوب ما هستند، و هر کدام حاجتي دارند: خانه، زن، فرزند، مال، اداي دين؛ ولي هيچ کس در فکر من نيست!

آري، او هزار سال است که زنداني است، لذا هر کس که براي حاجتي به مکان مقدّسي مانند مسجد جمکران مي رود، بايد که اعظم حاجت نزد آن واسطه ي فيض، يعني فَرَج خود آن حضرت را از خدا بخواهد.

خدا مي داند در دفتر امام زمان ـ عجّل اللّه تعالي فرجه الشّريف ـ جزو چه کساني هستيم؟! کسي که اعمال بندگان در هر هفته دو روز (روز دوشنبه و پنجشنبه) به او عرضه مي شود. همين قدر مي دانيم آن طوري که بايد باشيم، نيستيم.

* شيخ ابراهيم حايري ـ رحمه اللّه ـ در حال اعتکاف در مسجد کوفه

آيت الله محمدتقي بهجت(ره)

/mouood.org