غررالحكم، ح ۶۲۸۸
امام على علیه السلام فرمودند:
عِلمُ الْمُنافِقِ فی لِسانِهِ وَعِلْمُ الْمُؤْمِنِ فی عَمَلِهِ؛
دانش منافق در زبان او و دانش مؤمن در كردار اوست.
كنزالعمّال، ح ۶۶۸۶
امام على علیه السلام فرمودند:
إنَّ الْمُؤْمِنَ إذا أَصابَهُ السُّقْمُ ثُمَّ أَعْفاهُ اللهُ مِنهُ كانَ كَفّارَةً لِما مَضى مِنذُنُوبِهِ و مَوْعِظَةً لَهُ فِیما یستَقْبِلُ، وَ إِنَّ الْمُنافِقَ إذا مَرِضَ ثُمَّ اُعفِی كانَ كَالْبَعیرِ، عَقَلَهُ أهلُهُ ثُمَّ أَرْسَلُوهُ فَلَم یدْرِ لِمَ عَقَلُوهُ و لِمَ أَرسَلُوهُ؛
هرگاه مؤمن بیمار شود سپس خداوند شفایش دهد، آن بیمارى كفّاره گناهان گذشته و پندى براى آینده اوست و منافق هرگاه مریض شود سپس سلامت یابد، مانند شترى است كه صاحبش او را بسته است و سپس رهایش كردهاند او نمىداند براى چه او را بستهاند و براى چه رهایش كردهاند.
نهج البلاغه، حكمت ۴۵
امام على علیه السلام فرمودند:
لَو ضَرَبْتُ خَیشُومَ الْمُؤْمِنِ بِسَیفی هذا عَلى أنْ یبْغِضَنی ما أبْغَضَنی و لَو صَبَبْتُ الدُّنیا بِجَمّاتِها عَلَى الْمُنافِقِ عَلى أنْ یحِبَّنی ما أَحَبَّنی؛
اگر با این شمشیرم بر بینى مؤمن بزنم كه مرا دشمن بدارد، با من دشمنى نمىكند واگر همه دنیا را به منافق بدهم تا مرا دوست بدارد، هیچگاه دوستم نخواهد داشت.
تحف العقول، ص ۲۱۲
امام على علیه السلام فرمودند:
اَلْمُؤْمِنُ فَهُوَ قَرِیبُ الرِّضى بَعیدُ السَّخَطِ... وَالْمُنافِقُ فَهُوَ قَریبُ السَّخَطِ بَعیدُ الرِّضى؛
مؤمن زود خشنود و دیر ناراحت مىشود و منافق زود ناراحت و دیر خشنود مىگردد.
تحف العقول، ص ۲۱۲
امام على علیه السلام فرمودند:
اَلْمُؤْمِنُ یرضِیهِ عَلَى اللهِ الْیسیرُ و لا یسْخِطُهُ الْكَثیرُ... وَ الْمُنافِقُ یسْخِطُهُ عَلَى اللهِ الْیسیرُ و لا یرضِیهِ الْكَثیرُ؛
مؤمن از اندک خدا خشنود مىشود و بسیارش او را ناراحت نمىكند و منافق از اندک خدا ناخشنود مىشود و بسیارش هم او را خشنود نمىسازد.