قالب وبلاگ

امام صادق علیه السّلام فرمودند: 
مَنْ باتَ عِنْدَ قَبْرِالْحُسَيْنِ عليه السلام لَيْلَةَ عاشُورا لَقِىَ اللّه ُ يـَوْمَ الْقيامَةِ مُلَطَّخا بِدَمِهِ، كَأَنَّما قُتِلَ مَعَهُ فى عَرصَتِهِ كَربَلا؛ 
كسى كه شب عاشورا را در كنار مرقد امام حسين (عليه السلام) سحركند، روز قيامت در حالى به پيشگاه خدا خواهد شتافت كه به خونش آغشته باشد، مثل كسى كه در ميدان كربلا و در كنار امام حسـين (عليه السلام) كشته شده باشد. 
وسائل الشيعه، ج10، ص372.

امام صادق علیه السّلام فرمودند: 
لَوْ أَنَّ أَحَدَكُمْ حَجَّ دَهْرَهُ ثُمَّ لَمْ يَـزُرِالْحُسَـيْن بْنَ عَلِىٍّ عليه السلام لَكانَ تارِكا حَقّا مِنْ حُقُوقِ رَسُولِ اللّه صلى الله عليه و آله لأَِّ حَقَّ الْحُسَيْنِ عليه السلام فَريضَةٌ مِنَ اللّه تَعالى، واجِبَةٌ عَلى كُلِّ مُسْلِمٍ؛ 
اگر يكى از شما تمـام عمرش را احرام حج بندد، امّا امام حسين (عليه السلام) را زيارت نكند، هر آينه حقّى ازحقوق رسول خدا (صلى الله عليه و آله) راترك كرده است چرا كه حق حسين (عليه السلام) فريضه اى است الهى و بر هر مسلمانى واجب و لازم است. 
وسائل الشيعه، ج10، ص333

حسين(ع)حقيقت اشك و ناله و نوحه است
 

حضرت علي بن الحسين حضرت امام سجاد(ع)، در طول حيات مباركشان، پس از شهادت پدر، روزگار را در حزن و اندوه و اشك مي گذراندند.

روزها روزه دار شب ها به نماز قيام مي كردند، و چون افطار مي نمودند، طعام شان، با اشك آن حضرت ممزوج مي گشت، و به افراد خود، كه او را در خوردن طعام و آب ترغيب مي كردند مي فرمود: فرزند رسول خدا(ص)تشنه و گرسنه به شهادت رسيد و اين جمله را كراراً و با اشك، تكرار مي كرد، بطوريكه آب و غذاي آن حضرت، به اشك مباركشان ممزوج مي گشت و اين چنين بود، تا دعوت حق را لبيك گفتند.
از ياران آن حضرت مي گويد:روزي امام سجاد(ع) به صحرا رفته بود، و من نيز دنبال او رفتم، او را در حاليكه بر سنگ سختي در حال سجده افتاده بود، يافتم، ايستادم و صداي ناله و گريه بلند آن حضرت را مي شنيدم، و شمردم، كه حضرت هزار بار مي گفت: «لا اله الا اللّه حقاحقا لا اله الا اللّه تعبدا و رقا، لا اله الا اللّه ايمانا و تصديقا و صدقا»، سپس حضرت سر خود را از سجده، برداشت، و تمام صورت حضرت از اشك خود خيس شده بود، عرضه داشتم، كه الحمدللّه غم شما زائل گرديد ولي اشكتان چطور؟
حضرت فرمود: واي بر تو، چه مي گويي، مي داني حضرت يعقوب(ع) كه فرزند حضرت اسحاق(ع) و نوه حضرت ابراهيم(ع) بود، كه نبي بود و فرزند نبي، و 12 پسر داشت، خداوند فقط يك فرزند او را، از چشمش دور داشت، و اين موجب سفيدي موي او از غم و اندوه شد و كمرش خميده گرديد و چشمانش نابينا شد، در حاليكه فرزندش، در واقع امر زنده بود، در حاليكه من به چشم خود ديدم، كه پدرم، برادرم، و 17 نفر از جوانان بني هاشم، به شهادت رسيدند، و چگونه اندوهم، زائل گردد، و اشكم پايان يابد؟!

ملیت:  ایرانی   -   قرن : 14

بیوگرافی:محمود عباس کریمی فرزندنقی که در سال 1347 در یکی از محله های مذهبی تهران به دنیا آمد.شغل ایشان آزاد ومرتبط با فعالیت های صنعتی می باشد.ایشان درسال1370 ازدواج نمود واکنون دارای دو فرزند می باشدیک پسر و یک دختر. . پدر ایشان درسال1361 درعملیات فتح المبین دردشت عباس مفقودالاثر شدند وبرادر ایشان ابولفضل کریمی نیز در کربلای 5 شلمچه در سال1365 به درجه شهادت نائل شد ایشان سه برادر به نامهای احمد،محمد وحسین دارد.

ایشان بعد از رفتن پدرشان به جبهه درکناردرس کارهم می کرددند وهم مداحی. کار در کارهایی همچون نجاری وبنایی و... تحصیلات ایشان دانشجوی مدیریت صنعتی در دانشگاه علامه طباطبائی بوده وتعداد74 واحد درسی نیز گذرانده است اما از آنجاییکه حضور در جبهه فرهنگی رامقدم تر می دانسته به سراغ مطالعات مرتبط با بحث های فرهنگی وبه ویژه مداحی رفت و در این زمینه به کسب معارف اسلامی پرداخت.

ایشان اهل ورزش نیز بوده چننانکه دارای کمربند مشکی دان دو دررشته جودو می باشد ودر رشته شین ذن کاراته نیز کمربند سیاه، دان پنج داشته و به شنا خیلی علاقه دارد. اولین بار مداحی را در سن خردسالی روی پای مرحوم کافی شروع نمود و از چهار سال پیش در جلسات هفتگی ماه رمضان هیات رزمندگان شمیرانات شرکت نموده و تا امروز همکاری می کند گفتنی است دکتر محمود احمدی نژاد((رئیس جمهور دوره نهم و دهم)) تا به امروز چندین دفعه در هیئت رایة العباس واقع در تهران-شمیران-امام زاده علی اکبر چیذر شرکت کرده است

اشعاری در سوگ شهادت عبدالله بن الحسن علیه السلام

کودک ایثار
شاعر: سید محمد میر هاشمی

گلشن توحید را فصل شهادت مى ‏رسد
لاله آزاد مردى را طراوت مى ‏رسد
اى عموى مهربانم بوى بابا مى ‏دهى
از تماشاى تو کامم را حلاوت مى ‏رسد
غم مخور گر سائل روى تو شد شمشیرها
کودک ایثار با دست سخاوت مى‏ رسد
سنگر امید را خالى ز جانبازى مبین
این زمان رزمنده‏اى از نسل غربت مى ‏رسد
اى طبیبى که کنون خود مبتلاى نیزه‏اى
غم مخور مرهم براى زخمهایت مى ‏رسد
ظلمت از هر سو احاطه کرده نورت را بگو
صبر کن اى تیرگى آن ماه طلعت مى ‏رسد
هردم از زخم زبانى مى‏شود پاره دلت
یا که از سر نیزه بر جسمت جراحت مى ‏رسد
لاله‏ هاى سر زده از خون تو پامال شد
بر گل رخسار تو دست شرارت مى ‏رسد
بعد دستانى که شد در علقمه از تن جدا
دست تیر و نیزه بر جسمت چه راحت مى ‏رسد
مى ‏دهم از دست تاب و سخت بى تابى کنم
چون به تاب گیسویت دست شقاوت مى ‏رسد
ناله وا غربت اهل حرم را گوش کن
ارث سیلى بعد تو دیگر به عترت مى ‏رسد
طفلم اما غیرت محضم مرا با خود ببر
تا نبینم بر حرم دست اسارت مى ‏رسد
*******

دردی به سینه
شاعر: علیرضا لک

خشکم کند به شعله این داغ ماندنم
با ابر های اشک بیاید ترم کند
آه ای خدا به عمه چه گویم که لحظه ای
بالم دهد رها کندم باورم کند
من می پرم خدا کند او تیغ خویش را
جای عمو حواله بال و پرم کند
قیچی زد و برید و مرا تکه تکه کرد
اصلاً اراده کرد گلی پرپرم کند
حالا که من به سینه زخمش رسیده امن
بگذار دست های کسی بر سرم کند
خشکم کند به شعله این داغ ماندنم
با ابر های اشک بیاید ترم کند
آه ای خدا به عمه چه گویم که لحظه ای
بالم دهد رها کندم باورم کند
من می پرم خدا کند او تیغ خویش را
جای عمو حواله بال و پرم کند
قیچی زد و برید و مرا تکه تکه کرد
اصلاً اراده کرد گلی پرپرم کند
حالا که من به سینه زخمش رسیده امن
بگذار دست های کسی بر سرم کند
*******

چند نفربه یک نفر؟
شاعر: وحید قاسمی

لشگریان خیره سر ، چند نفربه یک نفر؟
فاطمه گشته خون جگر ، چند نفر به یک نفر؟
خواهر دل شکسته اش ، همره دختران او
زند به سینه و به سر ، چند نفر به یک نفر؟
بین زمین و آسمان ، جنت و عرش و کهکشان
پر شده است این خبر : چند نفر به یک نفر؟
حور و ملک به زمزمه وای غریب فاطمه
حضرت خضر نوحه گر ، چند نفر به یک نفر؟
آه و فغان مادرش ، به قلب سنگی شما
مگر نمی کند اثر؟ چند نفر به یک نفر؟
عمو رمق ندارد و ، همه هجوم می برید !
مرد نبردید اگر؟ چند نفر به یک نفر؟
یاد مدینه زنده شد ، روضه ی رنج فاطمه
که ناله زد به پشت در ، چند نفر به یک نفر؟
منبع: www.lailatolgadr.ir

روز پنجم محرم الحرام

الف) در این روز عبیداللّه‌ بن زیاد، شخصی بنام "شبث بن ربعی" را به همراه یك هزار نفر به طرف كربلا گسیل داد.
ب) عبیداللّه‌ بن زیاد در این روز دستور داد تا شخصی بنام "زجر بن قیس" بر سر راه كربلا بایستد و هر كسی را كه قصد یاری امام حسین علیه‌السلام داشته و بخواهد به سپاه امام علیه‌السلام ملحق شود، به قتل برساند. همراهان این مرد 500 نفر بودند.
ج) در این روز با توجه به تمام محدودیتهایی كه برای نپیوستن كسی به سپاه امام حسین علیه‌السلام صورت گرفت، مردی به نام "عامر بن ابی سلامه" خود را به امام علیه‌السلام رساند و سرانجام در كربلا در روز عاشورا به شهادت رسید.

روز پنجم محرم الحرام

اشعاری در سوگ شهادت عبدالله بن الحسن علیه السلام

 در برخي از متون ديني و تاريخي آمده است: اولين شخصي كه در روز عاشورا و هنگام نماز ظهر، جلوي امام حسين(ع) ايستاد و بدن خويش را سپر تيرهاي بلا ساخت و با پايان يافتن نماز بر زمين افتاد و شهيد گشت، سعيد بن عبدالله حنفي بود.(1) و هم چنين در برخي متون ديگر آمده است: امام حسين(ع) در ظهر عاشورا، به زُهير بن متن بجلي و سعيد به عبدالله حنفي فرمود:

"پيش روي من بايستيد تا نماز ظهر را به جا آورم. ايشان برحسب فرمان امام(ع)، پيش روي امام ايستادند و خود را هدف تير گردانيدند، پس امام(ع) با نيمي ازاصحاب خود، نماز می خواندند و نيمي ديگر در حال راندن دشمن بودند.(2)

پي‏ نوشت ‏ها:

1 - جواد محدثي، فرهنگ عاشورا، ص 452 - 453.

2 - شيخ عباس قمي، منتهي‏الامال، ج 1، ص 673، چاپ مؤسسه انتشارات هجرت قم.

در بعضي از کتب معتبره روايت شده است که هند زن يزيد گفت: وقتي سر شهداي کربلا را به شام آوردند،

شبي در خواب ديدم که دري از آسمان گشوده شد و فوج فوج ملايکه نازل شدند و در برابر سر مبارک حضرت امام حسين عليه‏السلام ايستادند و گفتند: «السلام عليک يا اباعبدالله، السلام عليک يابن رسول الله».

ناگاه ديدم ابري از آسمان پايين آمد در حالي که مردان زيادي روي ابر بودند و در ميان ايشان مردي بود در نهايت نور و صفا، وقتي آن ابر روي زمين رسيد، آن مرد دويد و خود را به آن سر منور رسانيد. او لب و دندان آن سر را مي‏بوسيد و نوحه و زاري مي‏کرد و مي‏گفت: اي فرزند عزيزم! تو را از آب فرات منع کردند: مگر تو را نشناختند؟ من جد تو هستم، رسول خدا و اين پدر تو است علي مرتضي و اين برادر تو است حسن مجتبي و اين‏ها عموهاي تواند، جعفر طيار و عقيل و حمزه و عباس و يک يک اهل بيت عليهم‏السلام را نام مي‏برد.

هند گفت: من از وحشت، هراسان و ترسان بيدار شدم. وقتي نزد سر آن بزرگوار رفتم، ديدم که نور از آن سر منور به آسمان بالا مي‏رفت. رفتم يزيد را بيدار کنم و او را از خواب خود مطلع گردانم، او را در جاي خود نيافتم.

هنگامي که جست و جو کردم ديدم که به خانه‏ي تاريکي رفته و رو به ديوار نشسته و در نهايت بيم و اندوه و خوف مي‏گويد: من را با حسين عليه‏السلام چه کار بود؟ وقتي خوابم را برايش تعريف کردم غم و بيم او دو چندان شد. سپس سر به زير افکند و جواب نداد. 

منبع: کرامات حسينيه و عباسيه  ؛ موسي رمضاني‏پور  نوبت چاپ: هفتم تاريخ چاپ: زمستان 1386 چاپ: محمد (ص) ناشر: صالحان  صفحات 82 و 83

ما حلقه به گوش عشق روح افزاییم 
سرمست زشور جام عاشوراییم 
گشتیم چو قطره، محو در عشق حسین 
اکنون به طفیل عشق او دریاییم 
حلول مام محرم تسلیت باد 

زان فاجعه، دیده اشکبار است هنوز 
دروازۀ کوفه سوگوار است هنوز 
از سوز لبان تشنۀ عاشورا 
دریای فرات شرمسار است هنوز 
حلول مام محرم تسلیت باد 

یک قافله غم، ز کربلا آوردم 
صد شور و نوا، ز نینوا آوردم 
بر روشنی تیره دلان کوفه 
یک ماه، به روی نیزه‌ها آوردم 
حلول مام محرم تسلیت باد 

عالم، همه خاک کربلا بایدمان 
پیوسته به لب، خدا خدا بایدمان 
تا پاک شود، زمین ز ابنای یزید 
همواره حسین، مقتدا بایدمان 
حلول مام محرم تسلیت باد 

آتش چو گرفت در میان دریا 
هم رنگ کویر شد دهان دریا 
از سوز عطش به خویش می‌پیچیدند 
در بین دو نهر ماهیان دریا 
حلول مام محرم تسلیت باد