بسم الله الرحمن الرحیم

امام سجاد (ع) مشغول عبادت بودند. يكى از بچه‏ هاى امام (ع) از پشت بام افتاد دستش شكست. زن ها ريختند داد و فرياد كردند كه دست بچه شكست، برويم شكسته بند بياوريم. رفتند شكسته بند آوردند، دست بچه را بستند. بچه گريه كرد، زنها ناله كردند، افراد ديگر داد و قال كردند، تمام شد. قضيه گذشت. امام (ع) بعد از آنكه از عبادت فارغ شدند آمدند در حياط، چشمشان افتاد به بچه‏ شان، ديدند دست او را بسته ‏اند.

فرمودند: چطور شده است؟ گفتند: بچه از بام افتاد، دستش شكست، شكسته بند آورديم، دست او را بستيم در وقتى كه شما مشغول نماز و عبادت بوديد. امام قسم‏ خوردند كه اصلًا من متوجه نشدم.^[1]

پاورقی:

1. مجموعه‏ آثار استاد شهيد مطهرى، ج‏23، ص472.