خردادماه برای همه ایرانی ها یک مناسبت ویژه تلخ دارد. 14 خرداد سال 68 روزی بود که مردم با یکی از محبوب ترین شخصیت های دنیای معاصر وداع کردند؛ پیرمردی دوست داشتنی که با یک حسینیه ساده و محقر و نیم ساعت سخنرانی می توانست همه معادله های سیاسی و دیپلماتیک دنیا را به هم بریزد. اما محبوبیت پیرمرد ساکن جماران فقط به موضع گیری های سیاسی و پیام های تاریخی و پیش بینی های شگفت انگیز و فتواهای شورانگیز جهاد و خانه محقر نبود. مردم امام خمینی کبیر (ره) را از هر جهت یک الگوی کامل می دانستند و می دانند. یک نمونه کوچکش هم رفتار امام (ره) در خانه و با خانواده بود. امام همان قدر که با شجاعت و جدیت مثال زدنی اش پشت ابرقدرت ها را می لرزاند، در خانواده شخصیتی منحصر به فرد داشت. مرور این چند روایت از زندگی خانوادگی پیرمرد دوست داشتنی کوچه های جماران شما را با خمینی دیگری آشنا می کند که در خانه اسمش «آقا» بود؛ آقای دوست داشتنی خانواده مصطفوی.

آیت الله اسدالله ایمانی در خطبه های نماز جمعه شیراز افزود: رهبر معظم انقلاب سال جدید را با توجه به مسایل جهانی، منطقه ای، كشوری و موضع گیری های دشمنان و نظرات مختلف كارشناسان سال تولید ملی و حمایت از كار و سرمایه ایرانی نام گذاری كردند.

وی با بیان اینكه چند سال اخیر رهبری مسایل اقتصادی را محور سال معرفی و شعار هر سال را یكی از شاخه های مسایل اقتصادی قرار دادند، ادامه داد: این نام گذاری ها بدان دلیل است كه جامعه امروز در شرایطی است كه باید هر چه سریع تر وضع اقتصاد و معیشت مردم را دگرگون ساخت و اصلاح نمود تا دشمنان از این طریق برای نظام عیبی پیش بینی نكنند.

ایمانی بیان كرد: عنوان امسال از جهات مختلف قابل ملاحظه، تامل و بررسی است و این در حالی است كه اگر تولید ملی ما رشد پیدا كند و توسعه لازم را به دست بیاورد مردم ما همانگونه كه امروز در عرصه های سیاسی به اتحاد ملی و در عرصه علمی احساس غرور و افتخار می كنند در عرصه اقتصادی نیز احساس وابستگی به دیگران ندارند.

وی اظهاركرد: لذا با تحقق این شعار استقلال در عرصه های مختلف تثبیت و گسترش پیدا می كند و اعتماد ملی در جامعه بالا می رود.

ایمانی اضافه كرد: مسایل اجتماعی همچون تار و پود بر یكدیگر تاثیر می گذارند و توجه به تولید داخلی عامل تثبیت و گسترش استقلال در عرصه های مختلف است و زمانی كه استقلال اقتصادی محقق شد استقلال سیاسی، علمی، اجتماعی و فرهنگی نیز رشد می یابد و تثبیت می شود.

وی ادامه داد: اگر به تولید ملی توجه لازم شود ریشه فقر در جامعه خشكانده می شود.

امام جمعه شیراز افزود: همچنین با تولید ملی ارزش پول ملی بالا می رود و نوساناتی كه در عرصه پول ملی ما رخ می دهد بدان علت است كه تولید داخلی كشور رشد، توسعه و پیشرفت لازم را پیدا نكرده كه باید ارزش پول ملی را در تولید داخلی و سرمایه ذگری داخلی جستجو كنیم.

وی به بعد دیگرشعار ملی امسال اشاره كرد و گفت: شعار تولید ملی و حمایت از كار و سرمایه ایرانی، استقلال و گسترش علم و فناوری را نیز به دنبال دارد زیرا زمانی كه صنایع فعال شد برای رقابت با صنایع دنیا وارد عرصه رقابت می شویم به علم و فناوری احتیاج داریم و اینجاست كه علم و فناوری به كمك تولید می آید و ارتباط متقابلی برقرار می شود.

ایمانی اظهاركرد: علم و فناوری زیرساخت تولید و تولید عامل گسترش علم و فناوری است و در نهایت نیز علم به ثروت منتهی می شود و تولید علم باعث تولید ثروت می شود.

وی بیان كرد: لذا نام گذاری امسال می طلبد همه در هر جایگاهی كه هستند به این عرصه و تحقق این شعار ورود جدی داشته باشند. 

در دسته‌بندی عوامل اقتدار رهبران گفته شده كه دو نوع اقتدار، رهبران را در انجام رسالت‌های خویش یاری می‌رساند: اول اقتدار ناشی از توانایی‌های شخصی و دوم اقتدار ناشی از جایگاه حكومتی. در اندیشه‌ی سیاسی اسلام اما عامل سومی هم وجود دارد كه از قضا از دو عامل پیشین با اهمیت‌تر است و آن اتصال و ارتباط معنوی رهبری با خداوند متعال و عالم غیب است. بنابراین فراتر از دو عامل پیش‌گفته، رهبر نظام اسلامی همواره از یك اقتدار معنوی آرمان‌آفرین و برانگیزاننده برخوردار است.

در نظام اسلامی كه برخوردار از جهان‌بینی مشخص و مستدلی است و آرمان‌های متعالی دارد، توجه دادن به آرمان‌ها و خلق مفاهیم نو به نو از میان آن‌ها می‌تواند به آفرینش افق‌های روشن در میان گیر و دار روزمرگی‌ها بیانجامد. به همین سبب هنر خلق اندیشه و آرمان متعالی را می‌توان مهم‌ترین ویژگی فرهنگی رهبری و از اساسی‌ترین مؤلفه‌های تمایز رهبری فرهنگی در نظام اسلامی با سایر نظام‌ها دانست.

یكی از تفاوت‌های اساسی مدیر و رهبر فرهنگی هم در همین خصلت است. مدیران معمولاً به دلیل ویژگی عملیاتی خود پس از مدت كوتاهی عمل‌زده و تسلیم واقعیت‌های موجود می‌شوند اما رهبران فرهنگی پیوسته از آرمان‌ها دفاع می‌كنند و درصدد تغییر شرایط به نفع آرمان‌ها هستند. درعین حال آن‌ها می‌پذیرند كه راه رسیدن به آرمان‌ها راهی سخت و دشوار است و هیچ‌گاه نباید تسلیم موانع شد؛ به تعبیر امام راحل(ره) تأخیر در رسیدن به اهداف دلیل عدول از آن‌ها نیست.

اگر جامعه‌ آرمان متعالی نداشته باشد، در پیچ و خم روزمرگی متوقف خواهد شد و هیچ‌گاه به قله‌ی تعالی نخواهد رسید. بنابراین به نظر می‌رسد مهم‌ترین ویژگی فرهنگی رهبری، زدودن این رخوت از جامعه و حركت دادن مردم به سوی آرمان‌ها، در چارچوب فرهنگ عمومی است. نباید فراموش كرد كه در طول تاریخ از رهبرانی كه جامعه را حركت داده‌اند و بذر امید و شادابی و ایمان به پیشرفت را در دل‌ها كاشته‌اند، به نیكی یاد شده. آن‌ها به گواهی مردم خویش حتی در طول قرن‌های پس از مرگشان اقتدار معنوی خود را حفظ كرده‌اند.

با این نگاه، نام‌گذاری سالانه را می‌توان مصداقی از آرمان‌آفرینی رهبری برای حركت دادن و ایجاد امید و نشاط به جامعه دانست. آرمانی بودن افق نگاه رهبری البته به معنای چشم بستن بر حقایق جامعه و فضای بین‌المللی فرهنگ نیست، بلكه مقصود آن است كه رهبری همچنان كه آرمانی می‌اندیشد، در حوزه‌ی عمل و تدبیر نیز واقعیت‌های امروزین جامعه را در نظر دارد.

جامعه و مردم هیچ‌گاه در فضای انتزاعی به سر نمی‌برند. رهبران مقتدر نیز می‌دانند كه ضمن پاسداشت آرمان‌های متعالی فرهنگی باید ناظر به مسائل و مشكلات زندگی روزمره و نیازها و ضرورت‌های جامعه و فرهنگ عمومی تصمیم‌گیری كنند. با بررسی عناوین انتخابی رهبر برای سال‌های گذشته به‌خوبی می‌توان متوجه این واقعیت شد كه هركدام ناظر به یك مسئله‌ی اجتماعی و فرهنگی و تلاش برای سامان دادن به آن طراحی شده است. به نظر می‌رسد سال‌های پیامبر اعظم(ص)، امیرالمؤمنین(ع) و عزت و افتخار حسینی(ع) برای الگوگیری از وجود مبارك پیامبر و ائمه علیهم‌السلام در زندگی اجتماعی؛ سال انضباط اجتماعی برای جلب توجه مردم به رعایت نظم و قانون متناسب با الزامات زندگی اجتماعی؛ سال نوآوری و شكوفایی برای جلب توجه نخبگان به خلق و آفرینش افق‌های جدید و حفظ نشاط اجتماعی در لایه‌های گوناگون مردم و سال اصلاح الگوی مصرف برای عنایت بیشتر به حفظ و نگه‌داری منابع ملی و برحذر داشتن مردم از مصرف بی‌رویه‌ی منابع و امكانات به این نام‌ها منتسب شده‌اند.

 چنان كه ملاحظه می‌شود، همه‌ی این موارد جزء ضرورت‌ها یا آسیب‌های فرهنگی- اجتماعی جامعه‌ی امروز ایران اسلامی هستند. اگر عناوین این چند سال كنار هم قرار گیرند ما را به گونه‌ای از آسیب‌شناسی عمومی وضعیت فرهنگی رهنمون می‌سازند. با این‌همه، باید در مورد اهداف و ضرورت‌های این نام‌گذاری‌ها بیشتر تأمل نمود و هم‌زمان آن‌ها را با اقتضائات دهه‌ی عدالت و پیشرفت تحلیل كرد.

منبع:سایت رهبری 

یكی از ویژگی‌های رهبران مقتدر در هر جامعه‌ای خلق گفتمان‌های مسلط اجتماعی است. گفتمان مسلط فرهنگی هر جامعه نیز كه تعیین‌كننده‌ی فضای كلی تعامل‌های فرهنگی و اجتماعی است، باید از سوی رهبران تعیین گردد یا به عبارت دیگر هر كس بتواند آفریننده و جهت‌دهنده به این گفتمان باشد، رهبر فرهنگی جامعه است.

خلق یك گفتمان علاوه‌ بر وجوه فكری و فرهنگی كه الزاماً بر پایه‌های یك جهان‌بینی روشن و مشخص بنا شده، در عرصه‌ی اجتماعی بیشتر معطوف به فرآهم‌آوری فضایی است كه علاوه بر ویژگی‌های فكری دربردارنده "تفوق فرهنگی" است. بنابراین گفتمان مسلط همانی است كه در عرصه‌ی فرهنگ عمومی به مرجعیت فرهنگی رسیده و اغلب روابط و مناسبات فرهنگی بر اساس مؤلفه‌های آن شكل می‌گیرد.

به نظر می‌رسد علاوه بر همه‌ی تلاش‌های رهبر انقلاب برای اصلاح و ارتقاء وضعیت فرهنگی موجود، نام‌گذاری سالانه یكی از اضلاع تدابیر ایشان برای ترسیم گفتمان مسلط فرهنگی- اجتماعی باشد كه در صورت برخورد صحیح مدیران فرهنگی با آن، می‌توان انتظار داشت در یك دوره‌ی زمانی چندساله، اندك اندك به مرجعیت فكری- فرهنگی به ویژه در عرصه‌ی راهبری فرهنگ عمومی بیانجامد. 

گروهی معتقدند رهبری فرهنگی یعنی فعالیت‌هایی كه مردم را برای تلاش مشتاقانه در جهت اهداف متعالی فرهنگی جامعه، تحت تأثیر قرار می‌دهد و در تفاوت رهبری و مدیریت نیز گفته شده كه رهبری یعنی نفوذ در دیگران برای نیل به هدف، ولی اگر این نفوذ برای نیل به اهداف سازمانی باشد، آن را مدیریت می‌نامند.

این برداشت از رهبری به مثابه هدایت فكری، اعتقادی و فرهنگی به‌خوبی نشانگر تفاوت مدیریت فرهنگی و رهبری فرهنگی است. به عبارت دیگر تفاوت اصلی این دو را باید در مؤلفه‌های تربیتی و رشدآفرین فكری و فرهنگی آن‌ها جستجو كرد.
بنابراین رهبری فرهنگی یك جامعه، همواره در اختیار كسانی است كه علاوه بر شناخت دقیق فرهنگ ملی، در حوزه‌ی فرهنگ عمومی دو اصل مهم را مورد توجه قرار دهند: نخست كسب مرجعیت فكری- فرهنگی از راه گفتمان‌سازی و سپس تعالی بخشی از راه آرمان آفرینی. 

در واقع نوعی جمع‌بندی مجموع عوامل است؛ از جمله آسیب‌هایی اجتماعی كه باید برطرف گردد. جوانه‌های نویی كه در جامعه روییده است. گاهی نیز ممكن است شرایط بین‌المللی یا اقتضائات داخلی هم اثرگذار باشد.منبع:سایت رهبری 

نوروز لحظه‌ای عزیز برای ایرانی‌ها است. همه‌ی مردم ما با هر سلیقه‌ای تحویل سال و نوروز را مهم می‌دانند. در تاریخ ایران همیشه بالاترین مقامات كشور هم نوروز را جشن می‌گرفته‌اند. در انقلاب اسلامی نیز نوروز با پیام رهبری نظام آغاز می‌شود؛ چه در زمان حضرت امام رحمه‌الله و چه امروز در دوران رهبری آقا. ایشان بیشتر سال‌ها را با یك نامی مشخص كرده‌اند كه به نظر می‌رسد فلسفه‌ی این كار جلب توجه مردم به یك ارزش و همین‌طور در نقطه‌‌ی مقابل آن به یك مشكل است. بر این اساس رهبری با اطلاعات و گزارش‌هایی كه از سراسر كشور دریافت می‌كنند، مطالعات و تجربه‌ای كه دارند، درك و دریافتی كه از معارف اسلامی و قرآنی و مفاهیم انسانی دارند و نیز اشرافی كه به مسائل كشور دارند، هر سال ملت را به یك موضوع توجه می‌دهند. 

ایران > رهبری - همشهری آنلاین:

مشهد شهر امام رضا(ع)، شهر استجابت دعا، شهر قنوت و نماز و مناره های اذان، مشهد پایتخت معنوی ایران در اولین روز بهار در عطش دیدار یار است.

به گزارش خبرنگار مهر، رهبر فرزانه انقلاب اسلامی به سنت همه سال‌های گذشته، روز اول فروردین در دیار توس نقش خاطره می زند تا عاشقان ولایت سرزنده از این توفیق، روزهای سرشار از نشاط و تازگی را تجربه کنند.

ما می مانیم

مراسم تحویل سال در جوار بارگاه ملکوتی امام رضا (ع) از زیباترین دقایق زندگی است، میلیون‌ها زائر و مجاور از سپیده تا ساعت 8 و 44 دقیقه خود را به صحن ها، رواق‌ها و بست‌های حرم مطهر رساندند تا در آیین ماندگار تحویل سال با امام مهربانی‌ها باشند.

این جماعت، پس از فراغت از خواندن دعا و حضور در مراسم، ترجیح داده اند به خانه برنگردند.

رضا توفیقی شهروند مشهدی می‌گوید: می‌خواهم تحویل سال را با دیدار یار پیوند بزنم، دوست دارم به عنوان بزرگتر انقلاب و کشور، نخستین فردی را که در سال جدید ملاقات می کنم، حضرت آیت الله خامنه‌ای باشد.

خانم شیرین لطیفی شهروند اصفهانی هم می‌گوید: من با انس با قرآن و مفاتیح تا ساعت 15 و 30 دقیقه بعدازظهر همدل می‌شویم تا موعد دیدار برسد، دوست دارم تا فرارسیدن زمان سخنرانی، برای سلامت آن سید سرو قامت دعا کنم تا همچنان با دستان با کفایتش ایران عزیز را از پیچ و خم معضلات سیاسی و اقتصادی و دسیسه‌های دشمنان عبور دهد.

عجب حال و هوایی

پهنه مشهد لبریز از شور و عشق و هیجان است، صبح زیبای اول فروردین به رغم سرمای نصف و نیمه‌ای که دارد، پر از شکوفه شیدایی است، دوستداران امام جامعه اسلامی، بیقرار قراری هستند که هر سال در همین لحظات در مشهد رقم می‌خورد.

میعادگاه رواق بزرگ امام خمینی (ره) است، جایی که مشهدی‌ها و زائران حرم رضوی توفیق ملاقات با رهبر فرزانه انقلاب اسلامی را پیدا می کنند.

مشهد بر اساس یک روال نانوشته، از نیمه اسفند هر سال انتظار این ملاقات معنوی را کلید می‌زند.

مشهدی‌ها،‌ همشهری خود را که او نیز تاکید دارد ‌دلبسته یاران خراسانی خویش است، عاشقانه دوست دارند.

آنها سید را با سخنرانی‌های آتشینی در تجمع‌های قبل از انقلاب اسلامی می‌شناسند.

طنین صدای آن خطیب با صلابت در جریان هجوم مزدوران رژیم شاه به بیمارستان امام رضا (ع) هنوز گوش نواز است.

مردم مشهد زلال بیان او را در جلسات مسجد امام حسن مجتبی بر یاد دارند حضور مستمرش در هدایت راهپیمایی های میلیونی و تدبیرش در اتصال مشهد به دریای پر خروش نهضت امام خمینی (ره) که دستاورد آن غلبه بر طاغوت و باز شدن پنجره های آزادی بود.

من آقا را دوست دارم

سید رضا حمید پور از ساکنان قدیمی مشهد، با کوله باری از خاطره با آقا می گوید: حضرت آیت الله خامنه‌ای مظهر صفا و صمیمیت و مردم دوستی است. او همواره به مردم می‌اندیشد و برای بهبود وضع آنها اندیشه می‌کند.

وی با بیان اینکه من آقا را دوست دارم، بیان می کند: ایشان هم مشهدی‌ها را به طور ویژه دوست دارند، چون جوانی خود را در این شهر سپری و مبارزاتشان نیز در این دیار شروع شده است.

وی با اشاره به رفتار متین و مردم داری رهبر انقلاب می‌گوید: تواضع و مردم دوستی خصلت بارز آقا است.

تجدید پیمان با مقتدا

حضرت آیت الله خامنه‌ای بر اساس یک پیمان مستمر از همان روزهای اول انقلاب اسلامی نوروز را در مشهد به سر می‌برند، در این سفرها، زیارت و تجدید پیمان با مقتدای خود حضرت علی ابن موسی الرضا (ع) گام اصلی است.

سه دهه گذشته از روزهای ریاست جمهوری و سپس سال‌های درخشان رهبری انقلاب اسلامی، معظم له همواره برای عرض ادب به ساحت قدسی هشتمین سپهر امامت و ولایت به مشهد سفر می‌کنند در این سفر به صورت سنتی غبار روبی ضریح مطهر علی ابن موسی الرضا (ع) نیز انجام و حضرت الله خامنه‌ای با تنظیف مضجع شریف رضوی از روضه منوره غبار بر می‌گیرند و این قطعه از بهشت را با گلاب ناب شستشو می‌دهند. 

زندگی‌نامه حضرت آيت‌الله‌العظمی سيدعلی خامنه‌ای

زندگينامه
رهبر عاليقدر حضرت آيت الله سيد على خامنه اى فرزند مرحوم حجت الاسلام والمسلمين حاج سيد جواد حسينى خامنه‌اى، در 1318 شمسی برابر 1358 قمرى در مشهد مقدس چشم به دنيا گشود. ايشان دومين پسر خانواده هستند. زندگى سيد جواد خامنه اى مانند بيشتر روحانيون و مدرسّان علوم دينى، بسيار ساده بود. همسر و فرزندانش نيز معناى عميق قناعت و ساده زيستى را از او ياد گرفته بودند و با آن خو داشتند.
رهبر بزرگوار در ضمن بيان نخستين خاطره هاى زندگى خود از وضع و حال زندگى خانواده شان چنين مى‌گويند:
«پدرم روحانى معروفى بود، امّا خيلى پارسا و گوشه گير... زندگى ما به سختى مى گذشت. من يادم هست شب هايى اتفاق مى افتاد كه در منزل ما شام نبود! مادرم با زحمت براى ما شام تهيّه مى كرد و... آن شام هم نان و كشمش بود.»
امّا خانه اى را كه خانواده سيّد جواد در آن زندگى مى كردند، رهبر انقلاب چنين توصيف مى كنند:
«منزل پدرى من كه در آن متولد شده ام، تا چهارـ پنج سالگى من، يك خانه 60 ـ 70 مترى در محّله فقير نشين مشهد بود كه فقط يك اتاق داشت و يك زير زمين تاريك و خفه اى! هنگامى كه براى پدرم ميهمان مى آمد (و معمولاً پدر بنا بر اين كه روحانى و محل مراجعه مردم بود، ميهمان داشت) همه ما بايد به زير زمين مى رفتيم تا مهمان برود. بعد عدّه اى كه به پدر ارادتى داشتند، زمين كوچكى را كنار اين منزل خريده به آن اضافه كردند و ما داراى سه اتاق شديم.»
رهبرانقلاب از دوران كودكى در خانواده اى فقير امّا روحانى و روحانى پرور و پاك و صميمی، اينگونه پرورش يافت و از چهار سالگى به همراه برادر بزرگش سيد محمد به مكتب سپرده شد تا الفبا و قرآن را ياد بگيرند. سپس، دو برادر را در مدرسه تازه تأسيس اسلامى «دارالتعّليم ديانتى» ثبت نام كردند و اين دو دوران تحصيل ابتدايى را در آن مدرسه گذراندند.
ادامه در ادامه مطلب موجود است...