سایت تک کدر

شب، شاهد نیایش‏ های عارفانه علی علیه‏السلام است و روز، رازدار منش‏ های عادلانه او. صدای پای شب و قدم ‏های علی علیه‏السلام باهم پیوندی ناگسستنی دارند.

آن گاه که هستی روی را می‏ پوشاند و پوست شب، تیره ‏تر می‏ گردد، علی، خورشید شب‏های مدینه و کوفه نیز روی می‏ پوشاند و آرام آرام، کوچه‏ های تنگ و تاریک را زیر پای خود می ‏نهد و کوبه درهای فقر و تنگ‏دستی را می‏کوبد؛ بی ‏آن‏که در انتظار بیرون آمدن سری بماند.

زمزمه ای از دور دست می آید. گویا من و تو را به خود فرا می خواند. چه می گوید؟ چه سرودی است که این چنین سینه هوا را می شکافد و به سوی ابدیت پرواز می نماید؟ این زمزمه کدامین زمزمه سرا است که نرم و آرام بر جان تشنه مان می بارد و سرود سبز رویش را سر می دهد؟

کم کم زمزمه نزدیک می آید و بر جان خسته مان می نشیند و گرد و غبار سفر خویش را می زداید. انگار این سروش سالهاست که با من و تو آشناست و هر دو مان را فرا می خواند به عشق و ایمان و مستی.

راز و رمز نیمه شعبان و سوم شعبان

تنها ماهی كه در آن، شهادت هیچ یك از معصومان واقع نشده، ماه شعبان است .ماهی سرتاسر شادی، خیر و بركت كه مهم‌ترین آنان، تولد دو امام همام است . چه راز و رمزی بین سالار شهیدان علیهم السلام و نهمین فرزندش وجود دارد ؟ چرا باید در شب میلاد امام حسینعلیهم السلام لحظه‌ها را با یاد و نام امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف چراغانی كرد؟ چرا باید برترین و بهترین عمل در شب نیمه شعبان،زیارت امام حسین  علیهم السلام باشد ؟ بارزترین پیوند این دو دردانه هستی چیست ؟

سوم شعبان ونیمه شعبان

یكی از اعمال سالروز میلاد امام حسین  علیهم السلامدعایی است كه در توقیع مبارك امام حسن عسكری علیهم السلامبه قاسم بن علاء همدانی آمده است . در فرازی از این دعا عرضه می‌داریم:

اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِحَقِّ الْمَوْلُودِ فِی هَذَا الْیَوْمِ الْمَوْعُودِ بِشَهَادَتِهِ قَبْلَ اسْتِهْلَالِهِ وَ وِلَادَتِهِ بَكَتْهُ السَّمَاءُ وَ مَنْ فِیهَا وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ عَلَیْهَا وَ لَمَّا یَطَأْ لَابَتَیْهَا قَتِیلِ الْعَبْرَةِ وَ سَیِّدِ الْأُسْرَةِ الْمَمْدُودِ بِالنُّصْرَةِ یَوْمَ الْكَرَّةِ الْمُعَوَّضِ مِنْ قَتْلِهِ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ نَسْلِهِ وَ الشِّفَاءَ فِی تُرْبَتِهِ وَ الْفَوْزَ مَعَهُ فِی أَوْبَتِهِ وَ الْأَوْصِیَاءَ مِنْ عِتْرَتِهِ بَعْدَ قَائِمِهِمْ وَ غَیْبَتِه.[1]

بشکن به غریو شادی؛ سکوت سرد زمان را!

بشکن، دف بیاور، دف! که فصل سبز سماع آمد!

فصل عشق ‏بازی با سرود سبز مولا علیه ‏السلام !

مردی می ‏آید؛ مردی که تنها «جوانمرد» گیتی در چکامه تاریخ است!

مردی که با تمام شکوهِ خداوندی، اسب وحشی زمان را لگام خواهد زد!

مردی که هیچ «خندقی» جلودارش نیست و هیچ «خیبری» تابِ بازوان ستبرش را ندارد! مردی که هیچ «عَمرو و مَرحبی» مقابلش قد علم نخواهد کرد؛ مگر هم آغوش خاک شود! مردی که ابرهای تیره را به بال اسب‏های وحشی باد، گره خواهد زد تا مناظر آسمان را کسی با نگاه تیره نپوشاند!

طبیب نگاهی به زخم پهلوی متوکل انداخت و گفت: «ای خلیفه، این زخم به دلیل عفونت زیادی که در آن جمع شده، روز به روز ورم‌اش بیشتر می‌شود».متوکل ناله‌ای کرد و گفت: «فکر چاره باشید که این درد مرا از پای در می‌آورد.» طبیب نگاهی به صورت رنگ پریده متوکل انداخت و گفت:« باید سر زخم را بشکافیم تا عفونت بیرون بیاید».

ـ سر زخم را بشکافید؟! من همین‌طورهم آرام و قرار ندارم، چه رسد به این که بخواهید چاقو را به زخم نزدیک کنید.طبیب دیگر گفت: «ای خلیفه! هیچ راهی غیر از این وجود ندارد». فتح بن خاقان تعظیمی کرد و گفت: «ای خلیفه! اگر اجازه بدهی، شخصی را نزد علی النقیبفرستیم. شاید دوایی برای این مرض شما داشته باشد».