جایی که برای اقامه سوگواری برای اباعبدالله الحسین (ع) ساخته شود . حسینیه هایی که در شهرهای مختلف ، از جمله شهرهای مذهبی ساخته می شود ، اغلب علاوه بر مرکز تجمع عزاداران و اقامه مراسم سوگواری ، حالت زائرسرا و مسافرخانه ای را دارد که زائران از آن استفاده می کنند و جنبه رایگان دارد . بیشتر آنها به نام مردم شهری است که آن را می سازند . مثل : حسینیه آذربایجانیها ، تهرانیها ، اصفهانیها و ... که در شهرهایی نجف ، کربلا ، مشهد از اینگونه حسینییه ها وجود دارد و از نظر شرعی هم محدودیت و احکام مسجد را ندارد .

شاید روی آوردن شیعه به « حسینیه » در دورانهای کهن به خاطر آن بوده که مساجد ، اغلب در اختیار وزیر سلطه حکومتهایی بوده که برای تشیع و اقامه عزاداری و مراسم دینی شیعه ، محدودیت ایجاد می کردند . در مناطق هند ، به حسینیه « امام باره » گویند و امام باره های متعددی با نامهای مختلف وجود دارد . در برخی مناطق آسیای مرکزی نیز ، حسینیه هایی که شیعیان می ساختند ، به « مسجد شیعه ها » معروف می شد . « در نقاط مختلف هند ، تکیه و حسینیه نامهای گوناگون دارد و آن را عزاخانه ، امام باره ، تعزیه خانه ، عاشورا خانه ، تابوت خانه ، چبوتره ، چوک امام صاحب ... می خوانند . » (386)

386 - دایرة المعارف تشیع ، ج 4 ، ص 447 .