عزاداری مسلمانان جهان برای امام حسین(ع) - 2
بنام خدا
کجاوه طلا در خیابان
در تركیه مسلمانان در ماه محرم به نوحهخوانی و زنجیرزنی میپردازند و غذایی به نام«افشون» درستكرده بین عموم تقسیممیكنند؛ در عزاداری شهر استانبول گروههایی از اهل سنت بهویژه رجال دولتی برای همدردی با شیعیان شركتمیكنند. در برخی مناطق این کشور شیعیان پیراهن سفیدی روی لباس مشکی خود میپوشند که به معنی کفن است و نیز نوارهای پارچهای سبز و قرمز رنگی بر پیشانی میبندند.
عزاداری ماه «تابوت» در اندونزی
مراسم برگزاری محرم (تابوک) در پاریمان اندونزی، بعد از دیدار هلال محرم، از نیمه شب، با آوردن خاک پاک و تمیز رودخانه شروع می شود. افرادی که برای آوردن خاک به رودخانه میروند، لباس سپید میپوشند. این خاک را در مکانی جمع میکنند و روی آن پارچه سپید میکشند و آن را “دارگاه” (یعنی درگاه امام) می نامند. این دارگاه سمبل مرقد امام حسین (ع) و چادر روی آن، نشانی پاکیزگی، حیات، دلیری و شهادت حضرت امام حسین (ع) در راه خداست
در اندونزی مردم در ماههای محرم و صفر از جشن عروسی و ازدواج خودداری میكنند و معتقدند كه ازدواج در این دو ماه نحس است. در جزیره سوماترای اندونزی به عزای حسینی «تابوت» گفته می شود. در جاوه این ماه «سورا (عاشورا)» نام دارد، در آچه «ماه حسن و حسین» گفته شده و در غرب سوماترا مردم پادانگ آن را ماه «تابوئیك» مینامند؛ در «پاریمان» در روز هفتم محرم نمادی از دست امام حسین(ع) كه در گلدانی نهادهشده در معابر و خیابانها گرداندهمیشود و صبح روز نهم محرم عمامهای سفیدرنگ كه «توربان» نامیدهمیشود به نشانه عمامه امام حسین(ع) تهیهشده و بر سر می گذارند.
تابوت گردانی در میان مردم اندونزی یک رسم قدیمی عاشورایی است. تابوت، یک سازه چوبی است که به حرم مبارک امام حسین(ع) شباهت دارد. این تابوت با اوراق رنگارنگ تزئین میشود و مردم در تمام روز دهم محرم آن را بر دوش گذاشته و در کوچه و بازار میچرخانند و وقت غروب، در دریا می اندازند. فرو بردن تابوت در آب دریا نشان میدهد که برگزاری مراسم محرم به پایان رسیدهاست. تابوت آرام آرام در آب فرو می رود و هنگامی که تاریکی شب فرا میرسد، سوگواران بر میگردند و زیر زبان ورد گونه میخوانند: علی بدایا! علی بدایا! (یعنی یا علی (ع) به داد برس).
مراسم برگزاری محرم (تابوک) در پاریمان اندونزی، بعد از دیدار هلال محرم، از نیمه شب، با آوردن خاک پاک و تمیز رودخانه شروع می شود. افرادی که برای آوردن خاک به رودخانه میروند، لباس سپید میپوشند. این خاک را در مکانی جمع میکنند و روی آن پارچه سپید میکشند و آن را “دارگاه” (یعنی درگاه امام) می نامند. این دارگاه سمبل مرقد امام حسین (ع) و چادر روی آن، نشانی پاکیزگی، حیات، دلیری و شهادت حضرت امام حسین (ع) در راه خداست. روز پنجم محرم، ساقه درخت موز را از باغ با یک ضربه شمشیر تیز میبرند که سمبل بهادری و دلیری و مهارت شمشیر زنی حضرت قاسم (ع) است.
بدون لباس نو
در كشور برمه(میانمار) شیعیان در ماههای محرم و صفر به سخنرانی و عزاداری میپردازند، ازدواجنمیكنند، لباس نو نمیخرند، حتی تلویزیون هم نگاه نمیكنند؛ مردان لباس سیاه میپوشند و زنان از آرایش پرهیز میكنند.
امساک در عاشورا
در مراكش با فرارسیدن ماه محرم مردم آرایش و تجمل را كنار گذاشته و در روز عاشورا از خوردن غذا خودداریمیكنند و در یك سنت عمومی زكات اموالشان را میپردازند. مردم تونس هم در عزاداریها از خوردن غذاهای رنگین اجتنابمیكنند و صبح عاشورا به مزار اموات سرمیزنند.
قاشق زنی به سبک سنگال
مراسم عاشورا در سنگال به شکل سنتی است. برای مثال در شب عاشورا مردم سنگال غذایی به نام “کوس کوس” که غذایی است عربی به همراه گوشت گاو، صرف میکنند. بعضیها عقیدهدارند که بعد از غذا باید بشقابها را روی سرگذاشت، سپس مراسمی مثل قاشقزنی که در زمان قدیم در ایران مرسوم بوده است برپا میکنند. زنان لباس مردان را میپوشند و کودکان روی صورت خود پودر میپاشند و در روز عاشورا که در زبان محلی به “تنخریب” معروف است به اجرای مراسم آیینی میپردازند. مرثیهخوانی نیز در بین فرقههای تیجانیه و قادریه تا اندازهای رواج دارد. روز عاشورا در سنگال تعطیل رسمی است. در این کشور حسینیه، هیئت و یا فاطمیه وجود ندارد و مجالس سخنرانیهای روز عاشورا در مساجد انجام میشود.
منبع : بخش گردشگری تبیان ، الهام مرادی
