كاروانِ خالي

در مقاتل مي‏نويسند: در روز عاشورا بعد از آنكه صحنه‏ها تمام شد؛ عمرسعد دستور دارد كه به جنازه‏ها و پيكرهاي نحس لشكرش نماز بخوانند و دفن كنند. امّا پيكر مقدّس اولياء خدا بر روي زمين كربلا مانده است. روز يازدهم بود كه كاروان آمادة حركت شدند. خاندان حسين(عليه‏السّلام)، بي‏بي‏ها و بچّه‏ها را سوار مركب‏ها كردند تا به سمت كوفه ببرند. مقدّمة كوتاهي مي‏گويم و بعد به توسّلم مي‏پردازم. دارد كه امام حسين(عليه‏السّلام) وقتي از مكّه خواست حركت كند و به سمت كوفه بيايد، خيلي با عظمت بود. شايد حدود بيش از دويست يا سيصد كجاوه‏ و... كه مورد احتياج اين كاروان بود را همراه داشتند. كجاوه‏ها مخصوص بود، من جمله كجاوة زينب(سلام‏الله‏عليها) كه خيلي با عظمت است. دارد وقتي زينب خواست حركت كند و از داخل منزل بيايد تا سوار بر محمل بشود، قاسم دويد و چهارپايه‏اي آورد و پاي كجاوه گذاشت؛ اباالفضل آمد و وقتي ديد اصحاب ايستاده‏اند، به آن‏ها رو كرد و گفت: «غُضُّوا أَبْصَارَكُمْ‏»؛ چشمانتان را ببنديد؛ كه كسي پيكر خواهرش زينب را نبيند. آمد و زانو خم كرد كه زينب پايش را بر روي زانو‏ي برادر بگذارد. عليّ اكبر پردة محمل را كنار زد و حسين(عليه‏السّلام) زير بغل‏هاي زينب را گرفت. سوار بر كجاوه شد . زينب(سلام‏الله‏عليها) اين‏طور از مكّه حركت كرد. امّا حالا مي‏خواهد از كربلا حركت كند. مقايسه‏اي بكنيد و ببينيد چگونه است؟

هيچ‏كسي نمانده است!

«وَ نَظَرَ يَمينً وَ شِمالا وَ لَم تَري»؛ نگاه كرد و ديد هيچ‏كس نمانده؛ آمدند كه زن‏ها و بچّه‏ها را سوار مركب كنند؛ فرمود: كنار برويد، خودم سوارشان مي‏كنم. همة بي‏بي‏ها و بچّه‏ها را سوار كرد؛ حالا خودِ زينب تك و تنها مانده است. حالا چطور سوار بر مركب بشود؟ خدا مي‏داند كه زينب چگونه خودش را سوار بر مركب كرد؟ آن خبيث‏ها كاروان اسرا را حركت دادند. عمر سعد گفت: اين‏ها را از كنار قتلگاه عبور دهيد. چشم زن‏ها و بچّه‏ها به بدن‏هاي قطعه قطعه شده بر روي خاك افتاد. يك وقت زينب متوجّه شد و ديد برادرزاده‏اش دارد ازهاق روح مي‏شود. به زين‏العابدين گفت: «مالِي‏ أَراكَ‏ تَجُودُ بِنَفسِكَ يا بَقِيَّةَ جَدِّي وَ أَبِي وَ إخْوَتي‏؟» چرا با جانت بازي مي‏كني؟ امّا مگر خودش توانست تحمّل كند؟ به سمت مدينه رو كرد: «يَا مُحَمَّدَاهْ هَذَا حُسَيْنٌ‏ بِالْعَرَاءِ»...

(مرحوم آیت الله آقا مجتبی تهرانی)