سید ابن طاووس می گوید: دعای حجاب امام نقی الهادی (ع) این است:
حجاب علیّ بن محمّد علیه السلام
«وَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرآنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُورً * وَجَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَفِي آذَانِهِمْ وَقْرًا وَإِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْاْ عَلَى أَدْبَارِهِمْ نُفُورًا»1 ، «فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ * إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطَانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ»2
علیک یا مولای! توکلی، و أنت حسبی و أملی، و من یتوکلُ علی الله فهو حسبه، تبارک إله ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب، رب الأرباب، و مالک الملوک، و جبّار الجبابرة، و ملک الدنیا و الاخرة، ربّ! أرسل إلی منک رحمة، یا رحیم! ألبسنی منک غافیة، وازرع فی قلبی من نورک، و اخبأنی من عدوک، واحفظنی فی لیلی و نهاری بعینک، یا أنس کلّ مستوحش، وإله العالمین، «قُلْ مَن يَكْلَؤُكُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمَنِ بَلْ هُمْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِم مُّعْرِضُونَ»3 «فَإِن تَوَلَّوْاْ فَقُلْ حَسْبِيَ اللّهُ لا إِلَهَ إِلاَّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيم»4
امام نقی
,نقی
,دعای حجاب
,حفاظت امام نقی الهادی از دشمنان
,پوشش امام نقی هادی ادامه مطلب
::
عیاشی با سند نقل می کند که: ابراهیم بن عنبه، به امام هادی علیه السلام نوشت: چنانچه سرور و مولایم صلاح بداند بفرماید که مراد از «میسر» در آیه شریفه «یسئلونک عن الخمر و المیسر»1 چیست؟
امام علی النقی علیه السلام در پاسخ نوشت:
هر چه که با آن قمار شود، مَیسر است. و هر مست کننده ای حرام است.2
« يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِمَا إِثْمٌ كَبِيرٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَإِثْمُهُمَآ أَكْبَرُ مِن نَّفْعِهِمَا »1
درباره شراب و قمار از تو مىپرسند بگو در آن دوگناهى بزرگ و سودهايى براى مردم است و[لى] گناهشان از سودشان بزرگتر است.
1.سوره مبارکه بقره آیه 219
2.تفسیر العیاشی 1: 105ح 311،وسائل اشیعة: 12: 243 ح11
::
طوسی با سند خود از کافور، خادم امام علی النقی علیه السلام نقل می کنند که گفت:
امام هادی علیه السلام روزی به من فرمود: فلان سطل را در فلان جا بگذار تا با آن برای نماز وضو بگیرم
و مرا از پی کاری فرستاد و فرمود: چون برگشتی این کار را انجام ده تا وقتی برای نماز برخاستم، آماده باشد. و دراز کشید تا بخوابد.
من فرموده ی ایشان را فراموش کردم. شب سردی بود. احساس کردم که برای نماز برخاسته است. و یاد آوردم که سطل را آنجا نگذاشته ام. بخاطر ترس از ملامت امام از آنجا دور شدم. و ناراحت بودم که امام برای پیدا کردن آب به زحمت بیفتد. تا اینکه امام علیه السلام با ناراحتی مرا صدا زد...
... فرمود: تو مگر عادت مرا نمیدانی، من جز با آب سرد وضو نمی گیرم. آب را برایم گرم کرده ای و در سطل ریخته ای؟
عرض کردم: سرورم! سوگند به خدا! نه سطل را آنجا گذاشتم و آب را [گرم کرده ام].
فرمود: الحمدلله! سوگند به خدا ما نه آسان گرفتن را ترک کرده ایم و نه هدیه ای را پس فرستاده ایم. سپاس خدا را که ما را از بندگان مطیع خود قرار داد و برای کمک به عبادتش توفیق بخشید. پیامبر (ص) می فرمود: خدا بر کسی که تخفیفی را نمی پذیرد خشم می گیرد.
الامالی: 298 ح 587، المناقب لابن شهر آشوب 4: 414 مرسلاً، بحار الانوار 50: 126 ح 4، الامام الهادی نت المهد الی اللحد: 364
(با اندکی روان سازی)
::
عمارة بن زید به امام نقی الهادی علیه السلام عرض کرد:
آیا می توانی به آسمان صعود کنی و چیزی بیاوری که در زمین نیست تا یقین پیدا کنیم؟
پس امام به هوا برخاست. من به او نگاه می کردم تا از دیدم پنهان شد. سپس برگشت و با خود پرنده ای طلایی آورد که در گوش هایش گوشواره ی طلا و در منقارش درّ بود. در حالی که می گفت:
هیچ معبود به حقی جز خدا نیست، محمّد پیامبر خدا و علی ولیّ خداست.
امام نقی علیه السلام فرمود: این یکی از پرندگان بهشت است.
سپس رهایش کرد و او برگشت.
دلائل الامامة: 413 ح 5، مدینة المعاجز 7: 442 ح 23.
پرنده ای از بهشت
,امام نقی
,نقی
,بالا رفتن امام نقی به آسمان
,کمپین امام نقی تمثال و چهره نقی
,آلبوم نقی شاهین ملعون نجفی
::
احساسهای متقابل
قالَ الإمامُ الْهادي عليهالسلام لِلْمُتوَكِلِّ فى جَوابِ كَلامٍ دارَ بَينَهُما : لاتَطلُبِ الصَّفا مِمَّنْ كَدَرتَ عَلَيْهِ، وَلاَ الْوَفاءَ مِمَّنْ غَدَرْتَ بِهِ، وَلاَ النُّصْحَ مِمَّنْ صَرَفْتَ سوُءَ ظَنِّكَ الِيهِ، فَإنَّما قَلبُ غَيْرِكَ كَقَلْبِكَ لَهُ.
امام هادى عليهالسلام در جواب سخنى كه ميان او و متوكّل گذشت، فرمود:
از كسیكه نسبت به او كدورتى دارى خوشى نطلب، و از كسى كه به او خيانت كردهاى وفا نخواه، و از كسى كه به او بدگمانى، خيرخواهى نخواه، چون هر چه تو نسبت به او در دل دارى، او هم نسبت به تو در دل دارد.
بحارالانوار، ج 78 ص 370
حدیث
,امام نقی
,نقی
,امام هادی
,هادی
,امام علی نقی
,امام علی النقی الهادی
,امام دهم
::
اَلنّاسُ فِي الدُّنيا بِالْأَموالِ وَفىِ الاْخِـرَةِ بِالاعـمالِ.
ارزش مردم در دنيا وابسته به اموال است، و در آخـرت بـه اعـمال.
امام هادی علیه السلام
بحارالانوار، ج78 ، ص369
حدیث
,امام نقی
,نقی
,امام هادی
,هادی
,امام علی نقی
,امام علی النقی الهادی
,امام دهم
::
سلاح حلم
اِنَّ الظّالِمَ الْحالِمَ يَكادُ اَنْ يُعْفى عَلى ظُلْمِهِ بِحِلْمِهِ وَإنَّ الْمُحِقَّ السَّفيهَ يَكادُ اَنْ يُطْفِىءَ نُورَحَقِّهِ بِسَفَهِهِ.
ظالم بردبار (خردمند) ممكن است كه با بردبارى خود مورد عفو و گذشت از ظلمش قرار گيرد، ولى حقدارِ نادان، ممكن است، به سبب سفاهتش نور حقش را خاموش كند.
امام هادی علیه السلام
تحف العقول، ص 772
حدیث
,امام نقی
,نقی
,امام هادی
,هادی
,امام علی نقی
,امام علی النقی الهادی
,امام دهم
::
چرا باید روز ها را دوست بداریم؟
از امام نقی الهادی علیه السلام پرسیدند: معنای حدیث رسول خدا (ص) که می فرمایند: «با روزها دشمنی نکنید که با شما دشمنی می کنند» چیست؟
امام فرمود: آری، این حدیث پیامبر (ص) تاویل دارد. اما [تاویل] شنبه رسول خداست و یکشنبه امیرمومنان است. دوشنبه حسن و حسین است. سه شنبه علی بن الحسین، محمد بن علی و جعفر بن محمد است. پنجشنبه فرزندم حسن است و جمعه، قائم ما آل محمد است.
بر جمال پر نور قائم آل محمّد، صلوات
الخرائج و الجرائح 1: 412 ح 17،کشف الغمة 2: 394 مختصرا،حیلة الابرار 2: 465،بحار الانوار 50: 195 ح 7،مدینة العاجز 7: 383 ح 59
امام نقی
,روز ها در کلام امام
,دشمنی با روز ها کاری ناپسند
,شنبه یکشنبه دو شنبه سه شنبه چهار شنبه پنج شنبه اما
,بهترین روز ها
::
امت اسلامی در عصر مامون و معتصم و واثق به فتنه عظیم و فراگیری با عنوان حدوث و قدم قرآن گرفتار شدند. امام نقی که سلام خدا بر او باد، در حفظ شیعه از این بحث انحرافی نقش مهمی را ایفا کرد. او در بغداد شیعیان خود را اینگونه مورد خطلاب قرار داد:
خدا ما و شما را از این فتنه مصون دارد. ما این جدال در قرآن را بدعت می دانیم که سوال کننده و پاسخ دهنده هر دو در گناه آن شریکند.تنها سخنی که باید گفت و ریشه این بحث انحرافی را کند، این است که: الله آفریدگار [قدیم و ازلی ] است و ما سوای او آفریده ی اویند. و قرآن مجید کلام خداست.
موسوعة کلمات الامام الهادی(ع): ص13
::
امام هادی علیه السلام به خلیفه ی زمانش که از طرف امام نگران بود و او را رقیب خلافت خود می پنداشت، فرمود:
نَحنُ لا نُنافِسُکُم فِی الدُّنیَا، نَحنُ مُشْتَغِلُونَ بِأمْرِ الآخِرَةِ، فَلا عَلَیکَ شَیئٌ مِمّا تَظُنُّ.
ما در مورد دنیا با شما رقابت نمی کنیم. ما مشغول به امر آخرتیم، پس بیم نداشته باش از آنچه گمان می کنی.
الخرائج و الجرائح، ج1، ص 414.
شرح حدیث:
- اولیای خدا، چون جهان را فانی و گذرا می دانند، به فکر سرای ابدی و سعادت اخروی اند.
- این که دنیا برای کسی نمی ماند و صاحبان تاج و تخت و شهرت و ثروت، یا فقیران خاک نشین و بینوا، همه و همه باید از آن کوچ کنند، حقیقتی است که برای همه روشن است، ولی گاهی از آن غفلت می شود و گاهی علاقه به دنیا سبب می شود آخرت را نادیده بگیریم.
تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد؟
تا کی پی هر زشت و نکو خواهی شد؟
گر چشمه ی زمزمی، و گر آب حیات
آخر به دل خاک فرو خواهی شد(عمر خیام.)
- همیشه ستمگران حاکم، به خاطر سلطنت و تاج و تخت خویش، خونها ریخته و ظلم ها کرده اند و هر کس را هم که می پنداشتند مزاحم حکومت و ریاست آنان است، از سر راه برمی داشته اند.
- این شیوه، هنوز هم جاری است و چه ستمها در جهان که به خاطر حفظ قدرت انجام می گیرد.
- امامان معصوم ما، قربانی دنیاطلبی جبّاران شده اند.
- محبوبیت ائمه علیهم السلام و فضایل آنان که سبب پایگاه مردمی ایشان می شد، حسد خلفای اموی و عباسی را برمی انگیخت و از ترس این که مبادا مردم به آنان که حجّت های الهی اند روی آورند و قدرت خلفا در معرض خطر قرار گیرد. امامان را در محدودیت شدید قرار می دادند و زندانی یا شهید می کردند. امام هادی علیه السلام و امام عسکری علیه السلام از سامرا که یک شهر نظامی و حکومتی بود، زیرنظر بودند و ارتباط شیعه با آنان به سختی انجام می گرفت.
- امام هادی علیه السلام به خلیفه ی زمانش می گوید:« ما آخرت اندیشیم نه دنیاطلب، گزارشگران مغرض بی جهت تهمت می زنند و ذهن خلیفه را بدبین می کنند. »
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی.
جواد محدثی
,شرح حدیث
,حدیث
,احادیث موضوعی شیعه
,حکمت های نقوی جواد محدثی
,احادیث امام هادی علیه السلام
,آخرت
,دنیاطلبی
,حدیث درباره دنیاطلبی
,آخرت طلبی
,آخرت گرایی
::
احاديثي از امام هادي عليه السلام
1. فروتني آن است كه با مردم چنان كني كه دوست داري با تو چنان باشند.
(المحجة البيضاء ، ج 5 ، ص 225)
2. براي خداوند بقعه هايي است كه دوست دارد در آنها به درگاه او دعا شود و دعاي دعاكننده را به اجابت رساند ، و حائر حسين (ع ) يكي از آنهاست .
(تحف العقول ، ص 510)
3. هر كس از خدا بترسد ، مردم از او بترسند ، و هر كه خدا را اطاعت كند ، از او اطاعت كنند ، و هر كه مطيع آفريدگار باشد ، باكي از خشم آفريدگان ندارد ، و هر كه خالق را به خشم آورد ، بايد يقين كند كه به خشم مخلوق دچار مي شود.
(تحف العقول ، ص 510)
4. كسي كه چهل روز گوشت نخورد بد خلقي پيدا كند ، و كسي كه چهل روز پي در پي نيز گوشت بخورد اخلاقش بد مي شود.
(بحار الانوار ، ج 56 ، ص 326)
5 . به راستي كه خدا ، جز بدانچه خودش را وصف كرده ، وصف نشود . كجا وصف شود آنكه حواس از دركش عاجز است ، و تصورات به كنه او پي نبرد ، و در ديده ها نگنجد ؟ او با همه نزديكيش دور است و با همه دوري اش نزديك . كيفيت و چگونگي را پديد كرده ، بدون اينكه خود كيفيت و چگونگي داشته باشد . مكان را آفريده بدون اينكه خود مكاني داشته باشد . او از چگونگي و مكان بر كنار است . يكتاي يكتاست ، شكوهش بزرگ و نامهايش پاكيزه است .
(تحف العقول ، ص 510)
6. هر كه بر طريق خداپرستي محكم و استوار باشد ، مصائب دنيا بر وي سبك آيد ، گر چه تكه تكه شود.
(تحف العقول ، ص 511)
7. اگر بگويم كسي كه تقيه را ترك كند مانند كسي است كه نماز را ترك كرده ، راست گفته ام .
(تحف العقول ، ص 511)
8. شخص شكرگزار ، به سبب شكر ، سعادتمندتر است تا به سبب نعمتي كه باعث شكر شده است . زيرا نعمت كالاي دنياست و شكرگزاري ، نعمت دنيا و آخرت است .
(تحف العقول ، ص 512)
9. خداوند دنيا را سراي امتحان و آزمايش ساخته و آخرت را سراي رسيدگي قرار داده است ، و بلاي دنيا را وسيله ثواب آخرت ، و ثواب آخرت را عوض بلاي دنيا قرار داده است .
(تحف العقول ، ص 512)
10. ستمكار بردبار ، بسا كه به وسيله حلم و بردباري خود از ستمش گذشت شود و حقدار نابخرد ، بسا كه به سفاهت خود ، نور حق خويش را خاموش كند.
(تحف العقول ، ص 512)
11. كسي كه خود را سبك مي شمارد ، از شر او در امان مباش .
(تحف العقول ، ص 512)
12. اگر مردم مسيري را انتخاب كنند و در آن گام نهند من به راه كسي كه تنها خدا را خالصانه مي پرستد خواهم رفت .
(بحار الانوار ، ج 78 ، ص 245)
13. حسد نيكوييها را نابود سازد.
(مسند الامام الهادي ، ص 302)
14. تكبر و غرور ، دشمني آورد.
(مسند الامام الهادي ، ص 302)
15. فقر يعني آزمندي نفس است و نااميدي بسيار.
(بحار الانوار ، ج 78 ، ص 368)
16. بخل ناپسنده ترين خلق و خوي است .
(مسند الامام الهادي ، ص 302)
17. طمع خصلتي ناروا و ناشايست است .
(مسند الامام الهادي ، ص 302)
18. امام هادي (ع ) به كسي كه در ستايش از ايشان افراط كرده بود فرمودند : از اين كار خودداري كن كه تملق بسيار ، بدگماني به بار مي آورد ، و اگر برادر مؤمنت مورد اعتماد تو واقع شد ، از تملق او دست بردار و حسن نيت نشان ده .
(مسند الامام الهادي ، ص 302)
19. هر گاه در زمانه اي عدل بيش از ظ لم رايج باشد ، بدگماني به ديگري حرام است ، مگر آنكه آدمي بدي از كسي ببيند ، و هرگاه در زمانه اي ظ لم بيش از عدل باشد ، تا وقتي كه آدمي خيري از كسي نبيند ، نبايد به او خوشبين باشد.
(مسند الامام الهادي ، ص 304)
20. بهتر از نيكي نيكوكار است ، و زيباترين از زيبايي ، گوينده آن است ، و برتر از علم حامل آن است ، و بدتر از بدي ، عامل آن است ، و وحشتناكتر از وحشت ، آورنده آن است .
(مسند الامام الهادي ، ص 304)
21. از كسي كه بر او خشم گرفته اي ، صفا و صميميت مخواه و از كسي كه به وي خيانت كرده اي ، وفا مطلب ، و از كسي كه به او بدبين شده اي ، انتظار خيرخواهي نداشته باش ، كه دل ديگران براي تو همچون دل تو براي آنهاست .
(مسند الامام الهادي ، ص 305)
22. خشم بر زير دستان از پستي است .
(مسند الامام الهادي ، ص 304)
23. هر كه از خود راضي باشد ، خشمگيران بر او زياد خواهند بود.
(مسند الامام الهادي ، ص 303)
24. مقدرات چيزهايي را بر تو نمايان مي سازد كه به فكرت خطور نكرده است .
(مسند الامام الهادي ، ص 303)
25. نارضايتي پدر و مادر ، كم تواني را به دنبال دارد و آدمي را به ذلت مي كشاند.
(مسند الامام الهادي ، ص 303)
26. مردم در دنيا با اموالشان و در آخرت با اعمالشان هستند.
(مسند الامام الهادي ، ص 304)
27. مسخرگي ، تفريح سفيهان و كار جاهلان است .
(مسند الامام الهادي ، ص 304)
28. وقت جان دادنت نزد خانواده ات را به ياد آر كه در آن هنگام طبيبي جلوگير مرگت و دوستي نفع رسانت نباشد.
(مسند الامام الهادي ، ص 304)
29. جدال ، دوستي قديمي را تباه مي كند و پيوند محكم را مي گسلد و كمترين چيزي كه در آن است كوشش براي غلبه بر ديگري است كه آن هم ريشه علتهاي جدايي است .
( مسند الامام الهادي ، ص 304)
30. حكمت ، اثري در دلهاي فاسد نمي گذارد.
(مسند الامام الهادي ، ص 304)
31. براي نعمتها همسايه خوبي شويد و با شكرگزاري به افزودن آن اميدوار باشيد.
(مسند الامام الهادي ، ص 305)
33. نادان ، اسير زبان خويش است .
(مسند الامام الهادي ، ص 304)
34. افسوس كوتاهي كارهاي گذشته را با تلاش در آينده جبران كنيد.
(مسند الامام الهادي ، ص 304)
احاديثي از امام هادي عليه السلام
::
امام هادی علیه السلام فرمودند:
إنَّ اللهَ إذَا اَرادَ بِعَبْدٍ خیراً، إذا عُوتِبَ قَبِلَ
هرگاه خداوند، خیر و خوبی بنده ای را بخواهد، او چنان می شود که اگر مورد عتاب و سرزنش قرار گرفت، می پذیرد.
تحف العقول، ص 481.
شرح حدیث:
- گاهی در گفتار و رفتار ما خطا وجود دارد.
- اگر بر خطای خویش اصرار بورزیم، هرگز اصلاح نمی شویم. اما اگر کسی خطا و عیب ما را به ما گفت و ما را بر کار ناپسندی ملامت کرد، بهتر است بپذیریم و عیب خویش را برطرف سازیم.
- از سخنان مشهور امام صادق علیه السلام آن است که فرمود: محبوب ترین دوستانم نزد من کسی است که عیبهای مرا به عنوان هدیه به من بگوید. (تحف العقول، ص 366)
- حالتِ نقذپذیری و قبول نصیحت، بسیار پسندیده است و از نشانه های تواضع است، زیرا افراد متکبّر حاضر نیستند از کسی نصیحت یا انتقادی بشنوند.
- در روایات، عنوانی وجود دارد به نام «قبول النُّصح»؛ یعنی پندپذیری، نقدپذیری، قبول نصیحت. این صفت ستایش شده است. مقدمه ی کمال انسان است و بدون آن خطاهای انسان برطرف نمی شود.
- مسؤولان هم باید با آغوش باز، از انتقادهای سازنده و دلسوزانه ی افراد استقبال کنند، تا بهتر بتوانند خدمت کنند.
- دشمن، یک خوبی دارد و آن این است که عیب های ما را بیان می کند. ما اگر زرنگ باشیم، از همین فرصت برای عیب زدایی و اصلاح خویش باید استفاده کنیم.
- دوستی که خطاهای ما را به ما یادآوری نکند و دلسوزانه تذکّر ندهد، حقّ دوستی را انجام نداده است.
از صحبت دوستی به رنجم
که اخلاق بَدَم، حَسَن نماید
کو دشمن شوخ چشم دانا؟
تا عیب مرا به من نماید
- پندپذیر باشیم، تا اخلاق و رفتارمان بهتر شود.
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی
جواد محدثی
,شرح حدیث
,حدیث
,احادیث موضوعی شیعه
,حکمت های نقوی جواد محدثی
,احادیث امام هادی علیه السلام
,انتقاد
,نقد پذیری
::
امام هادی علیه السلام فرمودند:
ایّاکَ و الحَسَدَ، فَإنَّهُ یَبِینُ فیکَ وَ لا یَعْمَلُ فی عَدُوِّکَ؛
از حسد بپرهیز، چرا که حسود بودن تو آشکار می شود، و در دشمنت هم تأثیری ندارد.
بحارالانوار، ج 75، ص 369.
شرح حدیث:
-
حسد، یکی از صفات ناپسند و ریشه ی بسیاری از دشمنیها، جبهه گیریها و غیبتهاست.
-
در هر کس باشد، هم خودش را از محبوبیت می اندازد، هم دیگران را به زحمت گرفتار می کند و هرگز روی آسایش نمی بیند.
-
این که گفته اند:« حسود، هرگز نیاسود»، ریشه در احادیث دارد و از سخنان حضرت امیر علیه السلام است که فرمود:« لا راحَةَ لِحسودٍ» «برای حسود، هرگز راحتی و آسایشی نیست. »(بحارالانوار، ج73، ص 252.)؛
-
به گفته ی سعدی:
توانم آن که نیازارم اندرون کسی حسود را چه کنم؟ کو ز خود به رنج در است
-
حسد را هر چه پنهان کنند، سرانجام به نحوی آشکار می شود، زیرا حسود پیوسته در اندیشه ی آن است که به محسود ضربه بزند و او را از اعتبار و موقعیّت بیندازد؛ این است که به هر کاری دست می زند و این سبب می شود حسد را از گفتار و رفتار و نگاه و برخوردهایش بفهمند.
-
اما اغلب، این حسد مایه ی رنج درونی خود شخص می شود، بی آن که آسیبی به طرف مقابل بزند. به فرموده ی امام باقر علیه السلام:«حسد، ایمان را می خورد، همان طور که آتش، هیزم را می خورد و نابود می کند. »(اصول کافی، ج2، ص 306.)
-
اگر خواهان نعمتیم، از خدا بخواهیم به ما هم عطا کند، نه آن که آرزوی زوال نعمت دیگران را داشته باشیم.
کرم خدا بسیار است و خزانه ی عطایش بی پایان.
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی.
جواد محدثی
,حدیث
,شرح حدیث
,احادیث موضوعی شیعه
,حکمت های نقوی جواد محدثی
,احادیث امام هادی علیه السلام
,حسادت
,حسود
,حسد
,حدیث درباره حسد
:: ادامه مطلب
امام هادی علیه السلام فرمودند:
اِلقَوا النِّعَمَ بِحُسنِ مُجاوَرَتِها، و التَمِسُوا الزِّیادَةَ فیها بِالشُّکرِ عَلَیها؛
با نعمتها، با همراهی مناسب برخورد کنید و با شکر نعمتها، آنها را افزایش دهید.
بحارالانوار، ج75، ص 370.
شرح حدیث:
-
توصیه ی امام هادی علیه السلام این است که برخورد و ملاقات ما با نعمتها همراه با «حسن مجاورت» باشد؛ یعنی همسایه ی خوبی برای نعمتها باشیم.
-
خوش همسایگی با نعمت، به معنای قدرشناسی و استفاده ی عقلانی و خداپسندانه از آنهاست.
-
برای توجه به نعمت سلامتی، باید دوران بیماری را یاد کرد.
-
ارزش نعمت جوانی را با توجه به ضعفها و نارساییهای دوران پیری می توان شناخت.
-
درک نعمت آسایش و امنیت را، نگاه به کشورهای آشوب زده و مناطق ناامن آسان تر می سازد.
-
در مرتبه ی بعد، پرهیز از استفاده ی نعمت در راه گناه است که امام علی علیه السلام به شدّت از آن نهی فرموده است. (نهج البلاغه، حکمت 330.)
-
هر که خواهان افزایش نعمت است، راهش شکرگزاری است و ناسپاسی سبب از دست دادن نعمت می شود.
-
این که بشریّت، امروز دچار غیبت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است، بخشی هم به دلیل قدرنشناسی از وجود حجتهای الهی و رهبران آسمانی است.
-
در عصر غیبت، جبران دسترسی نداشتن به ائمه علیهم السلام، بهره گیری از فقها و علماست که با مکتب و مرام معصومین علیهم السلام آشنا بوده و سخنان آن بزرگواران را ترویج می کنند.
-
حدّاقل، قدردان نعمت فقیهان باشیم.
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی.
جواد محدثی
,شرح حدیث
,احادیث موضوعی شیعه
,حدیث
,حکمت های نقوی جواد محدثی
,احادیث امام هادی علیه السلام
,نعمت
,حدیث درباره نعمت
,تشکر از خدا
,حدیث درباره تشکر
,راه تشکر از خدا
::
امام هادی علیه السلام فرمودند:
اَلعُجبُ صارِفٌ عَنْ طَلَبِ العِلمِ، داعٍ اِلَی الغَمطِ وَ الجَهْلِ؛
خودپسندی، مانع طلب دانش می شود و به حقارت و نادانی می کشد.
بحارالانوار، ج75، ص 369.
شرح حدیث:
-
به گفته ی علمای اخلاق، «عُجب» آن است که انسان در خودش کمالی را تصوّر کند و به خاطر آن، حالتِ خودپسندی و ابتهاج در او پیدا شود و در نتیجه، خود را بهتر از دیگران پندارد و در خویش، هیچ نقصان و عیبی نبیند و همه ی کارهایش را صحیح و بی عیب تصوّر کند.
-
روشن است که این حالت، مانع رشد اخلاقی و علمی و معنوی می شود و اگر امام هادی علیه السلام فرموده که عجب، انسان را از طلب دانش باز می دارد، به این سبب است که خیال می کند نقصی ندارد که در پی دانش بیشتر برود.
-
در زمینه های دیگر هم چنین است. امام علی علیه السلام فرموده است:«إنَّ الإعجابَ یَمْنَعُ الازدیاد»«خودپسندی، مانع افزودن کمالات می شود. »(نهج البلاغه، حکمت 167.)
-
همچنین، این صفت سبب می شود انسان مغرور و خودپسند، به دیگران به چشم حقارت نگاه کند و برای آنان ارزشی قایل نباشد و در نتیجه، خودش هم در نظر دیگران حقیر جلوه می کند.
-
گویند دو نفر وارد مسجد شدند. یکی عابد و دیگری فاسق. وقتی بیرون آمدند، آن عابد جهنمی بود و آن فاسق بهشتی. زیرا عابد، دچار عجب و خودپسندی شد و همه عبادتهایش هدر رفت، ولی آن فاسق، از گناهانش توبه کرد و پشیمان شد و مورد بخشایش الهی قرار گرفت.
-
این گونه است که عُجب، ثمره ی سالها عبادت و خدمت و احسان را بر باد می دهد. پس نباید خوبیها و نیکیهای خود را چندان بزرگ و مهم بشماریم و خود را باید با برتر از خودمان مقایسه کنیم تا دچار خودپسندی نشویم.
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی
جواد محدثی
,احادیث امام هادی علیه السلام
,حدیث
,شرح حدیث
,احادیث موضوعی شیعه
,غرور
,خودپسندی
,حدیث درباره خودپسندی
::
امام هادی علیه السلام فرمودند:
اُذْکُر مَصرَعَکَ بَینَ یَدَیْ اَهلِکَ، لا طبیبَ یَمنَعُکَ وَ لا حَبیبَ یَنْفَعُکَ؛
به یاد آور آن گاه را که هنگام مرگ، در برابر بستگانت افتاده ای، نه طبیبی هست که مانع مردن تو شود، نه دوستی که بتواند سود بخشد.
اعلام الدین، ص 311.
شرح حدیث:
-
مرگ، یکی از اثرگذارترین پندها در زندگی است.
-
همه ی پیامبران در دعوت خویش، روی مسأله ی «مبدأ» و «معاد» و خدا و قیامت تکیه داشته اند و امتها را به روز واپسین یادآوری کرده اند.
-
مرگ، ورود انسان به مرحله ی آخرت است. پس از سالها توقف انسان در عالم برزخ، به امر خدا قیامت برپا می شود و به حساب بندگان رسیدگی می کنند و آنان یا راهی دوزخ می شوند، یا به بهشت می روند. از حقیقتی به نام مرگ نباید غافل بود و نباید غافلگیر شد.
-
وقتی اجل انسان فرا برسد، باید برود؛ پیر باشد یا جوان، سالم باشد یا بیمار، فقیر باشد یا ثروتمند. مشهور باشد یا گمنام، خوب باشد یا بد.
-
بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین
-
کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس(حافظ.)
-
بسیار اتفاق می افتد که هنگام مرگ پدر یا مادر یا عزیز دیگر، فرزندان و بستگان دور بستر او جمع می شوند و شاهد آخرین لحظات و نفس کشیدنهای او هستند و از کسی هم کاری برنمی آید. نه از طبیب، نه از حبیب. این صحنه، بسیار تکان دهنده است.
-
برای همه هم دیر یا زود پیش خواهد آمد.
-
«از تیر اجل کسی نخواهد جان برد». لیکن مهم است که به کجا و به سوی چه سرنوشتی می رویم؟
-
این را عمل دنیوی ما رقم می زند. بهشت یا جهنم آن را با اعمال نیک و بدمان در دنیا می سازیم. آخرت، مرحله ی دیدن بازتاب و نتیجه ی عملکرد دنیوی ماست.
-
هرگز مباد که عمرمان چراگاه شیطان باشد!
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی
احادیث امام هادی علیه السلام
,حکمت های نقوی جواد محدثی
,شرح حدیث
,حدیث
,احادیث موضوعی شیعه
,یاد مرگ
,جواد محدثی
,حدیث درباره یاد مرگ
,حدیث درباره مرگ
::
امام هادی علیه السلام در بالین بیماری که می گریست و از مردن می ترسید، فرمود:
یا عَبدَالله! تَخافُ مِنَالمَوتِ لاَنَّکَ لا تَعْرِفُهُ؛
ای بنده خدا! از آن جهت از مرگ می ترسی که آن را نمی شناسی.
معانی الاخبار، ص 290.
شرح حدیث:
ترس از مرگ، برای گنهکاران از آن جهت است که نسبت به کیفرهای الهی به خاطر نافرمانی هاشان می ترسند. در مقابل، بندگان فرمانبردار، ترس و نگرانی ندارند.
امام هادی علیه السلام در ادامه ی این حدیث، برای آن بیمار تمثیلی را بیان می کند که زیباست.
حضرت از او پرسید:
وقتی بدنت چرک و کثیف می شود و از چرک و آلودگی بسیار ناراحتی و در بدن، زخم و جراحت هم داری و می دانی که حمام رفتن و شستشوی آنها، همه ی این آلودگیها و چرکها را از بین می برد، دوست نداری به حمام بروی و خود را بشویی؟ یا این که می خواهی به همان حال در چرک و کثافت بمانی؟
گفت: ای پسر پیامبر، دوست دارم.
حضرت فرمود:
مرگ، مثل همان حمّام است و آخرین چیزی است که گناهانت را می شوید و تو را از بدیها و سیّئات، تمیز و پاک می کند. وقتی وارد آن شدی و از آن گذشتی، از هر غم و غصّه و رنجی نجات می یابی و به شادمانی و خرسندی می رسی.
آن مرد، آرام گرفت و تسلیم شد و نشاط یافت و چشمهایش را بست و جان داد. (معانی الاخبار، ص 290)
این دلپذیری و خوشایندی مرگ، برای بندگان خداست که عمری در طاعت و نیکی به سر برده اند و مرگ برای آنان، ورود به مرحله ی برخورداری از نعمتهای ابدی خدا برای صالحان است.
اهل تقوا، از مرگ نمی هراسند.
بنده ی خدا باشیم، تا مرگ، آغاز راحتی ما باشد.
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی
جواد محدثی
,حدیث
,شرح حدیث
,احادیث موضوعی شیعه
,حکمت های نقوی جواد محدثی
,ترس از مرگ
,احادیث امام هادی علیه السلام
,حدیث درباره مرگ
,ترس از مردن
:: ادامه مطلب
امام هادی علیه السلام به کسی که با مشکلات و زیانهایی رو به رو شده بود و به روزگار بد می گفت، فرمود:
ما ذَنْبُ الاَیّامِ حَتّی صِرْتُمْ تَتَشَأمُونَ بِها إذا جُوزیتُم بِاَعْمالِکُمْ فیِها؟
روزها چه گناهی دارند که وقتی به کیفر اعمالتان در روزگار می رسید، روزها را شوم می دانید؟
تحف العقول، ص 482.
شرح حدیث:
- «در دست روزگار، بود تازیانه ای.
- آری... ولی این تازیانه را ما به دست روزگار می دهیم و اگر بلایی بر سرمان می آید، نتیجه ی اعمال خودمان در زندگی است. دنیا، دنیای علل و اسباب است.
- هر کس بازتاب اعمال خویش را می بیند، یا در دنیا یا در آخرت.
- خداوند بارها در قرآن کریم، گرفتاریها، هلاکتها، و عذابهای مردم و اقوام را نتیجه عملکرد خود آنان معرفی کرده است (بِما کَسَبَتْ اَیدِی النّاس)(شوری:30؛ جاثیه:22؛ بقره: 286؛ آل عمران: 25 و... آیات فراوان دیگر.).
- این هشدار، به ما می آموزد که اگر فقر و فلاکت و عقب ماندگی و بدفرجامی داریم، آن را به گردن تقدیر نیندازیم و به روزگار و سپهر کج رفتار و چرخ غدّار نسبت ندهیم، بلکه ارتباط میان«عمل و جزا» و«کنش و واکنش» را از یاد نبریم.
- تمثیلی که مولانا بیان کرده و گفته است« این جهان کوه است و فعلِ ما ندا»، اشاره به همین حقیقت است که از بازتاب اعمال خود غافل نشویم. خوبیهای ما به خودمان باز می گردد و ذخیره ی آینده ی ما می شود. بدیهای ما نیز دامنگیرمان گشته، ما را به کام عذاب و مجازات می کشاند.
- اگر بدی کردیم و بدی دیدیم، از شومی عمل ماست که به خودمان برگشته است، نه از نحوست ایّام و شومی روزگار. این که شاعری می گوید:« روزم اگر سیاه است، تقصیر آفتاب است»(دیوان کلیم، ص 113.). از همان دید غلط سرچشمه می گیرد که امام هادی علیه السلام آن را رد کرده است.
- شومی را در عمل خویش بجوییم، نه در روزگار!
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی.
جواد محدثی
,حکمت های نقوی جواد محدثی
,شرح حدیث
,حدیث
,احادیث موضوعی شیعه
,احادیث امام هادی علیه السلام
,روزگار
,حدیث درباره فرجام
,فرجام بد
,فرجام نیک
::
امام هادی علیه السلام فرمودند:
اَلغِنی قِلَّةُ تَمَنّیکَ وَ الرِّضا بِما یَکفِیک؛
بی نیازی و ثروت آن است که آرزویت کم باشد و به آنچه برایت بس است راضی باشی.
بحارالانوار، ج75، ص 368.
شرح حدیث:
-
در مسابقه ای با موضوعِ «چه آرزو دارید؟»، کسی برنده شد که نوشته بود:«آرزو دارم هیچ آرزویی نداشته باشم. »
-
این، هم می تواند به معنای این باشد که همه ی آرزوها و خواسته هایم تأمین و برآورده شده است، هم به این معنا که آن قدر روح بلند و سرشار و غنی داشته باشم که احساس کمبود نکنم و آرزویی نداشته باشم.
-
انسان همیشه اسیر آرزوهای خویش است. خواسته های دل هم که بی پایان است و برخی دست نیافتنی است و تنها برای انسان غم و غصّه ی دست نیافتن به آمال و آرزوها بر جای می ماند و از رسیدن به نقطه های اوج در کمال و اخلاق، باز می ماند:
-
چون لاف به اندازه ی کافی زده ایم خود را به مسیر انحرافی زده ایم
-
ما را به حریم صالحان راهی نیست چون بر دل خود بار اضافی زده ایم(برگ و بار، ص 308)
-
کسی که اهل قناعت باشد و به اندازه ای که کفایت کند داشته و به آن راضی باشد و حرص و آز و طمع، او را اسیر نساخته باشد، زندگی آسوده و آرام تری خواهد داشت و این خود، یک نعمت است.
-
انسان حریص، همواره در رنج و عذاب است.
-
تنور شکم دم به دم تافتن مصیبت بود، روز نایافتن(گلستان سعدی، باب دوم.)
-
کسی که نه«دارد»، تا مورد تهدید قرار گیرد و نه «می خواهد» تا مورد تطمیع قرار گیرد، «آزاده» است.
-
غنا و توانگری، تنها به ثروت و دارایی نیست، قناعت و رضا، بالاترین سرمایه است.
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی
جواد محدثی
,شرح حدیث
,احادیث امام هادی علیه السلام
,حکمت های نقوی جواد محدثی
,احادیث موضوعی شیعه
,بی نیازی
,حدیث
,ثروتمند شدن
,ثروت
::
امام هادی علیه السلام فرمودند:
ألنّاسُ فِی الدُّنیا بِالأموالِ، وَ فِی الآخِرَةِ بِالأعمَالِ؛
جایگاه مردم در دنیا به «اموال» است و در آخرت به «اعمال».
اعلام الدین، ص 315.
شرح حدیث:
- ثروت مادی در دنیا، وسیله ی رسیدن به مقصودهای مختلف است و هر که ثروتمندتر باشد، به خواسته هایش بهتر و بیشتر می رسد. از این رو، در دنیا، مردم بر این اساس برای افراد، جایگاه و موقعیّت قرار می دهند. اما حساب آخرت با دنیا فرق دارد.
- آن جا، ارزش گذار انسانها خداست. داور و حاکم روز قیامت هم پروردگار است. معیار و میزان هم عمل افراد است.
- این معیارها را خداوند برای بندگانش بیان کرده است. یکی از آنها تقواست. در قرآن می خوانیم که «إنَّ اَکرَمَکُم عِندَاللهِ اَتقاکُم»؛ «گرامی ترین شما نزد خدا، باتقواترین شماست.»(حجرات،13) خود این آیه، رتبه و جایگاه اشخاص را در قیامت روشن می سازد.
- در جای دیگر فرموده است.«همه ی مردم در خسران و زیانند، مگر آنان که اهل ایمان و عمل صالحند و یکدیگر را به حق و صبر سفارش می کنند. »(عصر2و 3)
- این نیز، برندگان و صاحبان امتیاز را در آخرت روشن می سازد.
- خردمند کسی است که به پیروزی و سرافرازی و رتبه ی قیامت بیندیشد و برای کسب مدال در آن صحنه ی بی نظیر بکوشد، وگرنه مال و ثروت و مقام این دنیا هر قدر هم باشد، ناپایدار است و باید همه را گذاشت و رفت.
با علمت اگر عمل برابر گردد کام دو جهان تو را میسّر گردد
مغرور به این مشو که خواندی ورقی زان روز حذر کن که ورق برگردد(ناصح تبریزی)
- معیار ارزش نزد خدا و در آخرت را از یاد نبریم.
منبع: حکمت های نقوی(ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام هادی علیه السلام)، جواد محدثی.
جواد محدثی
,حکمت های نقوی جواد محدثی
,حدیث
,شرح حدیث
,حدیث درباره آخرت
,حدیث درباره دنیا
,احادیث امام هادی علیه السلام
,جایگاه مردم
::
1. هر كس از خدا فرمان ببرد، از او فرمان برند.
مَن أطاعَ اللّه َ يُطاعُ
(تحف العقول، ص 482)
******************
2. عاقّ [والدين]، نادارى در پى دارد و به خوارى مى كشاند.
العُقوقُ يُعقِبُ القِلَّةَ و يُؤدِّي إلَى الذِّلَّةِ
(بحار الأنوار ، ج 74 ، ص 84)
******************
3. خشم بر كسى كه اختيارش به دست تو نيست، نشانه ناتوانى و بر آن كه اختيارش به دست تو است، مايه سرزنش است.
الغَضَبُ عَلى مَن لاتَملِكُ عَجزٌ و عَلى مَن تَملِكُ لَومٌ
(مستدرك الوسائل، ج 12، ص 11)
******************
4. هر كه بذر خوبى بكارد، شادمانى بدرود و هر كه تخم بدى بيفشاند، پشيمانى مى درود.
مَن يَزرَع خَيرا يَحصُد غِبطَةً و مَن يَزرَع شَرّا يَحصُد نَدامَةً
(بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 373)
******************
5. آن كه از خودش راضى شود، ناراضيان از او فراوان شوند.
مَن رَضِيَ عَن نَفسِهِ كَثُرَ السّاخِطونَ عَلَيهِ
(بحار الأنوار ، ج 72 ، ص 316)
******************
6. امام هادى عليه السلام به مردى از اهالى رى كه به زيارت امام حسين عليه السلام رفته بود فرمودند : اگر قبر عبد العظيم را در شهر خود زيارت كنى ، چنان است كه گويى امام حسين عليه السلام را زيارت كرده اى.
أما إنَّكَ لَو زُرتَ قَبرَ عَبدِالعَظيم عِندَكمُ لَكُنتَ كَمَن زارَ الحُسَينَ عليه السلام
(كامل الزيارات ، ص 324)
******************
7. اى آن كه درماندگان او را مى خوانند و اجابتشان مى كند، بيم ناكان به او پناه مى برند و امانشان مى دهد، مطيعان او را عبادت مى كنند و سپاسشان مى گويد و شاكران او را سپاس مى گويند و پاداششان مى دهد.
يا مَن دَعاهُ المُضطَرّونَ فَأجابَهُم و لَجَأ إلَيهِ الخائفُونَ فَآمَنَهُم و عَبَدَهُ الطّائِعونَ فَشَكَرَهُم و حَمِدَهُ الشّاكِرُونَ فَأثابَهُم
(بحار الأنوار ، ج 85 ، ص 227)
******************
8. هر كس نهايت دوستى و رأى [نيكش] را به تو عرضه كرد، تو نيز نهايت فرمانبرى ات را به او ابراز كن.
مَن جَمَعَ لَكَ وُدَّهُ و رَأيَهُ فَاجمَعْ لَهُ طاعَتَكَ
(تحف العقول ، ص 483)
******************
9. حسرت كوتاهى كردن را با پيشه كردن دور انديشى، ياد كن.
اُذكُر حَسَراتِ التَّفريطِ بِأخذ تَقديمِ الحَزمِ
(بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 370)
******************
10. كسى كه از خدا اطاعت مى كند، از خشم مردم باكى ندارد.
مَن أَطاعَ اللّه َ لَم يُبالِ سَخَطَ المَخلُوقِينَ
(بحار الأنوار ، ج 71 ، ص 182)
******************
11. توانگرى، كمىِ آرزو و رضايت به چيزى است كه تو را بسنده است.
الغِنى قِلَّةُ تَمَنّيكَ وَ الرِّضا بِما يَكفيكَ
(بحار الأنوار ، ج 75، ص 109)
******************
12. از شرّ كسى كه خودش را سبك شمارد ايمن مباش.
مَن هانَت عَلَيهِ نَفسُهُ فَلا تَأمَن شَرَّهُ
(تحف العقول ، ص 483)
******************
13. از كسى كه رابطه ات را با او گسسته اى صميميّت مخواه و از كسى كه به او وفا نكرده اى، وفا طلب مكن.
لاتَطلُب الصَّفا مِمَّن كَدرتَ عَلَيهِ و لاَ الوَفاءَ لِمَن غَدَرتَ بِهِ
(بحار الأنوار، ج 78، ص 37)
******************
14. هرگاه به برادرت اعتماد كردى، به جاى مدح و ثنا [در ظاهر] نيّتت را [در باطن] نيكو كن.
إذا حَلَلتَ مِن أخيكَ في مَحَلِّ الثِّقَةِ فَاعدِلْ عَنِ المَلَقِ إلى حُسنِ النِّيَّةِ
(بحار الأنوار، ج 78، ص 369)
******************
15. خودپسندى، آدمى را از دانش جويى باز مى دارد و به ناسپاسى وانكار حق مى خواند.
العُجبُ صارِفٌ عَن طَلَبِ العِلمِ، داعٍ إلَى الغَمطِ والجَهلِ
(بحار الأنوار، ج 72، ص 199)
******************
16. ريشخند كردن، شوخى كم خردان و كردار نادانان است.
الهَزءُ فُكاهَةٌ السُّفَهاءِ و صِناعَةُ الجُهّالِ
(بحار الأنوار، ج 75، ص 147)
::
امام هادی(ع) را مانند جد بزرگوارش امام رضا(ع) از مدینه النبی(ص) بالاجبار خارج ساختند تا بیشتر حضرت را در محاصره خود قرار دهند نامه ای به ظاهر محترمانه توسط متوكل نوشته شد تا امام(ع) به سامراء بیاید و او بتواند به راحتی نقشه های خود را عملی سازد كه مهمترین نقشه او محروم كردن مردم از نور امامت بود. «یزداد» طبیب مسیحی و شاگرد «نجتیشوع» با اشاره به انتقال اجباری امام(ع) به سامراء می گفت: اگر شخصی علم غیب می داند، تنها اوست. او را به اینجا - سامراء - آورده اند تا از گرایش مردم به سوی او جلوگیری كنند زیرا با وجود وی حكومت خود را در خطر می بیند. [1] .
پی نوشت:
[1] علامه مجلسی بحارالانوار ج50 ص161.
::
من کان علی بینة من ربه هانت علیه مصائب الدنیا و لو قرض و نشر
هر که بر طریق خداپرستی محکم و استوار باشد،
مصائب دنیا بر وی سبک میآید، گر چه تکه تکه شود.
امام هادی علیه السلام
تحف العقول ، ص 511
حدیث
,امام نقی
,نقی
,امام هادی
,هادی
,امام علی نقی
,امام علی النقی الهادی
,امام دهم
,تحف العقول
::
لَولا مَنْ يَبْقي بَعْدَ غَيْبَةِ قائِمِکُمْ عليه السلام مِنَ الْعُلَماءِ
الدّاعينَ اِلَيْهِ وَ الدّالّينَ عَلَيْهِ وَ الذّابّينَ عَنْ دينِهِ بِحُجَجِ اللّهِ
وَ المُنْقِذينَ لِضُعَفاءِ عِبادِ اللّهِ مِنْ شِباکِ اِبْليسَوَ مَرَدَتِهِ وَ مِنْ فِخاخِ النَّواصِبِ
لَما بَقيَ اَحَدٌ اِلاَّ ارْتَدَّ عَنْ دينِ اللّهِ
وَ لکِنَّهُمُ الَّذينَ يُمْسِکونَاَزِمَّةَ قُلوبِ ضُعَفاءِ الشّيعَةِ کَما يُمْسِکُ صاحِبُ السَّفينَةِ سُکّانَها
اُولئِکَ هُمُ الاَْفْضَلونَعِندَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ ؛
اگر پس از غايب شدن حضرت قائم عليه السلام علمایی که
مردم را به سوي او دعوت مي کنند و راهنمايي مي نمايند و از دينش دفاع مي کنند
و بندگان ناتوان خداوند را از دام شيطان و دامهاي دشمنان اهل بيت (ع) نجات ميدهند، نبودند؛
هيچ کس باقی نميماند مگر اينکه از دين باز ميگشت ،
ولي آنان هستند که زمام دلهاي شيعيان ضعيف را همچون سکّان در دست ناخداي کشتي به دست گرفته اند.
اينان همان انسانهاي برتر نزد خداوند هستند.
امام هادی علیه السلام
احتجاج ، ج 2، ص 260
حدیث
,امام نقی
,نقی
,امام هادی
,هادی
,امام علی نقی
,امام علی النقی الهادی
,امام دهم
::
» کل نظرات : 0
» بازديد کل : 26802
» تاریخ ایجاد وبلاگ :
شنبه 5 فروردین 1396
» آخرين بروز رساني :
چهارشنبه 23 فروردین 1396
