.أَلـــسَّـــلامُ عَــلَـى الْــمَـنْـحُــورِ فِــى الْـوَرى. . . .سلام برآنکه درملأعام سرش بریده شد

نشسته بودم و به جوانی انگشت های قلم به دستم خیره شده بودم. تقویم، انگشت اشاره ا ش را به سمت علامت سؤال چشمان من گرفته بود و زیر چشمی صفحه ی ششم مهرماه را برانداز می کرد. علامت سؤال چشمانم روی عدد شش میخکوب شده بود. وقتی پاسخم را در آن نیافتم، در جهت حرکت عقربه های ساعت، اطراف صفحه ی تقویم را چشمانم کاویدم. ناگهان علامت سؤال با جرقه ای به هیجان نمای شادی تبدیل شد: «پس تقویم هم مثل مردم آن سال های مدینه، به تماشای قد و بالای رعنای محمدی (صلی الله علیه و آله و سلم) ایستاده بود!»

یازدهم شعبان روی صفحه ی تقویم، یک بار دیگر مرا به جوانی انگشت های قلم به دستم کشانید و به آن اندیشه ی شور آفرین هر روز، که: «من در کجای زندگی ایستاده ام؟»

* علی کودک شش ساله، مقابل علی امام شصت و سه ساله نشسته است و آیه به آیه بعد از او تکرار می کند. (1) و گویی این، تنها، آموزش تلاوت قرآن نیست؛ قطره قطره زلالی و معرفت است که از آسمان سینه ی علی (علیه السلام) در جان کودکانه ی علی ریخته می شود و فرصت چه اندک است!

* بودن در دامان پرورش عمو نیز هر روز او را آماده تر می کرد. (2) مظلومیت جان سوز عمو، خدعه های پی در پی و بی شرمانه ی معاویه، فضای خفقان آور دشمنی با علی، هر یک کتابی بود که برگ برگش، روح شجاعت را در جام نوجوانی پاک علی اکبر می ریخت و شاید او، هر روز، در خلوتی کربلایی، شمشیر ظلم ستیزی اش را از غلاف بیرون می کشید و از بی تابی هایش با او سخن می گفت و تمرین جانفشانی می کرد.

* غریبی برادر؟ در مدینه کسی را نداری؟ نکند آواره ی کوچه ها بمانی! در مهمان سرای علی بن الحسین (علیه السلام)(3) به روی همه باز است. هر غریبی به مدینه می آید، از خوان مهربانی و مردم داری بهر ه ای می برد.

ـ همان که می گویند خلق و خلقش محمدی دیگر را به زمینیان هدیه کرده است؟(4)

ـ کرم او زبان زد است. مهمان سرای او را در مدینه همه می شناسند؛ بارها دیده ام وقتی قامت دلربای او در کوچه ای طلوع می کند، زن و مرد به تماشایش سرک می کشند. زیبایی و نجابتش یک طرف، آیینه ی محمد بودنش یک طرف!

* باید به آسمان بگویم؛ به کوه بگویم، به دریا بگویم، به هرچه در این دنیا تداعی عظمت است، مظهر صلابت است؛ باید به همه بگویم آن روز چه عظمتی بر گوشه ی ورقی از تاریخ حک شد.

آن روز که زمین زیر پای اسب ها و شتر ها به لرزه درآمده بود؛ زیر پای کاروانی که مقصدش آسمان بود، خورشید کاروان چشمان نورانی اش را از خواب کوتاه باز کرد و استرجاع خواند؛ وقتی فرزند نور و حماسه دلیل را پرسید، نوای دل انگیز پدر خبر از مکاشفه ای داد. هاتفی که فرموده بود: شما تند می روید؛ ولی مرگ شما را تندتر به بهشت می برد.

نمی دانم امید و آرزو که با نام «جوانی» عجین شده است، درباره ی اکبر چگونه معنا می شود. گویی منادی مرگ برای او از پایان زندگی نمی گوید. می پرسد: «یا ابه إذن لا بنالی بالموت!» (5) مرگی که در راه حق است، بشارت است، و شهادت منتهای آرزوهای جوانی اکبر.

* از ظهر گذشته بود. خاک تفتیده ی طف نمی دانست این حرارت خورشید است که بر دوش می کشد، یا سوز اذان علی جوان، که هنوز هروله ی عشق را در قطره قطره ی فرات برمی انگیخت.

خیمه های کوچک و غم زده، انگار عمق حادثه ی پیش رو را می دانستند. سکوت حزن آور لحظاتی پیش به ولوله ای سوزناک تبدیل شده بود. «علی به میدان می رفت.» تمام اهل خیام به ضجه درآمده بودند. دل کندن از علی چه دردناک و جان سوز بود.

علی چون کشتی پرشکوهی درمیان دریای خروشان اشک و فریاد اهل خیام ایستاده بود و تلاطم امواج از هر سو، اجازه ی رفتن به او نمی داد. ناگهان نسیم گرمی از جگر سوزان پدر در بادبان اراده ی علی پیچید و خروش امواج را فرو نشانید: «بگذارید برود؛ فإنه محسوس فی الله و مقتول فی سبیل الله.»(6) علی غرق در خداست و کشته ی راه خدا، و همه را به یاد آن روزی انداخت که پیامبر رحمت (صلی الله علیه و آله و سلم) همین گوهر معرفت را در صدف وجود امیرالمؤمنین (علیه السلام) به مردم علی نشناس معرفی کرده بود: «لا تسبوا علیاً فإنه محسوس فی الله»(7) پس قطره های معرفت ریخته در جان علی شش ساله، اکنون اقیانوس عرفان شده است! آری؛ «و این علی (علیه السلام) است که به میدان می رود!»

* «علی الدنیا بعدک الفنا». (8) آتش گر گرفته را دیده ای که چگونه می خروشد و زبانه می کشد و هر چه هست فرو می برد؟ نمی دانم مجمر قلب حسین (علیه السلام) را چه آتشی فرا گرفته بود که با این شراره ی آتشین جهان را به آتش کشید؛ نمی دانم آسمان مقام علی بر بلندای کدام ستون عرش استوار بود که ملکوت قلب حسین (علیه السلام) را چنین به لرزه درآورد؛ نمی دانم حسین (علیه السلام) در وجود نورانی علی چه می دید که دنیا بی او برایش تمام شد؛ نمی دانم اکبر در این 27 سال عمر، (9) از پیمانه های سرشاری که نوشیده بود، چه روحی در رگ های جوانی اش دمیده بود که امام زمین و زمان، او را ستون هستی می دید؛ ولی می دانم حسین (علیه السلام) یک بار هم کنار این قامت به خون نشسته، بر سجاد ه ی شهادت نشست.

* صدای همهمه ای در جهان هستی پیچیده است. سنگ و کوه و درخت، حیوان و نبات، همه به زمزمه ای عاشقانه درآمده اند.

تمام هستی با ارقام خویش به سلام ایستاده است و زیارت ناحیه می خواند: «السلام علیک یا اول قتیل من نسل خیر سلیل من سلاله ابراهیم»(10)

جهان، منتهای عظمت جوان عاشورا و اوج خدایی شدن و خدایی دیدن را با منتقم خون های به ناحق ریخته، این گونه فریاد می کند: «اشهد انک اولی بالله و برسوله، و خداوند ما را به زیارت تو و رفاقت جد و پدر و عمو و برادر و مادر مظلومه ات، موفق بدارد. من از دشمنان و کشندگان تو بیزارم و از خداوند می خواهم تا با تو در نعیم ابدی بوده، همیشه از دشمنانت دور باشم. سلام و رحمت خدا بر تو باد!»(11)

می ترسم: صدای ناله مانندی در من می خواند:

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را

نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را(12)

قلم را در انگشت های یخ زده از هراسم می فشارم. تقویم هنوز دارد کوچه های پر از عطر اکبر را برانداز می کند. به دو قامت رشید 11 شعبان خیره می شود که زیر بار هیچ هراسی قامت خم نکرده اند. جوانی ناب و سر زنده و شادابی که از کوچه های مدینه می وزد، گرد و غبار ترس را از فضای ذهنم دور و دورتر می کند. می توان کدام بود؟ و من در کجای زندگی ایستاده ام؟ نگاهی به پیش رو: جاده ی جوانی با یاد نورانیت اکبر روشن تر از همیشه است بسم الله!

پی نوشت ها:

1- خورشید جوانان، سید محمد حسینی، صفحه 38. به نقل از حدائق الوردیه، ج 1، ص 117.

2 - همان، ص 47.

3- همان، ص 41، به نقل از: ثمرات الاعواد، ص 229.

4- اللهم اشهد فقد برز الیهم غلام اشبه الناس خلقا و خلقا و منطقا برسولک: اللهوف، ترجمه سید محمد صحفه، ص 126.

5- همان، ص 78، به نقل از اللهوف، ص 91؛ ترجمه ی عقیقی بخشایشی و فرهنگ جامع سخنان امام حسین (علیه السلام) ، ترجمه ی کتاب «موسوعه کلمات الامام الحسین (علیه السلام)»، گروه حدیث پژوهشکده باقرالعلوم، علی مؤیدی.

6- همان، ص 51، به نقل از: شفاء الصدور، ج 2، ص 354.

7- همان، ص 57، به نقل از الغدیر، ج 10، ص 213.

8- اللهوف، سید بن طاووس، ترجمه سید محمد صحفی، ص 128.

9- همان.

10- فرازهایی از زیارت ناحیه مقدسه.

11- همان.

12- استاد سید محمد حسین بهجت تبریزی (شهریار).