نماز

نماز در اديان وحياني و غير وحياني

نمازگزاري در آيين زرتشت

نماز يکي از ارکان مهم آيين زرتشت است و زرتشتيان در راه دين داري و رسيدن به کمال به برپايي نماز امر شده اند. نماز زرتشتيان بسيار شبيه نماز مسلمانان بوده است که در پنج نوبت بايد همراه با دعاهاي مخصوص ادا مي شد. هم چنين مقدماتي براي انجام اين مراسم عبادي دارند که به مقدمات نماز در اسلام بي شباهت نيست. در کتاب ديانت زرتشتي آمده است: «زرتشتي ها هر 24ساعت را به 5 دوره يا گاه تقسيم مي کنند و آداب مذهبي تابع اين «پنج گاه» است. بر هر زرتشتي مومن فرض است که در هر يک از پنج دوره ادعيه و مناجات هاي خاص بخواند.(1) جان ناس در تاريخ جامع اديان خود مي گويد: افراد زرتشتي در هر وقت روز بخواهند مي توانند به تنهايي به درون آتشکده بروند و قبل از ورود به معبد دست و روي خود را با آب شسته...»(2)

سرگرد لورنگ که خود يک زرتشتي است شرايطي را براي نماز زرتشتيان ذکر مي کند که بي شباهت به مقدمات نماز در اسلام نيست که عبارت اند از:

1. پاک بودن تن از هرگونه کثافت و نجاست؛

2. پاک بودن لباس از هرگونه پليدي؛

3. شستن دست و صورت که همان وضو باشد؛

4. پاک بودن جاي نماز از هرگونه پليدي و فساد؛

5. غصبي نبودن محل نماز.(3)

ادامه مطلب

چهارشنبه 15 بهمن 1393 | றojdeh

نظرات(0)

نماز و ادیان غیر ابراهیمی

از آنجائی که خداوند سرشت انسان را خداپرست آفریده و خداشناسی و خداگرایی فطری است، لذا بشر در طول تاریخ همواره به دنبال پرستش و عبادت معبودی بوده است که مظهر و نمود عینی آن عبادت در ادیان الهی در نماز تجلّی یافته است. امّا اگر بیشتر درباره این موضوع بخواهیم کنکاش کنیم درمی یابیم که مسأله نیایش به ویژه نماز، مخصوص ادیان وحیانی نبوده بلکه در ادیان غیر وحیانی یا غیر الهی هم مطرح بوده که در زیر به برخی از آنها اشاره می کنیم.

به طور مثال در تاریخ ادیان جان ناس می خوانیم که تبّتیان در مواقعی که در دیر یا صومعه ای جشن معیّن بر پا می شد زوّار از هر طرف به آنجا روی می آوردند و هدایایی از جنش قماش و کره و غیره برای راهبان می آوردند و در آنجا چند روز اقامت کرده، به طواف و نماز و دعا و رقص مشغول می شدند و پس از یک سلسله عملیات سحرآمیز به اوطان خود مراجعت می کردند[۱].

و نیز یاد آوری شده: «در اواسط قرن ۱۴ میلادی بعد از این که امپراطوری مغول از دیار چین محو و منقرض گردید، یکی از راهبان تبّتی به نام «شونگ ـ خا ـ پا» در صدد اصلاحاتی در دین «لاما» بر آمد و شریعتی بنیان نهاد که به نام معبد زرد موصوف است. این اصلاح مذهبی انتظامات دیرها را شدیدتر و سخت تر گرداند و استعمال نوشابه های به کلّی حرام و عبادت و نمازها زیادتر معمول گردید.»[۲]

ادامه مطلب

دوشنبه 13 بهمن 1393 | றojdeh

نظرات(0)

نماز انبياء

عبادت، عامل نجات يونس

فلو لا انّه كان من المسبّحين للبث في بطنه الي يوم يبعثون.

و اگر او از تسبيح كنندگان نبود تا روز قيامت در شكم ماهي مي‌ماند. «صافات ، 143 ـ 144»

او در سايهِ‌ تسبيح پروردگار مشغول عفو خاصش شد. در اين جا راه نجات مؤمنان را از غم و اندوه و گرفتاري و مشكلات همان راهي معرفي مي‌كند كه يونس ـ عليه السّلام ـ پيموده و آن اعتراف به خطا در پيشگاه حق، و تسبيح و تنزيه و توبه و بازگشت به سوي او است.[1]

تسبيح يونس اين بود كه مي‌گفت (لا اله الا انت سبحانك اني كنت من الظالمين)

آيه دلالت دارد بر اين كه صرفاً تسبيح او باعث نجاتش شده و لازمه اين گفتار آن است كه يونس گرفتار شكم ماهي نشده باشد مگر بخاطر همين كه خدا را منزه بدارد از آن معنائيكه عملش حكايت از آن مي‌كرد و در نتيجه از آن گرفتاري كه عملش آن شده بود نجات يافته بساحت عافيت و نجات قدم بگذارد.

ادامه مطلب

جمعه 10 بهمن 1393 | றojdeh

نظرات(0)

تبليغ با نماز

حضرت شعيب بسيار نماز مى خواند. به مردم مى گفت :

نماز بخوانيد كه نماز، انسان را از كارهاى زشت باز مى دارد. اما مردم نادان كه رابطه ميان نماز و ترك منكرات را نمى توانستند درك كنند، از روى مسخره به او مى گفتند:

صلواتك تامرك ان نترك ما يعبد اباونا (1)

ادامه مطلب

سه شنبه 23 دی 1393 | றojdeh

نظرات(0)