بسم الله الرحمن الرحیم

لاحول و لا قوة الا بالله العلی العظیم

سال‎های متمادی است که بعضی از افراد به دنبال ضربه زدن به اسلام و مسلمین هستند، به هیمن خاطر تمام همت خود را در راه نابودی اسلام به کارگرفته اند و چون اسلام و حیات آن در نماز نهفته است با استناد به یکی از آیات قرآن سعی دارند عربی خواندن نماز را به زیر سؤال ببرند، که سؤال و جواب ما به آنان به شرح ذیل است:

سؤال: چرا شما مسلمانان خود را برای خواندن نماز به زبان عربی به سختی می اندازید در حالی که در کتابتان آمده: لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها.

پاسخ: انسان‏های عرب زبان با انسان‏های غیر عرب زبان مثل: تُرک زبان، عِبری زبان، انگلیسی زبان و یا چینی زبان و... از جهت دستگاه تکلم با یکدیگر متفاوت نیستند؛ بلکه متکلمین به زبان‏های متروک و معدوم گذشته نیز از این جهت با متکلمین دیگر زبان‏ ها فرقی نداشته‏اند؛ و این تعالیم گفتاری است که زبان مادری را روان و تکلم به زبان‏های دیگر را دشوار و یا صَعب جِلوه می‏دهد؛ چنان چه فرزندان به دنیا آمده از هر گروه پس از تکامل اجزاء، به راحتی زبان مادری خود را تکلم می‏کنند؛ در حالی که مسبوق به هیچ سابقه‏ای هم نیستند.

اما اگر گفته شود: متکلمین هر زبانی پس از مدتی تکلم به زبان مادری خود، دستگاه تکلمشان منطبق با نیازهای گفتاریِ آن زبان تغییر شکل می‏ دهد؛ و قابلیت تکلم به زبان‏ های دیگر را از دست داده؛ و در طول زمان، دستگاه تکلمشان به نحو مورد نیاز زبانِ مادریشان، شکل خواهد گرفت؟¹

می‏ گوییم: این سخن نیز مردود است؛ زیرا اگر چنین بود؛ هرگز مترجم شفاهی یافت نمی‏ شد؛ و هرگز انسان‏های کثیری بر زبان‏های دیگری علاوه بر زبان مادریشان قدرت تکلم نمی‏ یافتند؛ و وجوب یادگیری زبان دوم یا سوم یا... در مراکز علمی دنیا متداول نمی‏ شد.

و به علاوه آن که اگر کودکی را از ابتدای کودکی بر زبانی غیر زبان مادریش تعلیم دهند، طبق همان زبان رشد می‏ کند و همان زبان را زبان مادری خود می‏ شناسد (اگر چه زبان مادرش هم نباشد) پس وجود این قابلیت، دلالت بر عدم نقیصه در دستگاه تکلم هر انسانی از بَدوِ تولد می‏کند؛ مگر معلولین که موضوعشان از این بحث خارج است.

پاورقی:

1. مثل« دگردیسی» (دگرگونی، تغییر شکل دادن جانوران، در اصطلاح جانور شناسی تغییر مشهود ناگهانی در شکل یا ساختمان ـ و نیز معمولاً در عادات و خوراک و...یک حیوان در دوره ی زندگی ما بعد جنینی است. لغتنامه‏ ی دهخدا ج7 ص9652).