حسين پاييزيان در دوم دي ماه سال 1336 در محله‌ي چهارمردان قم به دنيا آمد. حسين در اثر تربيت صحيح پدر و مادر، فردي مذهبي و متدين بود.
تحصيلات خود را تا سطح ديپلم ادامه داد و پس از آن به حرفه‌ي منبت‌کاري روي آورد.
پاييزيان در مبارزات مردمي بر عليه رژيم ستم‌شاهي شرکت مي‌کرد و در راهپيمايي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها حضوري فعال داشت. با شروع جنگ تحميلي به نيروي انتظامي پيوست و به شهر پاوه اعزام شد. در آنجا به دست منافقين مجروح شد و به دليل اصابت ترکش به ناحيه‌ي گردن قطع نخاع گرديد. او را پس از يک سال بستري در بيمارستان، به اصرار مادر به خانه آوردند. مادر و خواهر با علاقه و رضايت کامل از او پرستاري مي‌کردند و با وجود همه‌ي سختي‌ها در کنارش بودند. شمع وجود پاييزيان پس از 24 سال تحمل درد و رنج فراوان خاموش شد و در تاريخ 26/4/1382 در سن 46 سالگي در جوار رحمت لايزال الهي در بهشت رضوان آرام گرفت.
مزار پاکش در گلزار شهداي علي بن جعفر(ع) قرار دارد.

عبدالعلي در شهريورماه سال 1338 در روستاي دشتگور استان بوشهر به دنيا آمد و تا سنّ پنج سالگي در دامان پرمهر مادر، بزرگ شد. سپس به منزل عمويش رفت و مدت يک سال در آن‌جا به عنوان چوپان فعاليت کرد. چون خانواده در فقر و تنگ‌دستي به سر مي‌بردند، نتوانستند او را در مدرسه ثبت‌نام کنند.
8 ساله بود که در چهارده روز قراعت قرآن را آموخت. خواندن و نوشتن فارسي را فرا گرفت و حتي زبان انگليسي را هم در حد نوشتن حروف و چند کلمه ياد گرفت. بعد از پنج سال به وحدتيه نزد پدر و مادر برگشت؛ منزل پدر کنار دبستان طالقاني بود. کنار پنجره‌ي کلاس ايستاد و با حسرت به دانش‌آموزان نگاه کرد. نگاه حسرت‌بار آن روز عبدالعلي باعث شد مدير مدرسه بعد از گرفتن امتحان او را در کلاس سوم ثبت‌نام کند.
سال اول راهنمايي را در برازجان خواند سپس براي ادامه‌ي تحصيل با تأسيس مدرسه‌ي جديد در وحدتيه به آن‌جا بازگشت. در همين سال‌ها با مطالعه کتاب‌هاي استاد مکارم شيرازي و صمد بهرنگي فعاليت سياسي خود را آغاز کرد.
پاسالار چندي بعد به عنوان دانش‌آموز نمونه به اردوي تابستاني رامسر رفت و در آن‌جا در کلاس روزنامه‌نگاري مقاله‌اي در خصوص وضعيت نابسامان مردم در ايران و سخنان شاه در مورد وضعيت کنوني ايران نوشت و حقايقي را برملا ساخت؛ اين مقاله باعث شد به او ديگر اجازه‌ي شرکت در کلاس را ندهند؛ لذا عبدالعلي بعد از ممنوعيت حضور در کلاس روزنامه‌نگاري در کلاس اسلحه‌شناسي ثبت‌نام کرد.
پاسالار تحصيلات خود را در هنرستان کشاورزي شهرستان فسا ادامه داد و با پيروزي انقلاب به همکاري با کميته‌ي انقلاب اسلامي پرداخت. او چندي بعد پس از اخذ مدرک ديپلم، لباس سبز سپاه‌پاسداران را بر تن کرد و با خانم فاطمه بردبار ازدواج نمود.
سال 1359 پس از سخنراني آيت‌الله فلسفي در دبيرستان دکتر بهشتي، منافقين با مردم درگير شدند و در اين درگيري عبدالعلي توسط چهار نفر از منافقين محاصره شد و آن‌ها با زدن ضربه‌ي چاقو به شقيقه‌ي پاسالار از آن‌جا گريختند و عبدالعلي در اثر همين ضربه 5 روز در بي‌هوشي به سر برد. سال 1361 عازم ميادين نبرد حق عليه باطل گشت؛ گرچه هنوز در اثر همان ضربه دست راستش را تشنج مي‌گرفت.
وي چندي بعد در فکه مجروح شد؛ وقتي او را به بيمارستان فسا انتقال دادند، روزي بيست بار تشنج مي‌کرد اما باز هم صبورانه تمام دردها را تحمل نمود.
عبدالعلي بهترين دروازه‌بان تاريخ فوتبال وحدتيه بود به همين علت به پاس مقام ورزشي‌اش، استاديوم وحدتيه را به نام او نام‌گذاري کردند. از ديگر يادگارهاي او احداث کتابخانه‌ي عمومي شهر بود.
جنگ که تمام شد، پنج ترکش نزديک نخاع در سرش بود. به علاوه چاقوي منافقين نيز زخمي کاري در سرش ايجاد کرده بود. پزشکان به زنده ماندنش اميدي نداشتند؛ فقط مي‌گفتند با او بسازيد و به خدا توکل کنيد. روزهاي آخر از حرف زدن هم عاجز بود. روي ديوار مي‌نوشت: « مرا حلال کنيد. » روز دهم فروردين‌ماه سال 1370 براي آخرين بار تشنج کرد. او را به بيمارستان سعدي رساندند اما زمان پرواز فرا رسيده بود و او در سنّ 32 سالگي قدم به عرش الهي نهاد.
از او 5 فرزند به يادگار ماند.
مزار پاکش در گلزار شهداي وحدتيه قرار دارد.

الياس در سال 1349 چشم بر جهان هستي گشود. کودکي او در شهر تبريز سپري شد و آموختن علم را در سنّ 7 سالگي در دبستان عمار آغاز کرد؛ سپس به مدرسه‌ي راهنمايي ثقةالاسلام رفت و تا اخذ مدرک سيکل به تحصيل ادامه داد.
او از همان سنين کودکي دست در دست پدر به مسجد مي‌رفت و همان‌جا با انقلاب و آرمان‌هاي امام امت (ره) آشنا گرديد. الياس انجام فرايض دين نبي‌اکرم (ص) را از سنّ 7 سالگي آغاز کرد و در سنين نوجواني انساني مؤمن و متعهّد به دين اسلام گرديد.
بهمني بعد از پيروزي انقلاب به عضويت بسيج درآمد و به مبارزه با ضد انقلاب پرداخت؛ اما پدر با فعاليت‌هاي او مخالف بود و الياس را به دليل سنّ کمش به خانه بازگرداند. مدتي بعد در کميته‌ي انقلاب اسلامي استخدام گشت و به منظور مبارزه با اشرار و سوداگران مرگ به زاهدان مهاجرت نمود و بعد از 6 ماه نبرد بي‌امان، مجروح و به نزد خانواده بازگشت. در دومين اعزام نيز مجروح گرديد اما از پاي ننشست و در مقابل اعتراض خانواده مصمّم گفت: « من در منزل شهيد نخواهم شد من مي‌روم تا من و هم‌رزمانم اين خاک مقدس ايران اسلامي را از لوث اشرار و اوباش پاک کنيم و تا جان در بدن دارم، به اين هدف خود ادامه خواهم داد تا اين‌که به آرزوي خود ( شهادت ) برسم. »
بهمني در سال 1368 از ناحيه‌ي سر مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به حالت اغما رفت. پزشکان بيمارستان‌هاي زاهدان، بقية‌الله (عج) تهران و امام خميني (ره) تبريز، 29 بهمن تبريز، ساسان تهران با تلاش بسيار سعي کردند چاره‌اي براي بيماري او بينديشند و بالاخره زماني که به هوش آمد، او را به آسايشگاه جانبازان انتقال دادند. اما هماي سعادت بر شانه‌هاي الياس به آسمان سر مي‌کشيد.
او به بيمارستان 29 بهمن و سپس به بيمارستان شهدا تبريز انتقال يافت و سرانجام در روز سيزدهم تيرماه سال 1372 در سنّ 23 سالگي بعد از تحمل 4 سال درد و رنج جان به جان آفرين تسليم کرد و به شهادت رسيد.

برگ ريزان پائيز سال 1339 در روز بيست ونهم آذرماه ميزبان قدوم کودکي مهربان و صميمي در شهر تبريز شد پدر نامش را ايوب نهاد تا اسوه صبر و استقامت باشد او تحصيلاتش را تا اخذ مدرک فوق ديپلم تربيت معلم ادامه داد سپس به استخدام آموزش و پرورش درآمد او بعد از پيروزي انقلاب به ياري برادران غيورش در جهادسازندگي پيوست تا اينکه وزارت آموزش و پرورش از ايشان خواست به محل خدمت خود بازگردد ايوب در آذرماه سال 1362 ازدواج کرد و بار ديگر در دانشگاه تهران در رشته مديريت دولتي ادامه تحصيل داد و توانست مدرک کارشناسي را دريافت نمايد. بلندي اولين بار در روز چهارم مهرماه سال 1359 قدم بر خاک سرخ جبهه نهاد و در عرصه‌هاي جانبازي و نبرد بارها مجروح گشت به طوريکه در جاي جاي بدنش قطعه هايي از ترکشهاي سربي جنگ بود. در عمليات فتح‌المبين به عنوان مسئول محور به خدمت پرداخت او بعد از چهار مرتبه مجروحيت در تاريخ 31/1/1367 در شلمچه به علت پخش گازهاي شيميايي توسط سربازان بعثي به بستر بيماري افتاد ايوب بارها در عملياتهايي چون فتح‌المبين،‌ بيت‌المقدس و مرصاد حماسه آفريد.بعد از اتمام جنگ در نشريه "پيام حمل و نقل" خاطرات خود را با عنوان روزهاي ماندگار به مدت يکسال به چاپ رساند. بلندي بعد از سالها خدمت در آموزش وپرورش، جهادسازندگي، هلال احمر ، نيروي نامنظم دکتر چمران در حاليکه مديريت يک مدرسه راهنمايي را بر عهده داشت در جاده تبريز به علت اختلالات عصبي ناشي از موج گرفتگي در روز چهارم مهرماه سال 1380 در سن 41 سالگي به جمع شاهدان روز محشر پيوست پيکر پاکش را در نزديکي مزار برادر شهيدش در وادي رحمت تبريز به خاک سپردند.

«مجيد برپروشان» در سال 1341 در شهر تهران در يك خانواده مذهبي قدم بر عرصه حيات گذاشت و همزمان با سال‌هاي آغازين مبارزات مردمي عليه رژيم پهلوي او نيز زندگي را آغاز كرد. وي در دوران كودكي از آن‌جايي كه بيماري سختي داشت بارها تا پاي مرگ رفت ولي با خواست خداوند بهبود يافته، روزگار را سپري كرد تا آن كه دوران كسب علم و تحصيل نيز تمام شد و توانست مدرك ديپلم را دريافت نمايد. او بعد از پيروزي انقلاب اسلامي و تشكيل بسيج مستضعفين، به عضويت آن در آمد و از همان سال‌هاي اول جنگ در جبهه هاي «غرب و جنوب» حضوري عاشقانه داشت و مردانه مي جنگيد . در سال 1362 با اعتقاد به انجام سنت نبوي با خواهر شهيد حبيب اله زاده ، پيمان ازدواج بست و در نوزدهم تير ماه همان سال به استخدام وزارت امور خارجه درآمد و پست سازماني كارشناس كنسولي را برعهده گرفت. مجيد با حضور در عمليات‌هاي مختلف، بيش از 6 بار مجروح شد. او در عمليات والفحر 8 از ناحيه سروگردن دچار موج گرفتگي گرديد و در همان عمليات بر اثر حملات شيميايي دشمن به خيل جانبازان شيميايي پيوست و پس از آن سال‌ها رنج ودرد جراهات را تحمل كرد. سرانجام در تاريخ 27/8/1374 دارويش را از شفابخش همه مخلوقات گرفت و او نيز گل چين الهي شده و به جمع شهدا پيوست و در جوار بهشتيان و ياران رزمنده ديروزش در بهشت زهرا مأوا گرفت. زهرا و محمد حسين درد فراق پدر را تحمل كرده و راهش را ادامه مي دهند.

محمدعلي روز بيست و چهارم دي ماه سال 1316 در شهرري ديده به جهان هستي گشود. روزهاي کودکي را با شادي و نشاط سپري کرد و آموختن علم را تا اخذ مدرک ديپلم ادامه داد و در عنفوان جواني به خدمت نظام وظيفه فرا خوانده شد. با اتمام خدمت در يک شرکت خصوصي به کار پرداخت. سال 1350همراه و همسفر خود را يافت تا اين‌که اوج‌گيري انقلاب اسلامي او را در صف تظاهرکنندگان قرار داد.
با پيروزي انقلاب بارگاهي به عضويت جهادسازندگي درآمد و به روستاي حاجي‌آباد بندر‌عباس رفت.
سال 1364 در نبرد با دشمنان بعثي بر اثر استنشاق گازهاي شيميايي به بستر بيماري افتاد.
محمدعلي سال‌ها درد و رنج جراحت را صبورانه تحمل کرد و سرانجام در تاريخ 12/6/1372 در سن 56 سالگي در بيمارستان ساسان به بيکران آسمان بال گشود.
از او 5 فرزند به يادگار ماند.

احمد بابكان روز دوم فروردين ماه سال 1338 در روستاي «گته‌ده» از توابع طالقان در شهرستان ساوجبلاغ در خانواده‌اي مستضعف و مذهبي ديده به جهان گشود. او پس از اتمام دوره دبستان براي ادامه تحصيل به ساوجبلاغ مهاجرت كرد. وي در دوران رژيم ستمشاهي، پخش اعلاميه و نوارهاي امام (ره) را به عهده داشت و به همين علت چندين بار توسط ساواك بازداشت شد. شهيد بابكان در تسخير لانه جاسوسي و تأسيس حزب جمهوري اسلامي نقش ارزنده‌اي ايفا كرد. همزمان با حمله عراق به ايران وارد نهاد مقدس سپاه شد. در سال 1362 ازدواج كرد كه ثمره آن دو پسر مي‌باشد. شهيد بزرگوار همزمان با تحصيل در رشته مديريت دانشگاه امام حسين (ع) در جبهه‌هاي حق عليه باطل نيز فعاليت داشت. او پس از دو بار مجروحيت، در سال 1367 در حالي‌كه فرمانده محورهاي عملياتي جزيره مجنون بود، دچار جراحت‌هاي شديد شيميايي شد و سرانجام اين شيداي بي‌قرار، در شب رحلت حضرت رسول اكرم (ص) در تاريخ 7/7/1368 در يكي از بيمارستان‌هاي طالقان به ديدار يار مهربان شتافت.

شاپور در آغازين روز پاييز سال 1347 به دنيا آمد و در شهر تبريز بزرگ شد. کودکي او در مکتب اهل بيت (ع) و حضور در جلسات و مراسم‌هاي مذهبي در کنار خانواده گذشت و تا پايان سال سوم راهنمايي تحصيل نمود.
جوان بود و پرشور که به خدمت نظام وظيفه فرا خوانده شد و همراه تيپ 4 گردان 102 لشکر 21 حمزه سيدالشهدا (ع) به ميدان رزم شتافت.
ايراني مردانه جنگيد و سرانجام در بيست و هفتمين روز از بهمن ماه سال 1367 به آرزويش دست يافت.
شاپور در منطقه‌ي موسيان دهلران بر اثر استنشاق گازهاي شيميايي در سن 20 سالگي به شهادت رسيد.
مزار پاکش در گلزار شهداي تبريز قرار دارد.

مصطفي در روز نهم آبان ماه سال 1338 در محله‌ي «کريم آباد» در خانواده‌اي اصيل و با ايمان ديده به جهان گشود. تحصيلات ابتدايي را در دبستان قطب‌الدين و دوره‌ي راهنمايي را در لامرد پشت سر نهاد. پس از آن به کشور دبي عزيمت کرد و پس از چندي با کوله‌باري از تجربه، به زادگاهش بازگشت. در سپيده‌دم انقلاب که به تدريج ريشه‌هاي فساد و تباهي از باغ به خزان رسيده‌ي ميهن برچيده مي‌شد، از پادگان ارتش فرار کرد و به صف مبارزان پيوست. پس از پيروزي انقلاب، وارد سپاه پاسداران لارستان گرديد و در آغازين روزهاي جنگ، با اصرار فراوان داوطلب جبهه شد، در جبهه،‌ فرماندهي گروه شناسايي را در سرزمين آتش‌خيز آبادان بر عهده داشت که به چنگ دژخيمان بعثي افتاد. از آن پس دوره‌ي طولاني فراق را در زندان‌هاي کرکوک، عنبر و موصل، نه سال و شش ماه سپري کرد. وقتي آفتاب وجودش در پس شب‌هاي طولاني انتظار، طلوع کرد، چون رواقي بر دست‌هاي هزاران عاشق شوريده تا محفل کنعاني خانواده جاري شد. ديري نپاييد که آثار شکنجه بر آن تن رنجور نمايان شد و او را به انزواي بيمارستان کشيد. سرانجام پس از يک دوره‌ي طولاني بيماري در تاريخ 13/5/1376 در سن 38سالگي در بيمارستان شيراز به شهادت رسيد. آرامگاه او تجسم خاطرات قهرمانان جنگ است که چشمان باراني را به زيارت فرا مي‌خواند

يوسف الوندي فرزند محمدحسين، در تاريخ هفتم خردادماه سال 1349 در روستاي «حسن‌آباد» متولد شد.دوران ابتدايي را در زادگاهش گذراند.او در خانواده اي زحمتکش، کشاورز و دامدار رشد کرد.و شرايط سخت و روستا از او جواني سخت‌کوش و صبور ساخت.براي تحصيل در مدرسه‌ي راهنمايي «خرشاد» که در فاصله‌ي 18 کيلومتري حسن‌آباد قرار داشت ثبت نام کرد. او که به تحصيل علاقه‌ي زيادي داشت اين راه کوهستاني و صعب‌العبور را طي مي‌کرد و به مدرسه مي‌رفت، با پايان دوره‌ي راهنمايي، براي ادامه تحصيل به بيرجند رفت و در اين شهر ديپلم گرفت قرآن و عمل به آن اساسي‌ترين اصل زندگي اين شهيد بزرگوار بود. به رهبر انقلاب و ولايت فقيه عشق مي‌ورزيد و خود را مطيع ايشان مي‌دانست. آن جوان دلير بارها به جبهه رفت. درتاريخ 27/1/1366 در عمليات نصر منطقه عملياتي مريوان مجروح شد.پس از مداوا چندين بار ديگر نيز به جبهه رفت اما او شيميايي شده بود و به تدريج قواي جسمي خود را از دست مي‌داد. حدود سه سال از تنگي قفس و درد سينه رنج مي‌برد. با وجود اين که مي‌دانست معالجه نمي‌شود بسيار صبور و باايمان بود سرانجام براي عمل جراحي و معالجه در بيمارستان طالقاني تهران بستري شد.اما در تاريخ ششم خرداد ماه سال 1369در سن 20 سالگي به شهادت رسيد و يک روز بعد به خاک سپرده شد.