سایت تک کدر

ولایت و جانشینى یزید

نقش معاویه در شهادت سیدالشهداء سلام اللّه علیه از دو جهت بررسى مى شود:

جهت اوّل: اثبات ولایت یزید و جانشینى او براى معاویه؛ بدون شك ولایت و جانشینى یزید توسط خود معاویه صورت گرفته است. بنا بر این، از جهت شرعى، عرفى و قانونى همه كردارها و اعمال یزید را به راحتى مى توان به معاویه نسبت داد. این مطلب، همان حقیقتى است كه ما از سخنان آن گروه متعصّب استفاده میکنیم؛گروهى كه سعى داشتند معاویه را از گزند طعن و لعن دور نگه دارند تا به غیر او از صحابه رسول خدا صلى اللّه علیه وآله كه معاویه را بر سر كار آوردند، سرایت نكند.

گل های خوشبوی زینب؛ محمد و عون، از امام تقاضای اذن حضور در صحنه كارزار را می‌طلبند. امام مخالفت خویش را اعلام می‌نماید. زینت بی تحمل عرض می‌كند: «برادر! به حق مادرم، اذن میدان به فرزندان خواهرت بده.» پسران به كمك مادر آمده و می‌گویند: «یا خال! به حق امّك فاطمه الزهرا الا اذنت لنا!»

معاویه در قضیّه كربلا از آن هنگام نقش پیدا مى كند كه فرزندش را ولى عهد خود قرار داد. پس خرده گیرى بر یزید، خود به خود متوجّه كسى خواهد بود كه او را به این مقام رسانده است و افزون بر آن، خلفاى پیشین نیز مقصر خواهند بود.

بنا بر ادعاى نویسنده، شهادت سیّدالشهداء علیه السلام در عراق، نقشه خود معاویه بوده كه یزید تنها آن را اجرا كرده است.با تأمّل، صبر و دقّت در مطالبى كه مى آید، این حقیقت؛ از جمله ناگفته هاى عاشورا روشن خواهد شد.

اكنون براى تحقیق و بحث، ناگزیریم مطالب گفته شده را به دقّت بررسى كنیم.

پیش تر دیدگاه آن گروه متعصّب درباره شهادت سیّدالشهداء علیه السلام گذشت كه عدّه دیگرى از بزرگان اهل سنّت، بر آن گروه متعصّب به شدّت انتقاد كرده اند:

روایت دردهای زینب (س) – الوداع یا حسین

صحنة میدان از وجود مجاهدین حقیقی خالی گشته است. امام، غریب و بی‌كس بر غلاف شمشیر خویش تكیه داده و میدان را می‌نگرد. بعد، آرام آرام راهی خیام حرم می‌گردد و صدا می‌زند: «ای سكینه! ای فاطمه! ای كلثوم! ای زینب! آخرین سلامم بر شما باد. اكنون آخرین دیدارم با شماست و اندوه جانكاه به شما نزدیك شده است.» امام این جملات را ادا می‌كند، گریه‌اش خبر از لحظاتی سخت و جانسوز می‌دهد.

چنان كه گذشت، برخى از دانشمندان بزرگ اهل تسنّن، به روش هاى گوناگون به مخالفت و مبارزه با زنده ماندن روز عاشورا و بقاى نام سیّدالشهداء علیه السلام پرداخته اند.آنان به خوبى مى دانستند كه مسلمانان با شنیدن مقتل و مصیبت ها و بلاهایى كه بر فرزند پیامبر صلى اللّه علیه وآله آورده اند، خود به خود حكومت هاى جور و ظلم را زیر سؤال خواهند برد، پس باید با زنده ماندن این روز مبارزه كرد.

مبارزه آنان گاهى از راه تقوا، گاهى از طریق ایجاد شك در واقعه و قاتل بودن یزید و گاهى روش عرفانى است كه بنا بر آن، سیّدالشهداء علیه السلام را شهید و داراى كمال و درجه والایى مى دانند كه در روز عاشورا بدان دست یافته است و از این رو، عاشورا را روز فرح و شادى باید نامید!