روشهای ارزشگذاری مالکیت معنوی[20]
ارزش کنونی هزینههای ثابتی که باید به منظور تجاریسازی محصول یا نگهداری و حفظ ارزش حقالامتیاز، سرمایهگذاری شود.
مدت زمان حیات مفید طرح یا حقالامتیاز که طول خواهد کشید تا تقریباً بیارزش شود.
انحراف معیار نرخ رشد جریانات نقدی
نرخ بازده اوراق قرضه دولتی که بدون ریسک است متناسب با طول حیات حقالامتیاز
مزیت اولیه این روش آن است که محاسبه جریانات نقدی آتی که نامطمئن هستند، مورد توجه قرار میگیرد و به عنوان روشی مناسب در مدیریت سرمایهگذاری استفاده میشود. مدل قیمتگذاری اوراق حقالاختیار بلاک- شولز[26] براساس فرضیات بازار کارا است، لذا قیمتگذاری حقالامتیاز از این طریق، محل بحث و مناقشه میان متخصصین مالی است. کاربرد عمومی و معمول این مدل در بازارهای سلف و ارزشگذاری اوراق مشتقه است.
منبع :
تاکنون، فرمول استاندارد و معینی برای ارزشگذاری مالکیت معنوی پیدا نشده است، اما روشهای مختلفی وجود دارد که تا حد بسیار زیادی توانستهاند متغیرها و فاکتورهای اثرگذار بر ارزش مالکیت معنوی را مورد توجه قرار داده و راهحلهای قابل قبولی ارائه دهند. ارزشگذاری این نوع داراییها، دارای روند پیچیدهای است و ضریب عدم اطمینان بالایی دارند. شرایط محیطی، وجود بازارهای مناسب برای ایجاد نقدینگی و عوامل متعدد دیگر، بر قیمتگذاری اینگونه داراییها مؤثر است.
روشهای ساده نهچندان معتبر
۱. روش قاعده انگشتی[21]: طبق این روش مالکیت معنوی حداکثر 25درصد و حداقل 5 درصد فرض میشود. (Royalty Rate = 25%) این روش کاربرد زیادی ندارد، زیرا در مورد حقالامتیازهای مختلف، هزینهها و درامدها و ریسکهای متفاوتی وجود دارد، اما به عنوان روشی ساده مورد استفاده قرار میگیرد. ارزش حقالامتیاز[22] برابر است با تفاوت حاشیه سود قبل و بعد از حق امتیاز.
۲. روش مقایسه اقتصادی حقالامتیازهای مشابه با یکدیگر: در این روش، حقالامتیازهای مشابه از نظر فناوری زمان، مکان (بازار)، مشتریان و... که موضوعاتی مشابه هستند، با هم مقایسه میشوند و نرخی یکسان از مالکیت معنوی برای آنها تعیین میشود. از مشکلات این روش آن است که حق امتیازهای مشابه بسیار کمی در اینگونه موارد یافت میشوند، لذا روشی معتبر، کارا و قابل قبول تلقی نمیشود.
۳. روش سرمایه خطرپذیر[23]: در این روش، از تنزیل جریانهای نقدی آینده[24] استفاده میشود ولی نرخ تنزیل براساس نرخ مورد توقع بازار نیست بلکه در دامنهای میان 40-60 درصد و یا میانگین 50 درصد است. این روش، به دلیل اینکه برای تمام انواع حقالامتیازها یکسان فرض میشود و ریسکهایی یکسان برای تمام آنها متصور میشود، چندان معتبر نیست. به همین دلیل، بزرگترین نقطه ضعف این روش، سادگی نرخ تنزیل آن است.
۴. روش اختیار معامله[25]: براساس این روش، حقالامتیاز دارای ارزش ذاتی است که بر مبنای تنزیل جریانات نقدی پیشبینی شده، هزینههای فرصت سرمایهگذاری را پوشش میدهد. مضافاً اینکه این روش شرایط نامطمئن حقالامتیاز را در محاسبه ارزش ذاتی منظور میسازد. این روش براساس مدل قیمتگذاری اوراق اختیار معامله، عمل میکند. ورودیهای این مدل عبارتند از:
ارزش کنونی جریانات نقدی آتی حقالامتیاز با فرض طول مدت حیات مفید دارایی
ادامه دارد ...
__ همت مضاعف و كار مضاعف در كارآفرينى و کسب و کار __
--------
نشریه صنعت خودرو، شماره ۹۳
