بحث اصلاح الگوي مصرف مختص سال 88 نيست و امري مستمر بدون محدوديت زماني است.

صدرالدين شريعتي در گفت‌و‌گويي با اشاره به جلسه‌اي كه بعد از تعطيلات نوروزي با حضور 40 نفر از مديران، معاونين و روساي دانشكده‌ها داشت اظهار كرد: در اين جلسه 4 ساعته كه با موضوع اصلاح الگوي مصرف برگزار شد ابتدا بر اساس معارف قرآني احاديثي كه در زمينه اصلاح الگوي مصرف بود را مطرح و تفسير آن‌ها را كرديم و به اين نتيجه رسيديم كه اين آيات اسراف را در امر مالي و نيز در مديريت و روش‌ها مطرح مي‌كردند.
وي خاطر نشان كرد: برنامه ديگري كه در اين جلسه مطرح شد جنبه شرعي دارد و علاوه بر اينكه وظيفه مردمي است عمل نكردن به آن گناه منصوب مي‌شود.
شريعتي افزود: مسائل دانشگاه‌هاي ما در سه محور اصلي در حال بررسي است كه محور نخست آن با همه سازمان‌هاي اجرايي اشتراك داريم كه نحوه مصرف آب، گاز و حمل و نقل را بررسي مي‌كند، محور دوم مختص دانشگاه‌ها است كه در حوزه آموزش و تربيت و نحوه صحيح مديريت بر آموزش بحث مي‌شود يعني بايد نظام آموزشي و تربيتي و كلاس‌هاي دانشگاهي بر اساس اصلاح الگوي مصرف از اعتبار علمي برخوردار شود.
وي اضافه كرد: محور سوم برونداد دانشگاهي است كه جنبه علمي - پژوهشي دارد يعني در بررسي مطالعه در زمينه تعريف الگوي صحيح مديريت اين الگو و آثار فرهنگي و نظام تربيتي آن تحقيقات بنيادي انجام دهيم كه براي تحقق اين سه محور تقسيم‌بندي‌هايي را انجام داديم و در اين راستا پيگيري مصوبات را به دفتر برنامه بودجه واگذار كرديم.
رئيس دانشگاه علامه طباطبايي افزود: بايد مطالعات جدي را در تعريف صحيح الگو مصرف و آثار فرهنگي و تربيتي آن داشته باشيم كه اين به عهده معاونت پژوهشي واگذار شد و قرار است با مطرح شدن اين محور‌ها طي جلساتي دانشگاه‌ها ظرف 10 روز برنامه مدون خود را در اين سه محور براي ما ارائه كنند تا هرچه زودتر به مرحله اجرا درآيند.
وي گفت: در راستاي اين برنامه‌ها 5 دانشكده كه شامل دانشكده اقتصاد، دانشكده مديريت براي اعمال مديريت، دانشكده علوم اجتماعي جهت رسيدگي به امور اجتماعي، دانشكده سياسي جهت موانع قانوني و سياسي و دانشكده تربيتي براي بررسي امور آموزشي و تربيتي درگير هستند.
اين خبر به نقل از خبرگزاري فارس است.

اصلاح الگوي مصرف با شعار ميسر نيست. ملتي، به هر دليل، طي پنج شش دهه گذشته نوعي فرهنگ مصرف آمريكايي توام با توليد جهان سومي به خود گرفته و اينك نيز با درآمد نفتي به ظاهر ناتمام مواجه شده است. در كنار اين امر، بي‌برنامگي مسئولان باعث شيوع فرهنگ تبليغ و مصرف از نوع سرمايه‌داري شده و نهايتاً ميزان مصرف به عنوان ملاك و نماد فخر و مكنت و غرور رسميت يافته است و نيك كه بنگريم، مي‌بينيم كه هيچ برنامه جامع، مشخص و مدوني براي خروج از اين وضع اسفبار تهيه و تدوين نشده است و آنچه بوده شعار بوده و حرف.

اگر از واقعيت نگريزيم بايد بپذيريم كه اسراف و زياده‌روي در مصرف در ايران امروز از شكل يك ناهنجاري خارج شده و در قالب يك <رفتار اجتماعي> درآمده است. اصلاً اينطور نيست كه گمان كنيم فقط ثروتمندان و متمكنان مصرف بي‌رويه مي‌كنند (اسراف) يا منابع را به هدر مي‌دهند (تبذير) بلكه فقيرترين اقشار جامعه نيز ناخواسته، در حد خود، چنين مي‌كنند. ‌

همه ما مي‌شناسيم خانواده‌هاي فقيري كه چند سرعائله دارند و هر سال چندين گوني نان خشك تحويل نان خشكي محله مي‌دهند! لامپ‌ خانه‌شان را روشن مي‌گذارند تا دزد نيايد! يك فرش كهنه مندرس بي‌ارزش را با 2 هزار ليتر آب مي‌شويند. بخاري‌شان روشن است و پنجره نيمه‌باز! و...‌

اين وضع از نظر جامعه‌شناختي كاملاً نشان‌دهنده تبديل يك <ناهنجاري> به يك <رفتار اجتماعي> است. رفتاري كه عمومي شده، عرف شده و هرگز ديگر كار ناپسندي به نظر نمي‌آيد. بلكه خلاف آن، غيرطبيعي مي‌نمايد! در اين وضع اصطلاحاً مي‌گويند، اين رفتار به شكل يك فرهنگ درآمده است. البته يك رفتار به خودي خود، فرهنگ محسوب نمي‌شود بلكه به صورت جزئي از يك فرهنگ (خرده فرهنگ‌( Sub Culture درمي‌آيد. تغيير اين فرهنگ كار بسيار دشواري است. نيازمند علم و عمل توامان است. كار فرهنگي كردن يعني، مجموعه‌اي از روش‌هاي علمي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي را با تمام ظرفيت به خدمت گرفتن و لاينقطع و برنامه‌ريزي شده همه روش‌ها را همپاي هم پيش بردن براي تغيير يك فرهنگ غلط و جايگزين كردن فرهنگ درست. غلط است اگر بپنداريم كار فرهنگي اين است كه روزي 100 مرتبه در تلويزيون بگوئيم <مصرف بي رويه، كار خيلي بديه> و خوشحال باشيم كه كار فرهنگي كرده‌ايم غافل از اينكه تكرار بي‌برنامه يك شعار، پس از مدت كوتاهي آن را از حالت يك <معنا> خارج مي‌كند به شكل يك <صوت> در‌مي‌آيد و گوش نسبت به آن حساسيتش را از دست مي‌دهد. ضمن اينكه تا زماني كه افراد بدانند كه مصرف برايشان هزينه سنگيني ندارد و نبايد جوابگو باشند، لذت مصرف كردن را به خاطر منافعي بلند مدت و دوردست، از دست نمي‌دهند.

غلط است اگر گمان كنيم اگر در 13 روز نوروز در گوشه چپ يا راست تلويزيون بنويسيم <اصلاح الگوي مصرف> و از روز چهاردهم هم در بر همان پاشنه بگردد و در همين ايام نوروز زير آرم <اصلاح الگوي مصرف> صدها آگهي تبليغاتي مصرفي پخش كنيم كار فرهنگي كرده‌ايم.

كار فرهنگي فرايندي پيچيده است و ماهيتي كاملاً متفاوت و متمايز از شعار و ديوارنويسي دارد. كار فرهنگي يعني مجموعه عملياتي كه ابتدا توسط متفكران تهيه و نگاشته شود و آنگاه توسط همه نهادهاي اجرايي، فرهنگي، آموزشي و قضايي كشور در دوره زماني مشخص و تعريف شده‌اي اجرا شود به طوري كه پس از آن هر فرد، با همه وجود حس كند كه ضايع كردن منابع و دور ريختن آن، بواقع عملي به غايت زشت و شرم‌آور است در غير اين صورت تا زماني كه هزينه شستشوي خودرو يا فرش با آب تصفيه‌شده، ارزان تر از هزينه كارواش و قاليشويي درآيد و فرهنگي هم ساخته نشده باشد، در بر همين پاشنه خواهد چرخيد. فردا در اين باره بيشتر سخن خواهيم گفت.‌

ميانه روي شيوه كارآمد ترقي اقتصادي
حيات انسان توأمان حيات مادي و معنوي است. اسلام كه كاملترين اديان است به تمامي شئون زندگي انسان عنايت دارد.
دكتر نجارپوريان استاد دانشگاه آموزشگاه هاي شيراز و دانشگاه شهيد رجايي تهران در زمينه علوم قرآني توضيح مي دهد: «اميرالمؤمنين (ع) يكي از اوصاف پارسايان را در خطبه متقين ميانه روي انسان در زندگي مي داند. پرهيزگاران ميانه روي را سرلوحه كار خود قرار مي دهند. نه زندگي را به خود سخت مي گيرند كه منجر به بخل بر خويشتن شود و نه افراط و تفريط مي كنند. اهل تقوا مسلك قناعت و الگوي مصرف را در زندگي پيش رو قرار مي دهند.
حضرت علي (ع) نهايت ميانه روي را قناعت مي دانند. به اين ترتيب مي توان نتيجه گرفت زندگي اي متعالي خواهد بود كه از مرز قناعت پايين تر و بالاتر نرود.»
اين استاد دانشگاه ادامه مي دهد: «اگر مردم به ويژه با تأكيد مقام معظم رهبري جوانب مختلف بهينه مصرف كردن را رعايت كنند و اين ميانه روي را وظيفه شرعي، ديني و اخلاقي خود بدانند، بدون شك كشور به رشد چشمگيري در فاصله زماني كوتاه مي رسد. اين خيال واهي است كه بپنداريم منابع نامحدودند. ضمناً اگر انسان ها عادلانه عمل كنند و عادلانه توزيع كنند در هيچ كجا فقري ديده نمي شود. يكي از شيوه هاي ترقي اقتصادي كشور همين موضوع صرفه جويي است