سایت تک کدر

سلام. دلم گرفته است، آسمان در گلویم زندانیست، دلم از مژه هایم جاریست، و چشمهایم در لحظه تاریخ، بی تو باریده است. درمن، تمام بتهای تاریخ شکسته است، هر چند بت پرستان مدرن هر لحظه بتی را علم می کنند .

دلم، این" حسین آباد"، دیریست که بهانه تو را می گیرد و نامت را عاشق شده است. دلم برای تو تنگ شده است، نه از آن جهت که دردی دارم، بلکه بدان علت که بی دردی جهان، جوانی ام را پیر می کند. جهان دوباره نام تو را می طلبد و کربلایت را، تا سربریده ات منزل به منزل خدا را نازل کند، و آینه در آینه نفست پژواک شود.

این جا گوشه ‏ای از جهان است.
گوشه ‏ای از تمام جهان که غربت زمین را یک جا انباشته است.
این جاست که داغ بهار را بر پیشانی کوچه‏ های بنی هاشم حس می‏کنم.
این جاست که ناله‏ های بی دریغ کائنات را از خشت خشت دیوارها می‏ شنوی.
این جاست که آواز هزار زنجره زخمی را شعله ‏ور می‏بینی.
این جاست که لعن گداخته در و دیوار را می‏ شنوی.
این جاست که باید زخم تو در توی شعله‏ های کبود را فرو بریزی در جانت.
این جاست که باید سرازیر شوی در اندوهان همیشگی.
این جاست که باید در داغ بی کسی خاکستر شوی.
این جا... زیر همین بقعه سبز آسمانی.

5 جمادی الاول، ولادت زینب کبری همراه با ستاره‌ای در دست خورشید به در خانه رسید، خانه دخترش. در زد و وارد شد. پیامبر را می‌گویم! عادت او بود که با احترام به خانه دخترش وارد شود. نخستین سخن این بود: «السلام علیکم یا اهل بیت النبوه.» این عبارت را پیامبر آن‌قدر زیاد می‌گفت که همه مردم می‌دانستند.

چشمان خانه علی و فاطمه بار دیگر از وجود فرزندی، روشن شده بود. نوزاد را طلب کرد. آوردند، ستاره‌ای از آسمان مهربانی‌ها در دستان بی‌نهایت خورشید جای‌گرفت. با قنداقه‌ای به طراوت شکوفه‌های بهاری و با عطری دل‌انگیز، نوزاد را بوسید. اشک در چشمانش حلقه‌زد. می‌گویند پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها در تولد نخستین نوه گریه می‌کنند، آن هم از شادی؛ اما این نخستین نوه نبود، پیش‌تر، خدا حسن و حسین _ سید جوانان اهل بهشت _ را به پیامبر هدیه کرده بود. بدین جهت اشک پیامبر سؤال‌برانگیز بود. چرا؟ و پیامبر پاسخ داد: «به سبب مصیبت‌های این دختر!» آ‌ن‌گاه فرمود: «هرکس بر زینب و مصیبت‌های او بگرید، ثواب گریستن بر مصائب حسن و حسین به او داده خواهد شد.»

امام حسین (ع) سومین امام شیعیان است. وی شبیه ترین مردم به رسول خدا در صورت و سیرت بود.[1] در شب های تاریك، نور از پیشانی و اطراف گردنش می تابیدكه مردم آن حضرت را با آن نور می شناختند.[2] آن حضرت دارای علوم و كرامات و فضائل بی شماری است كه از گوهر وجودش متجلّی می شود و این نمودهای الهی پرتویی از چراغ هدایت است كه در مناسبت های زمانی و مكانی جلوه می كرد، در اینجا به چند مورد از فضائل و كرامات آن حضرت اشاره می شود:

هنوز کوچه‏ های مدینه از خاطره گام‏ های آهسته تو سرشار است.
هنوز سایه‏ های آرام شب، از وزش نسیم حضور تو بیدارند.

هنوز خانه‏ های بی ‏نور و تهی از عطر مهر مادر و پدر، به لحن دلگشای تو مشتاق مانده است. کسی چه می ‏دانست که آن شعر شبانه نان و طعام، از قلب غزل سرای نوازش توست که می ‏تراود؟!