سلام  وارث تنهای بی نشانی ها
خدای بیت غزل های آسمانی ها

نیامدی و کهنسال هایمان مُردند
در آستانه ی مرگ اند نوجوانی ها

چقدر تهمتِ ناجور بارمان کردند
چقدر طعنه که: "دیوانه ها! روانی ها"

کسی برای نجات شما نمی‌آید
کسی نمی رسد از پشتِ نُدبه خوانی ها

مسیحِ آمدنی، سوشیانس، ای موعود
تو ـ هر که هستی از آن سوی مهربانی ها

بگو به حرف بیایند مردگانِ سکوت
زبان شوند و بگویند بی زبانی ها

هنوز پنجره ها باز می شوند و هنوز
تهی است کوچه از آوازِ شادمانی ها

و زرد می شوند و دانه دانه می افتند
کنار پنجره ها برگِ شمعدانی ها ..

پانته آ صفایی