ورزش و اوقات فراغت كودكان و نوجوانان 2

  • ساعت ارسال پست : 5:32 PM ،


كودك يا نوجوان بايد خود را بشناسد، او مي‌تواند از طريق تجربه هاي صحيح ورزشي، خود را بشناسد و به قدرت ذهني و جسمي خود پي ببرد. در امر تربيت، نه تنها شناخت كودك از ديدگاه مربي مهم است بلكه "خويشتن‌شناسي" كودك از نظر خود و در ارتباط با ديگران اهميت خاصي دارد. خود‌شناسي موجب مي‌شود كودك بتواند به موفقيت خود در اجتماع و ارتباط با ديگران، بيشتر پي برده و دريابد ديگران او را چگونه مي‌بينند، در نتيجه نسبت به حدود توانايي، استعدادها، قدرت هاي ذهني و جسمي خود شناخت صحيح‌تري پيدا مي‌كند؛ به عبارت ديگر، در شناخت خود به واقعيت نزديكتر مي‌گردد و اين خودشناسي عامل مهم در امر يادگيري است. زماني كه كودك احساس كند او را دوست دارند، به او احترام مي‌گذارند، مورد قبول اطرافيان و نزديكان است و موفقيت هايش بر شكست هايش فزوني دارد، در راه استقرار و پي ريزي خودشناسي مفيد و مطلوب قرار گرفته است. هيچ چيز به اندازه موفقيت، موجبات پيشرفت كودك را فراهم نمي‌آورد و موجب خودشناسي مطلوب او نمي‌شود.

تربيت‌بدني فرصت هاي زيادي براي كودك فراهم مي‌سازد تا او بتواند خود را نشان دهد، در انجام كارها توفيق يابد، حس ابتكار در او تقويت شود و در محدوده تواناييهاي ذهني، جسمي، عاطفي و اجتماعي خود تجارب و پيشرفت هايي به دست آورد. كودكان و نوجوانان از طريق ورزش و تربيت بدني در برابر صفت هاي منفي ايستادگي پيدا خواهند كرد. از آنجا كه سراسر زندگي مبارزه و مسابقه است، اجراي مسابقه و گنجاندن آن در برنامه هاي ورزشي كودكان، نبايد ناديده گرفته شود. مسابقه با همسالان اگر بر مبناي صحيحي برنامه ريزي شده باشد از نظر تربيت و پرورش كودك، مهم و مفيد است. كودكان به طور طبيعي ميل دارند خود را با ديگران مقايسه كنند و نه تنها از آنان باز نمانند بلكه از ديگر همسالان و همكلاسان خود چندين گام جلوتر قرار بگيرند. اين برتري بايد در مسير تربيتي قرار گيرد تا از رقابت‌هاي نادرست، مخرب و مضر جلوگيري به عمل آيد. كاميابي هر كودك بايد با توجه به تواناييهاي خود او سنجيده شود نه نسبت به ديگر كودكان همسن او. بايد به كودكان ياد داد در انجام مسابقه هاي ورزشي، بدون توقع پيروزي حتمي، بيشترين سعي خود را به كار گيرند. اين امر باعث مي‌شود، كودكان در صورت باخت مسابقه، زياد مأيوس نشوند.
تمرين هاي منظم فعاليت بدني به كودكان و نوجوانان كمك مي‌كند تا استخوان ها، عضلات و مفاصل سالمي داشته باشند؛ وزن بدنشان متناسب باشد و نيز فعاليت هاي بدني در عملكرد قلب و ريه نيز تاثير بسزايي دارد. اين امر در ايجاد هماهنگي حركت مشاركت نموده و به پيشگيري و تنظيم اضطراب و افسردگي كمك مي‌كند.‏

بازيها و ساير انواع فعاليت ‌هاي بدني به نوجوانان اين فرصت را مي‌دهد كه خود باوري و اتكاء به نفس داشته باشند و لذت موفقيت و مشاركت و اتحاد جمعي را احساس كنند. اين اثرات مثبت همچنين به كاهش خطرات ايجاد شده به وسيله روش‌هاي زندگي پر استرس و بي‌تحركي كه در نوجوانان امروزي بسيار شايع است كمك مي‌كند. پرداختن به فعاليت بدني هدايت شده مي‌تواند باعث پرورش ساير رفتارهاي بهداشتي مثل پرهيز از سيگار، مواد مخدر و رفتارهاي خشونت‌بار گردد و نيز كودكاني كه فعاليت بدني بيشتري دارند نتايج تحصيلي بالاتري نيز كسب كرده‌اند. همچنين بازيهاي گروهي باعث تعامل اجتماعي مثبت مي‌شود. الگوهاي فعاليت بدني كه در دوران كودكي و بلوغ كسب مي‌شوند بيشتر در طول زندگي هر فرد باقي مي‌مانند بنابراين باعث فراهم آمدن پايه‌اي فعال و سالم در زندگي مي‌شوند؛ برعكس، عادات غير سالم مثل زندگي بي‌تحرك، تغذيه نامناسب و سوءمصرف مواد كه در دوران نوجواني به وجود بيايند در دوران بزرگسالي نيز معمولاً ادامه مي يابند. تربيت بدني و ورزش راه گريختن از ناتواني و تنبلي و در نتيجه كسب شادماني است.‏
برنامه فعاليت‌هاي ورزشي، بايد با در نظر گرفتن استعدادهاي ذهني، جسمي و نيازهاي تربيتي كودكان، انتخاب شود تا بيشترين تأثير تربيتي را در پي داشته باشد. برنامه تدويني ورزش بايد داراي ويژگي هاي زير باشد:
1 .متناسب با رشد، نمو و آمادگي جسماني كودك باشد.
2 .همه‌جانبه و وسيع باشد و مهارت‌هاي لازم را در كودكان ايجاد كند.‏
‏3 .اوقات فراغت كودكان را در برگيرد تا چنين فرصت هايي را به بيهودگي نگذرانند.‏
‏4 .متنوع و متناسب با نيازها، خصوصيات، قدرت و طبيعت كودكان تدوين شود و حركت هاي پايه و اصلي، حركت هايي همراه با آهنگ، شيرينكاريها، بازيهاي گروهي و مسابقه هاي ورزشي را شامل شود.‏
5 .با توجه به اختلافهاي فردي و استعدادهاي مختلف كودكان تنظيم شود، به طوري كه كودكان ماهر، متوسط، ضعيف و حتي عقب مانده را در بر گيرد.‏
‏6 .معنويت، صفات انساني و ارزشهاي تربيتي را در افراد تقويت كند.‏
‏7 .متناسب با كارايي بدن و همراه با ايجاد مهارت هاي لازم در افراد باشد.‏
‏8 .متضمن پيشرفت تدريجي و قدم به قدم كودكان باشد، چرا كه موفقيت و پيشرفت عامل اساسي تداوم زندگي است.‏
‏9 .برنامه آموزش بهداشت و تربيت بدني بايد در كنار هم تدريس شوند زيرا آموزش بهداشت ورزشي در برنامه هاي آموزشي اهميت ويژه‌اي دارد.
 
منابع:‏
 
‏1. لس هيوود و همكاران، اوقات فراغت، مترجم محمد احساني
2. مجموعه مقالات اولين كنگره علمي بين المللي تربيت‌بدني و ورزش دانش‌آموزان دختر. ‏
3.زيور ورزش، نشريه ماهانه دفتر فعاليت‌هاي ورزشي وزارت آموزش و پرورش، معاونت پرورشي وتندرستي،شماره 28 و 34. ‏
‏4 .محمد نبوي، محمود ذكائي، روش تدريس تربيت بدني در مدارس، انتشارات سمت،1380.‏
‏ ‏ ‏ 5www.tehranedu.com/parvareshi/sport/faaliatebadani2.htm ‏
‏6 ‏www.dbase.irandoc.ac.ir ‎
‏7 ‏www.irib.ir/health/html/leisure.htm
 

مارينا دانغيان (کارشناس ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی )
 

ادامه دارد ...
 
__ همت مضاعف و كار مضاعف در تأمين سلامت و ورزش همگاني __
 
--------
منبع :
 
سايت سازمان تربيت بدني

  • نوشته شده توسط: میثم طاهری
  • در تاريخ: دوشنبه 31 خرداد 1389 
  • نظرات (0)

    • ورزش و اوقات فراغت كودكان و نوجوانان 1

    • ساعت ارسال پست : 5:30 PM ،


    فراغت شامل فعاليت هايي جدا از اجبار‌هاي شغلي، خانوادگي و اجتماعي است كه در آن فرد فقط به ميل خود عمل مي‌كند. در نتيجه فراغت، كار يا بيكاري نيست، بلكه يك تجربه با ارزش زندگي است و به قول ارسطو، فراغت جدي‌ترين مشغله انسان است.‏
    پركردن اوقات فراغت دانش‌آموزان در فصل‎ ‎تابستان گاه به معضلي جدي براي والدين تبديل مي‌شود. اگر از اوقات فراغت تابستان‎ ‎به خوبي استفاده شود، مي‌تواند به دوراني اثرگذار در زندگي حال و حتي آينده كودكان و نوجوانان‏‎ ‎تبديل شود، ولي در بسياري از مواقع چنين اتفاقي نمي‌افتد.‏‎.‎‏ تا نيمه هاي شب پاي‎ ‎تلويزيون نشستن، ساعت ها بي‌هدف پشت رايانه بودن، صبح ها تا دير وقت خوابيدن و بخش‎ ‎عمده روز را با كسالت سپري كردن يك مشكل بارز از نحوه گذران اوقات فراغت‏‎ ‎دانش‌آموزان در شهرهاست.‏
     
    تحقيقات اجتماعي نشان مي‌دهد يكي از عوامل مهم بزهكاري در نوجوانان خالي بودن اوقات فراغت آنهاست و در اين ايام است كه زمينه هاي پذيرش رفتارهاي ناهنجار، اعتياد و انجام جرايم شكل مي‌گيرد. كمال مطلوب اجتماعي در اين مورد آن است كه تمام وسايل مادي، معنوي و فضاي سالم جهت بهره‌جويي عمومي آماده شود و با حذف زمينه هاي فقر اقتصادي، فرهنگي و تربيتي، انگيزه‌هاي سالم در ميان طبقات مختلف جامعه پرورش يابد. جهت پر كردن اوقات فراغت بچه ها نبايد آنها را با اصرار به كلاس فرستاد، بلكه مي‌توان از خودشان پرسيد كه چه چيزي خستگيشان را برطرف مي‌كند و آنها را به سمت كارهاي مورد علاقه‌شان سوق مي‌دهد. اوقات فراغت به نظر بعضي از والدين و مسئولان چيزي زايد‏‎ ‎است‎ .‎طبيعي است كه اگر براي اوقات فراغت بچه‌ها هدف‌گذاري نشود، به طور حتم اين اوقات زايد به نظر مي‌رسد و والدين روزشماري مي‌كنند كه تابستان هرچه زودتر‎ ‎به پايان برسد‎.‎
    برنامه‌ريزي اوقات فراغت نمي‌تواند چيزي مستقل و بي‌ارتباط با ساير اوقات باشد، بلكه بايد در كنار برنامه كلان زندگي، مفيد، راهگشا و زمينه‌ساز باشد. در غير اين صورت خواه ناخواه بخش هايي از عمر پر ارزش انسان در وادي پوچي و بي‌ثمري از بين مي‌رود و صرف كارهاي بيهوده مي‌گردد.‏
    يكي از روش هايي كه مي‌تواند اوقات فراغت افراد جامعه را زير پوشش قرار داده و بسياري از ضعف ها و كمبودهاي جسماني و رواني را رفع و درمان كند، ورزش و تفريحات سالم است. تربيت بدني و ورزش گذشته از جبران ضعف ها و حفظ تندرستي افراد، آنان را براي زندگي، تلاش و اهداف مشترك آماده مي‌سازد. استفاده از بازي در اوقات فراغت فرصتي را براي پيشرفت فرد فراهم مي نمايد.

    يكي از مهم‌ترين نعمت ها، نعمت تندرستي و سلامت است كه مي‌تواند در موفقيت انسان عامل مهمي باشد. خانواده و يا در واحد بزرگتر جامعه تنها زماني قادر خواهد بود راه ترقي و تكامل را طي كند كه متشكل از افرادي سالم، باارزش و پاك باشد. نكته مهم اين است كه همه افراد جامعه از كودكان تا بزرگسالان بايد بياموزند كه تندرستي پديده‌اي است كه عوامل مختلفي در حفظ، بقاء و يا از بين رفتن آن دخالت دارند و تربيت بدني عامل بسيار مهم و ارزنده‌اي است كه مي‌تواند به عنوان يك وسيله آموزش عملي و واقعي مفهوم و اعتقاد به تندرستي را در افراد ايجاد نمايد.‏

    در آموزش و پرورش نيز نخستين هدف، رشد ابعاد گوناگون شخصيت فرد از جنبه هاي جسماني، رواني، اجتماعي و معنوي است. ورزش و هدف تربيتي آن، يادگيري مهارت‌هاي رفتاري را باعث مي‌شود و با چنين تعبيري ورزش به عنوان يك وسيله كمك‌كننده عملي، پيوسته با تربيت همراه است. معلمان ورزش بايد كودكان و نوجوانان را تشويق كنند تا در اوقات فراغت به فعاليت هاي ثمربخش و سودمند بپردازند. مربي علاوه بر آموزش بازي و انواع مهارت هاي ورزشي به دانش‌آموزان، بايد فعاليت هاي ورزشي را براي آنها لذت بخش كند، زيرا لذت‌بخش بودن ورزش موجب مي‌شود كه كودكان در اوقات فراغت، خود بخود بدان روآورده و بدين ترتيب در آنها انگيزه استمرار فعاليت هاي ورزشي ايجاد مي‌شود. به هنگام اجراي فعاليت هاي ورزشي در اوقات فراعت، بايد كودكان و نوجوانان را با ورزش هاي گروهي آشنا كرد تا در موقعيت هاي مختلف بتوانند از آن استفاده كنند. آشنايي كودكان و نوجوانان به مقررات ورزشي و اجراي آن در بازي هاي ايام فراغت ضروري است، زيرا لازم است فرصت استقلال فكري و تصميم‌گيري به كودكان داده شود تا در چنين فعاليت هاي مهمي شركت كنند و اِعمال مديريت و همكاري با ديگران را به طور عملي تمرين كنند.‏
     
    ادامه دارد ...
     
    __ همت مضاعف و كار مضاعف در تأمين سلامت و ورزش همگاني __
     
    --------
    منبع :
     
    سايت سازمان تربيت بدني

  • نوشته شده توسط: میثم طاهری
  • در تاريخ: دوشنبه 31 خرداد 1389 
  • نظرات (0)

    • سرخوشی دویدن

    • ساعت ارسال پست : 12:52 AM ،


    بسیاری از دوندگان فرصت تجربه کردن یک حالتی از سرخوشی را در هنگام دویدن داشته اند.اگر چه احساس واقعی را که آنها حس می‌کنند از فردی به فرد دیگر متفاوت است، حس مشترکی بین همه افراد وجود دارد که با اصطلاح سرخوشی یا نئشگی دویدن در ارتباط است. هنگامی که از افراد در مورد سرخوشی دویدن پرسیده می‌شود، آنها معمولا چنین جواب می دهند که آن یک حالت خوشایندی است که دونده ممکن است بعد از طی مسافتی معین احساس کند. هر چند این موضوع در حقیقت ممکن است فقط برای دونده ها صدق نکند. اسکی بازان ، موج سواران ، بازیکنان فوتبال و کشتی گیران اغلب این حس سرخوشی را تجربه می‌کنند، یا لحظاتی که آنها احساس می‌کنند با حداکثر پتانسیل خودشان فعالیت میکنند و خود را در اوج دنیا می بینند. دوندگان تنها گروه ورزشکاران نیستند که احساسات عاطفی شدید را تجربه کرده اند. آنچه در این احساس وجود دارد ، جای سئوال بسیاری را دارد. تعریف کلمه سرخوشی یا نئشگی حتی اگر چنین حالتی وجود داشته باشد، آسان نیست.
     
    بعضی از افراد سرخوشی دویدن را به احساسی " شخصی تر" ارتباط می دهند. در این هنگام جسم و ذهن هر دو به شدت تحریک شده و بنظر می‌رسد که احساس فرد را بر می انگیزد. بعضی از افراد به این سئوال که "سرخوشی دویدن چیست؟" چنین پاسخ می دهند که هنگامی که محرک محیطی اطراف شما کاملاً مناسب است و شما احساس خوبی دارید در حقیقت نوعی سرخوشی به شما دست می‌دهد. ما نباید حقیقتی را که شامل بخش جسمانی و فیزیولوژیکی در علل احساس سرخوشی دویدن می‌باشد ، چشم پوشی کنیم. در طول زمان سرخوشی دویدن بسیار مورد بحث قرار گرفته است و هنوز تعریف جامعی از اینکه آن چیست و یا حتی وجود دارد ، ارائه نشده است. با نگاهی به تجربیات شخصی و دلایل جسمانی ، انسان می‌تواند چنین نتیجه گیری کند که سرخوشی دویدن حالتی از سرحالی است که به وسیله محرک محیطی اطراف دونده و جنبه‌های زیستی فشار حاصل از دویدن بوجود می‌آید. بدیهی ترین جنبه ها در رابطه با سرخوشی دویدن ، جنبه‌های زیستی و روانشناسی می‌باشد که می‌توان به آن ارتباط داد. هنگامی که بدن تحت فشار می‌باشد، ذهن نیز بر طبق آن تحت تاثیر قرار می‌گیرد. به این علت است که معمولا اندروفین با سرخوشی دویدن ارتباط پیدا می‌کند. اندروفین گروهی از پروتئین های آرامش بخش با خاصیت ضد درد می‌باشد که بطور طبیعی در مغز یافت می‌شود. کلمه "اندروفین" از کلمه درون زاد می‌آید، به معنی" تولید شده در بدن" و مورفین ماده شیمیایی است که مشتق شده از افیون که برای ذهن نشاط آور بوده و درد را کاهش می‌دهد . اندروفین به نوبه خود انتقال دهنده عصبی است که از نقطه نظر شیمیایی شبیه مورفین می‌باشد . اینچنین تفهیم می‌شود که مغز به مورفین واکنش نشان می‌دهد و گیرنده‌های مورفین در مغز وجود دارد. دانستن این موضوع که سلولهای بدن گیرنده‌هایی برای این دارو دارند ، معلوم می‌شود که بدن مورفین خود را همانند دیگر مواد تولید می‌کند.

    مطالعه روی ورزشکاران چنین نتیجه داده است که میزان اندروفین با تمرین افزایش می‌یابد. احتمال اینکه سطوح بالای اندروفین ممکن است تغییرات روحی را که در طول دویدن به ویژه در سرخوشی ناشی از نئشگی دویدن و مقاومت افزایش یافته نسبت به درد در طول تمرین را توجیه می‌کند جالب توجه است. درد را می توان بعنوان تجربه پیچیده ای که شامل واکنش بدنی نسبت به یک محرک مضر همراه با یک پاسخ عاطفی به یک رویداد تعریف کرد. از جهتی دیگر، درد یک مکانیزم هشدار دهندهای است که کمک می‌کند تا بدن در مقابل محرکهای خطرناک از خودش دفاع کند. هنگامی که فرد می‌دود بدنش تحت فشار قرار می‌گیرد. در همین زمان استرس و درد شروع می‌شود که باعث افزایش میزان اندروفین در مغز می‌شود. آستانه شروع درد انسان مستقیما پس از تمرینهایی از قبیل دویدن در مسافتهای طولانی افزایش می‌یابد. با افزایش سطوح اندروفین تغییر روحیه حاصل می‌شود. هر چند تغییرات روحیه همیشه مثبت نمی‌باشد و گاهی بعضی از دونده ها با افزایش اندروفین تغییرات منفی در روحیه خودشان تجربه کرده‌اند. اغلب افزایش اندروفین تولید شده مغز زمانی اتفاق می‌افتد که بدن تحت فشار است ، مانند هنگام دویدن در مسافتی طولانی و همچنین اندروفین تغییرات روحی مثبت و منفی به همراه دارد.

    بنظر می‌رسد که اندروفین‌ در سرخوشی دویدن، حالتی از سرحالی که بعضی از دوندگان پس از تمرین به مدت طولانی گزارش می‌کنند ، دخالت داشته باشد، اما حالتی که این دوندگان حس می‌کنند در واقع چه می تواند باشد؟ رابطه نزدیکی بین ذهن و بدن هنگام دویدن وجود دارد. در حقیقت این بدان معنی است که ذهن بدن را تحت کنترل دارد، برای اینکه آن دیگر نمی‌تواند بعد از مدت زمان معین به درستی عمل کند. هنگامی که چنین اتفاق می‌افتد و سطوح اندروفین افزایش می‌یابد یک تجربه منحصر به فردی احساس می‌شود. متاسفانه، روش صحیحی برای ضبط آن چیزی که شخص در این زمان احساس می‌کند، وجود ندارد. تجربیات شخصی تنها منابع موجود برای توصیف احساس بدن در این مواقع می‌باشد. با بررسی تجربیات شخصی ما میتوانیم چنین نتیجه گیری کنیم که یک احساس عاطفی خاصی وجود دارد ، اما این احساس یک احساس مشخصی نیست. در حقیقت بسیاری از مردم هنوز تردید دارند که آیا آنها اصلاً چیزی هنگام بالا رفتن سطوح اندروفین خود احساس می‌کنند یا نه.
    یانیز کورس که جز افراد سرشناس دنیا در دو استقامت می‌باشد ، در مورد احساس خود هنگام دویدن چنین توضیح داد. او در مقاله‌ای که در مارس1990 منتشر شده بود اظهار کرد:"بعضی ها ممکن است بپرسند که چرا من چنین مسافتهای طولانی را می دوم . دلایلی وجود دارد. در طی دوندگی من به مرحله‌ای می‌رسم که بدن من تقریبا مرده است. ذهن من مجبور است رهبری را بدست گیرد. وضعیت زمانی جدی‌تر می‌شود که جنگ بین بدن و ذهن پیش می‌آید. اگر بدن من برنده شود من مجبور خواهم بود تسلیم شوم، اگر ذهنم برنده شود ادامه خواهم داد. در آن زمان احساس می‌کنم بیرون از جسم خود سیر می کنم. ظاهراً مثل آن است که بدنم را در روبروی خود می بینم، ذهنم فرمان می‌دهد ، بدنم پیروی می‌کند. این احساس خاصی است که من خیلی دوست دارم. آن احساس بسیار زیبایی است و تنها زمانی است که جدا شدن وجودم را از بدنم ، بعنوان دو چیز مجزا ، تجربه می‌کنم. :" چیزی که او می گوید زمانی اتفاق می‌افتدکه او مدت طولانی را می دود و بدن و ذهنش از هم جدا می‌شوند. دوندگان دیگری همین نوع احساس را تجربه کرده اند. یک معلم انگلیسی در مورد آخرین 5/1 مایلی که در "Ice Age Trail" در سال 1994(یک مسابقه با مسافت فوق العاده زیاد) دویده هست، اظهار داشت: "من حس کردم که سریعتر از روزهای پیش می دوم. من حتی تماس پاهایم رابا زمین احساس نمی‌کردم گویا در جلوی خط پایان به نوک تپه ای رسیدم. من نمی دویدم ، مثل آن بود که چیزی خیلی بزرگتر از من مرا می دواند". بطور کلی بیشتر مردم ادعا داشتند که سرخوشی دویدن زمانی است که ذهن جانشین بدن می‌شود و بی اختیاری ذهن را رهبری می‌کند. تا بحال جنبه‌های بسیار زیادی وجود داشته که مردم به سرخوشی دویدن نسبت می دهند .

    بیشتر مردم اظهار دارند که سرخوشی دویدن یک احساس شکست ناپذیر و عملکرد عالی است که می‌تواند از محیط اطراف بدست می‌آید. محرکهای محیطی بطور مثبت و منفی روی هر کسی تاثیر خواهد داشت. غواصان به راحتی در آب گرم شنا می‌کنند ، بنظر میرسد آب گرم احساس خوشایندی را در آنان ایجاد می‌کند ، در حالی که بسختی در آب سرد شنا می‌کنند ؛ بنظر می‌رسد در آب سرد با هراس ، ترس، اضطراب و دلتنگی مواجه می‌شوند. این احساسات می تواند همچنین با دویدن در ارتباط باشد. هنگامی که فرد هنگام دویدن در یک روز آفتابی زیبا در محلی که منظره آن دونده را خوشنود می‌کند،خوشی را تجربه کند یا حتی احساس مستی را ، بر عکس آن هم هنگامی است که در یک روز سرد بارانی، در امتداد تاریکی با منظره‌ای نا مشخص بدود. زمانی که دونده قادر به درک منظره اطراف خود شده و با آن اجین می‌شود، سرعت دویدن افزایش می‌یابد.
    دونده ای بنام جمی هارلی نوشته " من احساس عجیبی دارم و هیچ تمایلی نیز به پنهان کردن آن ندارم. من به اطرافم نگاه می‌کنم و می‌توانم در طبیعت اطراف خود نفس بکشم، درختان، خاک، پرندگان، مخلوقات، خورشید، زمین و باد". با نگاهی به حالتهای مختلف سرخوشی دویدن متوجه می‌شویم که محیط اطراف نقش مهمی را ایفا می‌کند.در حالی که احساسات متفاوت زیادی بطور فرضی به این سرخوشی ارتباط داده می‌شود، هنوز مباحثه زیادی وجود دارد که آیا محیط چنین تاثیری دارد یا نه؟ متخصصین به جنبه‌های پزشکی سرخوشی دویدن اشاره داشته‌اند که چنین نشان می‌دهد که فشار دویدن قطعا تغییری در حالت فیزیکی انسان به وجود می آورد. که این عملکرد اندروفین است که تا حد امکان، از فشار بدن ا می‌کاهد. بعد از توجه به جنبه‌های زیستی سرخوشی دویدن، به محرکهای محیطی که بالاترین احساس خوشایندی را به همراه داشته، اشاره کردیم . این احساس ممکن است درست زمانی باشد که شما دقیقاً در نقطه‌ای تحت شرایط مطلوبی باشید که باعث می‌شود شخص بخواهد بیشتر بدود. با وجود این، هنوز احتمال دارد که چنین چیزی بعنوان سرخوشی دویدن وجود نداشته باشد.

    این سئوال در مورد اینکه آیا سرخوشی یا نئشگی دویدن وجود دارد یا نه ، اساساً بعلت اینکه تعریف معینی از سرخوشی دویدن وجود ندارد، مطرح می‌شود. بسیاری از مردم هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده‌اند و می‌گویند هرگز احساس " سرخوشی" نداشته اند با وجود این نمی‌دانند بقیه چه احساسی دارند. بعضی از افراد "سرخوشی" حاصل از دویدن را با نئشگی حاصل از مصرف مواد مخدر مقایسه می‌کنند. ولی این سئوال باید مطرح شود که احساس نئشگی حاصل از مواد مخدر شبیه چیست؟ از لحاظ آماری نسبت افرادی که از طریق مصرف مواد مخدر به سرخوشی دست می یابند به تعداد افرادی که 20 یا 30 مایل ( میانگینی که فرد به سرخوشی دست می‌یابد) می دوند، بیشتر است.
    دانستن اینکه احساس سرخوشی چگونه است می‌تواند برای هر فردی متفاوت باشد، درست مانند احساس درد که از شخصی به شخص دیگر می‌تواند فرق داشته باشد. احساس درد ممکن است تحت عوامل غیر فیزیکی مانند اضطراب بدتر شود، و بعضی از دردها هیچ علت غیر فیزیکی ندارند. این مطلب می تواند همچنین در مورد سرخوشی حاصل از دویدن صدق کند.
    از نقطه نظر روانشناسی، بعضی از محققان خاطر نشان کردند که عاملی که باعث می‌شود ورزشکاران و تمرین کنندگان احساس خوبی داشته باشند مواد شیمیایی مغز نیستند، بلکه یک حس فزاینده اعتماد به نفس و تصویر واضح از خود شخص می باشد.
    بعضی از مردم گزارش کرده‌اند که با فعالیت فیزیکی آنها قوی‌تر، لاغر‌تر، استوارتر و مسلط‌تر می شوند. بر عکس تصور فردی از فعالیت فیزیکی می‌تواند به تغییرات چشمگیری در عادات تمرینی افراد منجر شود.
    محقققان دیگر بیان می‌کنند که تمرین به افراد احساس خوبی می‌دهد زیرا آن بعنوان یک سرگرمی برای افراد می‌باشد؛ یا آنها را از فشار و شلوغی زندگی روزمره دور می‌کند. مطالعاتی از قبیل آنچه که در بالا ذکر شد مسلماً به این موضوع اشاره دارد که عوامل روانشناختی بلاخره یک منشا احساسات خوشایندی است که مردم در طول و بعد از تمرین تجربه می‌کنند . با وجود این بنظر نمی‌رسد که آنها قادر به رد احتمال دخالت عوامل دیگر باشند.
    بر اساس اظهارات افراد و تجربیات شخصی خودم ، می‌خواهم بگویم که سرخوشی دویدن بعنوان یک تجربه منحصر به فرد وجود دارد. مطمئناً، تعریف واضحی برای آن وجود ندارد ولی همانند بسیاری از پدیده‌های طبیعی این دنیا هر گاه شما آن را احساس کنید، درک خواهید کرد.
    بنظر من ترکیب عوامل متعددی باعث ایجاد سرخوشی دویدن می‌شود. این تعجب آور نیست ، چون که نه فقط همه فعالیتهای ورزشی نیاز به درگیری فیزیکی ، ذهنی و احساسی دارند بلکه خود احساس بشری روانشناختی و فیزیولوژیکی است. مطالعات علل سرخوشی تمرین می تواند به ما کمک کند تا ارتباط پیچیده میان عوامل مختلف را درک کنیم .
     
     
    By: Sarah Willett
     
    مترجم: مارینا دانغیان، کارشناس ارشد تربیت‌بدنی و علوم ورزشی
     

    __ همت مضاعف و كار مضاعف در تأمين سلامت و ورزش همگاني __
     
    --------
    منبع :
     
     سایت سازمان تربیت بدنی

  • نوشته شده توسط: میثم طاهری
  • در تاريخ: دوشنبه 31 خرداد 1389 
  • نظرات (0)

    • چگونه پياده روی گروهی را آغاز کنيم.

    • ساعت ارسال پست : 12:46 AM ،


    آغاز کردن تيم پياده روی نيازمند چيز زيادی نيست. خيلی راحت اين موضوع را به ديگران بگوئيد و تيمتان را سازمان دهيد. به زودی به سمت داشتن زندگی سالم­تر حرکت خواهيد کرد.
    اين موضوع را به ديگران بگوئيد.
    با اعضاء خانواده، دوستان، همسايه­ها و همکاران صحبت کنيد. احتمالاً افرادی دوروبرتان هستند که آماده هستند کفش­های مخصوص پياده روی را به پا کنند و همراه شما باشند.
     
    سازماندهی
     
    هنگامی که اعضاء تيم شما جمع شدند، جلسه­ای تشکيل دهيد. به گرمی با اعضاء گروه احوالپرسی کنيد و از همه بخواهيد نام، آدرس، شماره تلفن و ايميل خود را در اختيارتان بگذارند تا در موقع لزوم بتوانيد با آن­ها تماس بگيريد.
    سپس کار خود را آغاز کرده، اين موارد را نوشته و در موردش صحبت کنيد.
    هر چند وقت يکبار پياده روی کنيد.
    کی و کجا يکديگر را ملاقات کنيد.
    در فضاهای داخل يا خارج از خانه پياده روی کنيد.
    در مواقعی که شرايط آب و هوايي خوب نيست، چه کنيد.
    مسير پياده روی
    سرعت پياده روی
    مسافت پياده روی
    اگر گروهی با اهداف تناسب اندامی متفاوت داريد، گروه خود را بر پايه­ی سطح تناسب اندام، اهداف تناسب اندامی، حضور و ديگر عوامل، به گروه­های کوچکتر تقسيم کنيد.
     
    حفظ سرعت
     
    هنگامی که روال پياده روی گروه را پايه­ريزی کرديد، به دنبال روش­هايي برای تحريک انگيزه باشيد. ممکن است برای تيم خود، نامی برگزينيد، يا يک آرم گروهی طراحی کنيد، در انجمن­های خيريه گروه­های پياده روی شرکت کنيد يا اهداف مشخص را برای افزايش زمان و شدت پياده روی پی­ريزی کنيد.
    صميميت گروه و موفقيتی را که با ديگران تقسيم و تجريه می­کنيد، می­توانند به شما در مسيرتان به سمت افزايش سلامتی کمک کنند.
     
    کفش­های مخصوص پياده روی:
     
    کفش­های مخصوص پياده روی مشخصه­هايي دارند که ديگر کفش­ها ندارند. اينجا در می­يابيد که چگونه کفش مناسب را بيابيد و چگونه بهترين اندازه را پيدا کنيد.
    کفش­هايي که برايتان راحت هستند و اندازه­ی پايتان هستند از صدماتی از قبيل تاول زدن و پينه بستن جلوگيری می­کنند. کفش­هايي که اندازه­ی پايتان هستند می­توانند به شما در دنبال کردن برنامه پياده روی کمک کنند. اما همه­ی کفش­ها يکسان و اندازه­يشان مساوی نيستند. مشخصه­ها را بيابيد و کفش اندازه دقيق پايتان را پيدا کنيد.
     
     
    در جستجوی مشخصه­های مفيد
     
    اين که يک کفش چگونه ساخته می­شود، کارکرد واندازه­ی کفش را تحت تأثير قرار می­دهد. دانستن اجزاء پايه­ای يک کفش مخصوص پياده روی می­تواند به شما در دسته بندی مدل­های موجود کمک کند.
     تذکر: همه­ی کفش­های مخصوص پياده روی قوس و لايه­های ژله­ای ندارند، اگر چه مشخصه­هايي دارند که استحکام و اصطحکاک را در بردارند.
     
    شکل پاهايتان را در نظر بگيريد
     
    پاها شکل­ها و اندازه­های متفاوتی دارند، براي اينکه مشکلات دردناکی نداشته باشيد، هنگام خريد يک جفت کفش پياده روی، شکل و اندازه­ی پاهايتان را در نظر بگيريد.
     
     
    عرض و طول

    کفش­هايي که خيلی باريک يا خيلی گشاد هستند باعث تاول و پينه­های دردناکی می­شوند. به علاوه، قسمت جلويي کفش که فضای کافی برای انگشتان پا ندارد، می­تواند باعث وخيم­تر شدن اختلالات پا از قبيل قوز شست پا و انگشتان چکشی شود.
     
    نوع قوس
     
    تراز ظريف استخوان­ها، ماهيچه­ها، رباط­ها، و زردپی­ها پای شما، قوس­های متاتارسی جانبی و طولی را شکل می­دهند. هنگامی که پياده روی می­کنيد، اين قوس­های قابل انعطاف و ارتجاعی کمک می­کنند که وزن بدنتان بر روی پاهايتان تقسيم شود. قوس­های پای شما نقش مهمی در وفق دادن سطوح مختلفی که بر روی آن­ها راه می­رويد با بدنتان دارند.
    کفشی را انتخاب که موافق نوع قوس شما است. در کل، پای شما جزء يکی از اين سه دسته زير می­باشد.
     
    پايي با قوس خنثی
     
    پاهای شما نه خيلی کم قوس و نه قوسشان زياد است. به دنبال کفش­هايي با کف­های ميانی محکم، مستقيم به سمت کف­های نيم قوس­دار باشيد (منظور از کف، شکل کف پا است.) و همچنين دنبال کفش­هايي با استحکام متوسط باشيد.
     
    کم قوس يا پا صاف
     
    قوس­های کم يا پاهای صاف باعث فشار ماهيچه­ای و مشکلات مفصلی در پاها و زانوهايتان می­شوند چرا که پاهای شما نمی­توانند به خوبی بدنتان را حمايت کنند. دنبال کفشی با کنترل سرعت باشيد تا بتوانيد پای خود را ثابت نگهداريد.
    پاهايي با قوس زياد
    قوس­های زياد منجر به رگ به رگ شدگی در مفاصل و ماهيچه­ها می­شوند و به پاهايتان به اندازه­ی کافی شوک (تکان) داده نمی­شود. به دنبال کم کردن فشار بر روی پاهايتان بگذاريد تا کمبود جذب شوک طبيعی را جبران کنيد.
    در مورد نوع پايتان اطمينان نداريد؟ پايتان را در آب فرو بريد و روی تکه­ای از مقوا گام برداريد. ردپايتان را ببنديد. اگر می­توانيد قسمت زيادی از ردپايتان را ببينيد، پس احتمالاً قوس پايتان کم است. اما اگر قسمت کمی از پايتان را ببينيد، احتمالاً قوس پايتان زياد است.
    می­توانيد برای داشتن نوع (شکل) پايتان به کفش­های قديمی خود رجوع کنيد. هنگامی که می­خواهيد يک جفت کفش جديد بخريد، کفش­های قديمی خود را همراهتان ببريد. بيش­تر فروشندگان حرفه­ای کفش می­توانند بر پايه کفش­های قديميتان، شما را راهنمايي کنند که چه کفشی بخريد.
    بهترين سايز را خريداری کنيد.
    بهترين روش جستجوی راحتی و اندازه­ی مناسب است نه طرح زيبا. اگر کفش شما پايتان را می­زند، يا آن را اذيت می­کند در اين صورت طرح کفش مهم نيست. در اينجا چند پيشنهاد در مورد انتخاب کفش مخصوص پياده روی ارائه شده است:
     
    ¾ هنگامی که پياده روی می­کنيد همان جوراب­های قديمی را بپوشيد يا آن جوراب­ها را با خود به مغازه ببريد
    ¾کفش­هايتان را از مغازه­های لوازم ورزشی بخريد يا در فروشگاه­هايي که در آنها حق انتخاب زيادی داريد (کفش­های زيادی برای انتخاب وجود دارد) خريد کنيد.
    ¾از فروشنده بخواهيد هر دو پايتان را اندازه بگيرد، خودتان هم آنها را اندازه بگيريد يا از دوست يا يکی از اعضاء خانواده بخواهيد به شما کمک کند. برای اين که اندازه­گيری دقيقی داشته باشيد هنگام اندازه­گيری بايستيد.
    ¾ اگر يکی از پاهايتان از ديگری بزرگتر است، کفشی را امتحان کنيد که اندازه­ی پای بزرگترتان است.
    ¾ هر دو پای کفش را امتحان کنيد و اندازه­هايشان را چک کنيد. انگشتان پايتان را تکان دهيد. اگر بين بلندترين انگشت پا و ته كفشحداقل نيم اينچ فاصله نيست ( تقريبآ"عرض انگشتان) سايز بزرگتر را امتحان كنيد.
    ¾ اگر بالا يا کناره­های کفشتان اذيتتان می­کند، کفش بزرگتر يا عريض­تری را امتحان کنيد.
     
    ¾ اطمينان حاصل کنيد که کفش به اندازه­ی کافی عريض است. کناره­های کفش نبايد تنگ باشند بلکه بايد راحت باشند. اگر خانمی هستيد که پاهايتان پهن است، کفش مخصوص آقايان و پسران را هم در نظر داشته باشيد، که پاشنه و گوی پايشان بزرگتر است.
    ¾ قبل از خريد کفش­ها، با آنها قدم بزنيد بايد در همان لحظه با آنها احساس راحتی کنيد. اطمينان حاصل کنيد که پاشنه­ی پايتان در کفش راحت است و در کفشتان هنگام پياده روی ليز نمی­خوريد.
     
    برای جلوگيری از آسيب کفش­های کهنه را کنار بگذاريد
    همه­ی کفش­های مخصوص پياده روی سرانجام کهنه می­شوند و حتی اگر هنوز هم در آنها احساس راحتی می­کنيد، ممکن است به اندازه­ی کافی حرکت را جذب نکنند. به وضعيت کفش­هايتان دقت کنيد. اگر کف آن پوسيده يا کهنه است، وقت آن است که جفت جديدی را خريداری کنيد.
     
    تصميم درستی بگيريد. (تصميم آگاهانه­ای بگيريد)
    کفش­های نامناسب باعث ايجاد مشکلات زيادی می­شوند. حالا که می­دانيد به دنبال چه مشخصه­هايي باشيد، می­توانيد با اطمينان خريد کنيد. کفش­هايي را بپوشيد که راحت هستند و دقيقاً مناسب پياده روی هستند و جايي برای نگرانی ندارند. 

               
    ترجمه از: پروين كرملو
     
    برگرفته از سايت mayoclinic

     
    __ همت مضاعف و كار مضاعف در تأمين سلامت و ورزش همگاني __
     
    --------
    منبع :
     
     سایت سازمان تربیت بدنی

  • نوشته شده توسط: میثم طاهری
  • در تاريخ: دوشنبه 31 خرداد 1389 
  • نظرات (0)