ـ منطقه‌اي كردن دوباره روند‌هاي اقتصادي، به ترتيبي كه سهم بيشتري از نيازهاي ما از رهگذر توليد محلي، تحت كنترل اجتماعي كه الزامات زيست محيطي منطقه را رعايت مي‌كند، برآورده شود.

ـ ايجاد نهادهاي جهاني‌اي كه قوانين تجاري و سرمايه گذاري را در خدمت محيط زيست و حقوق انساني تدوين كنند و در عين حال، مؤسساتي را كه همه چيز را به نفع بازار "آزاد " و سرمايه‌داري جهاني قرار مي‌دهند، تعطيل، دگرگون يا عميقاً دوباره قانون گذاري كنند.

ـ دور كردن تغييرات سياسي از بنيادگرايي اقتصادي و بردن آن به سمت يك اقتصاد جديد كه نيازهاي اكوسيستم‌هاي كره زمين و ارزش‌هاي فرهنگي و اجتماعي را تأمين كند.

ـ علاوه بر اين، زندگي همراه با مصرف كمتر و پيوند بيشتر با زمين و جامعه، شايد قدرتمندترين چيزي ياشد كه ما مي‌توانيم براي مطلع كردن مردم جهان اكثريت، از خطرات دنبال كردن مسير مصرفي، انجام دهيم. ما كه در جوامع اسراف كاري زندگي مي‌كنيم و در آنها ميزان مصرف بسيار هنگفت است، اين صلاحيت را نداريم كه بگوييم، "دنبال كردن راه ما كه مبتني بر فرهنگ مصرفي است، به نفع شما نيست. " همچنين ما نمي‌توانيم اجتماعات جهان اكثريت را با گفتن اينكه "شما بايد به منظور كمك به ما غربي‌ها براي نجات خودمان، همين طور كه هستيد، باقي بمانيد "، تحت فشار قرار دهيم.

اما با بازگويي اين واقعيت‌ها كه مردم و اجتماعات ما در كشورهاي صنعتي در حال پس زدن فرهنگ مصرفي هستند و اقتصاد جهاني آن را ترويج مي‌كند، مردمي‌كه در جهان اكثريت زندگي مي‌كنند، به اطلاعاتي دسترسي خواهند يافت كه از طريق تلويزيون‌هايشان به آنها دسترسي پيدا نمي كنند. با پرسيدن اينكه، آيا آنها نگران تغييراتي كه در حال رخ دادن در زندگي و جوامع ماست هستند يا نه، مي‌توانيم از آنها دعوت كنيم كه با ما همكاري كنند( و ما نيز دعوت آنها به همكاري ما با آنها را بشنويم) تا چيزي جديد دوباره خلق كنيم كه با ناموس طبيعت و انسان مطابقت داشته باشد. ما مي‌توانيم با خودانگيخته بودن و شناخت نشانه‌هايي حاكي از اينكه ما زير فشار و سركوب قرار داريم و يا به الگوهاي مصرفي و شيوه زندگي جهان اكثريت و دوستان بومي‌خود بها نمي‌دهيم، مي‌توانيم به كشفيات جديدي درباره خودمان برسيم

 

بازاريابي عبارت است از مجموعه اي از فعاليت هاي بازرگاني كه جريان كالايا خدمات را از توليد كننده تا مصرف كننده نهايي هدايت مي كنند. اين فعاليت شامل طيف وسيعي از اقدامات نظير خريد مواد اوليه، توليد، كنترل كيفيت، حمل ونقل و انبارداري، آماده سازي براي مصرف، انجماد، بسته بندي، تعيين قيمت، شناسايي مشتري، تبليغات، فروش و خدمات بعد از فروش مي شود.
    اگر به فرآيند بازاريابي كه در بالاذكر شد توجه كافي داشته باشيم ضايعات به اندازه خيلي زيادي كاهش خواهد يافت. با توجه به اينكه مصرف خام براي كليه محصولات اندك است و بايد سيكل طرح هاي صنايع تبديلي را طي كنند، همواره اينگونه محصولات از ناحيه توليدات نامناسب و بازاريابي غير اصولي آسيب پذير هستند.
    بسياري از اين طرح ها به دليل نبودن بازارهاي مناسب با شكست روبه رو مي شوند، زيرا اگر اين صنايع فروش خوبي نداشته باشد نمي تواند رشد مناسب داشته باشد و در نهايت به ركود مي رسد. بنا به خصوصيات منحصر به فرد مواد خام اين صنايع، فسادپذيري، فصلي بودن، تنوع كمي و كيفي، مساله بازاريابي براي محصولات آنها از اهميت ويژه اي برخوردار است و توجه به آن قطعا مي تواند ضايعات محصولات غذايي را كاهش دهد. با توجه به نكات فوق الذكر، وظيفه متخصصان بازاريابي در مورد ضايعات محصولات كشاورزي، تعيين و تشخيص مكان هايي در زنجير بازاريابي است كه ضايعات به ميزان زيادي رخ مي دهد و ارتباط موقعيت و وضعيت ضايع شدن محصول با كل زنجيره بازاريابي نيز بااهميت است.
    ضايعات در محصولات فاسدشدني در هر جايي از مزرعه تا مصرف كننده نهايي رخ داده و بستگي به درجه فاسد شوندگي محصول دارد. چون زنجير يا سيستم بازاريابي به عمليات ويژه حمل و نقل، ترابري و فعاليت هاي تجاري اطلاق مي شود و همبستگي نزديكي بين نوع و حجم ضايعات ايجاد شده براي يك محصول خاص و سيستمي كه اين محصول در آن به پيش مي رود وجود دارد.

زماني مي توانيم به توسعه پايدار برسيم كه روند توليد و مصرف در كشورمان را به بهترين شكل ممكن هدايت، نظارت و مديريت كنيم.
    در بعد از انقلاب اسلامي اين روند به خوبي پيش رفت اما درسال هاي اخير به سمت مصرف گرايي آن هم از نوع غير ايراني روي آورديم.
    كارشناسان معتقدند كه در مهندسي فرهنگي بايد اين مسئله را به درستي تشريح و تبيين كنيم كه جامعه درعين حالي كه بايد در رفاه باشد، درهمان حال تفكر و نگرش توليدي هم داشته باشد .
    به قول اساتيد علوم ارتباطات اجتماعي درجهان امروز كه آن را دهكده مي نامند داد و ستد از ديرباز تاكنون مرسوم بوده اما نكته حائز اهميت اين است كه ما بايد اين داد و ستد را به درستي مديريت كنيم، واردات يا صادرات بي رويه به اقتصاد جامعه ضربه مي زند اما بايد اعتراف كرد كه در بخش واردات كالابه كشورمان از مديريت و نظارت قوي و خوبي برخوردار نيستيم . »
    محمد جواد ابطحي، عضو كميسيون فرهنگي مجلس شوراي اسلامي در اين خصوص به مصوبه شوراي عالي انقلاب فرهنگي در جلسه 474 مورخ يازدهم بهمن ماه 1379 با جزئيات آيين نامه نحوه نظارت بر علائم، نشانه ها و تصاوير روي البسه و لوازم التحرير و كالاهاي مشابه اشاره كرده و همه دستگاه ها را موظف به رعايت اين مصوبه مي داند.
    وي در ادامه به ضرورت مهندسي فرهنگي اشاره كرده و در خصوص روش هاي مدنظر اينطور توضيح مي دهد:« براي نظارت بيشتر بايد در درجه نخست آموزش و فرهنگ سازي كرد كه اين آموزش بايد با آغاز دوران تحصيل شروع شود. معرفي قوانين و مقررات به مردم و فرهنگ سازي نحوه مواجهه با بي قانوني و هنجارشكني كه خود مردم همراه با نيروهاي انتظامي عمل كنند از ديگر وجوه است. نازل بودن جريمه ها خود موجب تخلف مي شود حتي در برخي قوانين مانند مقررات شهرسازي شاهديم كه شهرداري اين امكان را براي متخلفان فراهم مي كند كه با پرداخت جريمه مالي مشكل حل شود.»
    نماينده خميني شهر همچنين مي گويد:« در صورتي كه قوانين مورد نقد و بررسي قرار نگيرند و در قانون گذاري افراط و تفريط شود بي قانوني هم به وجود مي آيد. اگر مي بينيد مصوبه شوراي عالي انقلاب فرهنگي اجرا نمي شود به همين رفتارها باز مي گردد در حالي كه بايد مجازات ها را تشديد كرد يعني مجازات ها بايد متناسب با جرايم تعيين شود و آموزش را تقويت كرد تا مشكلات اينچنيني حل شود. اين مساله عزم ملي را مي طلبد و اينكه همه دستگاه ها هماهنگ با هم عمل كنند. »

 

بعنوان مثال؛ درحاليكه طهارت درساير اديان مفهوم چنداني ندارد. فرهنگ اسلامي رعايت پاكي و غسل و وضو را بعنوان يك واجب عيني مورد تاكيد قرارداده و حضور افراد مختلف، اعم از محرم و نامحرم و حتي پدر و مادرو فرزندان دريك اتاق براي استراحت و خواب را نهي كرده است . و اين به معناي لزوم استفاده بيشتر از آب براي پاك شدن از نجاست و مصرف بيشتر انرژي براي بهره مندي از سيستم سرمايش و گرمايش اتاق ها و متقابلاً مصرف بيشتر منابع است يا فرهنگ ايراني و اسلامي همواره بر ضرورت توسعه و نگهداري فضاي سبز درمحيط زندگي يا بهره مندي از موهبت نگاه به آب به عنوان يكي از موثرترين عوامل نشاط و شادابي، ياد كرده است و ساخت حوض و آبنما درخانه ها و محيط هاي شهري را به يك فرهنگ مبدل ساخته و اين در حاليست كه شبكه آب آشاميدني و غير آشاميدني شهرها همچنان تفكيك نشده باقي مانده است.
    نكته قابل تامل ديگر اين است كه براي تحقق اين هدف گرانبها و ارزشمند يعني صرفه جويي درمصرف منابع خدادادي كه همواره در ادبيات اسلامي بعنوان يك ارزش اساسي مورد تاكيد قرارگرفته، اين امكان وجود ندارد كه تنها به طرح مسائل شعاري و يا اقدامات كوتاه مدت و حاشيه اي بسنده نموده و از پرداختن به ريشه ها غفلت نماييم.
    علاوه بر اين ضرورت فرهنگ سازي و تعامل متقابل بين مردم و مسئولين از الزامات ضروري كار به شمار مي روند و طبيعتا رسانه ها و نهادهاي اجتماعي و بخصوص آموزشي نيز در اين زمينه از جايگاه و اهميت ويژه اي برخوردارند. بديهي است كه مشكلات و موانع به همين مقدار حجم ختم نمي شود، بنابراين تحقق اين هدف كار دراز مدتي است كه خود به سرمايه گذاري در ابعاد مختلف مادي و معنوي نياز دارد و براي اين منظور بايد راهبردهاي مشخص و روشني را تعريف و الگوهاي مناسبي را طراحي نمود.
    براي ترسيم تصوير مناسب و ملموس تر از اين هدف، در اين مقاله تلاش شده تا با نگاهي چند بعدي به موضوع، به اهميت و ضرورت سرمايه گذاري در اين زمينه اشاره وحتي المقدور مصاديق و راهكارهايي نيز ارائه گردد.