صدوق با سند خود از حسن عسکری (ع) نقل میکند که فرمود:

امام علی النقی علیه السلام بر بالین بیماری از اصحاب خود آمد. بیمار از بیم مرگ می گریست و بی تاب بود.امام هادی (ع) فرمود:

ای بنده خدا! از مرگ می ترسی زیرا آن را نمی شناسی. بگو ببینم اگر چرکین و آلوده باشی و از فراوانی چرک و آلودگی در آزار باشی و جوش های چرکین و گری پیدا کرده باشی و بدانی که شستشوی در حمام همه ی آنها را از بین می برد آیا نمی خواهی که به حمام درآیی و خود را شستشو دهی؟ آیا از نرفتن به حمام و با همین آلودگی ماندن ناراحت نیستی؟

عرض کرد: آری، ای فرزند رسول خدا!

فرمود: این مرگ است. مرگ همان حمام است و مرگ آخرین گام تو در تطهیر گناهانت و پاک شدن از بدی هایت است. چون به مرگ درآیی و از آن عبور کنی از هر غم و اندوه و آزاری نجات پیدا می کنی و به هر شادی و خوشحالی می رسی.

پس آن مرد آرام گرفت و تسلیم و با نشاط شد. چشم خود را بست و درگذشت...

معانی الاخبار: 290 ح 9، بحار النوار 6: 156 ح 13