طبرسی می گوید:

از ابوالحسن امام هادی(ع) پرسیدند: آیا خدا پیوسته بوده است و هیچ چیز با او نبوده، سپس موجودات را از نو بیافرید و بهترین اسماء را برای خود برگزید؟ یا اسماء و حروف نیز با او پیوسته بوده اند و قدیمند؟

امام (ع) فرمود: خدا [در مرتبه ذاتی خود] پیوسته [یگانه] بوده است؛ سپس آنچه را خواست بیافرید. هیچ چیزی بازدارنده ی قضا و مانع حکم او نیست...

عقول خرد ورزان سرگردان و نو [اندیشی]های نوآوران، کوتاه، و اوصاف توصیف کنندگان [ناتوان و] از هم گسسته؛ سخنان بیهوده گویان ناچیزند از این که ژرفای شگفتی مرتبه ی وجودی او را دریابند؛ یا به بلندای منزلت او برسند. او مقام نامتناهی دارد و هیچ چشمی با اشاره خود و هیچ زبانی با تعبیر خود او را در نیابد. او چه دور است [از ادراک حسی و وهمی ما] چه دور است!

قال الطبرسی:

سئل ابوالحسن الهادی (ع) عن التوحید؟ فقیل له: لم یزل الله وحده، لا شیء معه، ثمّ خلق الاشیاء بدیعاً، و اختار لنفسه أحسن الأسماء، و لم تزل الأسماء والحروف معه قدیمه؟

فکتب: لم یزل الله موجوداً، ثم کوّن ما أراد، لا رادّ لقضائه، ولا معقب الحکمه...

الاحتجاج 2: 485 ح 325، التوحید : 66 ح 19 و بحار الانوار 4 : 160 ح 574 83 ح 64