به معناى مردم و نام صد و چهاردهمین و آخرین سوره قرآن مجید است .

نام آن از آیه اول گرفته شده است . انسان همیشه در معرض وسوسه هاى شیطانى است و شیاطین کوشش دارند در قلب او نفوذ کنند . هر قدر مقام انسان در علم بالاتر رود و موقعیت او در اجتماع بیشتر گردد وسوسه هاى شیاطین شدیدتر مى شود . این سوره به پیغمبر اکرم (ص) به عنوان یک سرمشق دستور مى دهد که از شر همه وسوسه گران به خدا پناه برد . محتواى این سوره از جهتى شبیه سوره فلق است . هر دو ناظر به پناه بردن به خداوند بزرگ از شرور و آفات مى باشد با این تفاوت که در سوره فلق انواع مختلف شرور مطرح شده ولى در این سوره فقط روى شر وسوسه گران ناپیدا (وسواس خناس) تکیه شده است . این سوره در مکه نازل شده و ۶ آیه دارد . در حدیثى از امام باقر (ع) مى خوانیم : کسى که در نماز وتر سوره فلق و ناس و قل هو الله احد را بخواند به او گفته مى شود اى بنده خدا بشارت باد بر تو ، خدا نماز وتر تو را قبول کرد .