فقه الرضا علیه السلام، ص ۳۴۵
امام رضا علیه السلام فرمودند:
إِنَّ اللهَ یؤَخِّرُ إِجابَةَ الْمُؤْمِنِ شَوْقا إلى دُعائِهِ وَیقُولُ: صَوتٌ اُحِبُّ أَنْأَسْمَعَهُ، وَیعَجِّلُ إجابَةَ دُعاءِ الْمُنافِقِ وَیقُولُ: صَوْتٌ أَكْرَهُ سَماعَهُ؛
خداوند اجابت دعاى مؤمن را به شوق (شنیدن) دعایش به تأخیر مىاندازد و مىگوید: «صدایى است كه دوست دارم آن را بشنوم» و در اجابت دعاى منافق عجله مىكند و مىگوید: صدایى است كه از شنیدنش بدم مىآید.
مكارم الأخلاق، ص ۳۸۹
امام هادى علیه السلام فرمودند:
[اَلْمُؤْمِنُ] یحْسِنُ وَیبْكی كَما أَنَّ الْمُنافِقُ یسیىءُ وَ یضْحَكُ؛
مؤمن خوبى مىكند و مى گرید، ولى منافق بدى مىكند و مىخندد.
الخرائج والجرائح، ج ۲، ص ۷۳۷، ح 50
امام حسن عسكرى علیه السلام فرمودند:
إِنَّ الْمُؤْمِنَ نَعْرِفُهُ بِسیماهُ، وَ نَعْرِفُ الْمُنافِقَ بِمیسَمِهِ؛
مؤمن را از سیمایش مىشناسیم و منافق را از نشانههایش.
تحف العقول، ص ۴۸۹
امام حسن عسكرى علیه السلام فرمودند:
المُومِنُ بَرَکَةٌ عَلی المُومِنِ وَ حُجَّةٌ عَلی الکافر؛
مومن برای مومن برکت و برای کافر، اتمام حجت است.