ابزار نظر سنجی

روايات و شواهد بسيار زيادي نشان مي‌دهد كه حضرت رضاعليه السلام به دستور مامون و در حضور او به شهادت رسيده است. زيرا مامون براي حفظ حكومت خود آن حضرت را به خراسان آورده بود، ولي وقتي كه رفتار و قاطعيت و نظرات گوناگون آن حضرت را ديد، دريافت كه گفتار و رفتار آن حضرت، موجب ضعف و تزلزل حكومت او مي‌شود، و از سوي ديگر عباسيان در مورد ولايت عهدي حضرت رضا مامون را تهديد مي‌كردند و هشدار مي‌دادند، در نتيجه مامون تصميم گرفت كه نقشه شيطاني خود را عملي كند و آن حضرت را از ميان بردارد،
مامون خيلي مراقب بود كه اين عمل را به طور بسيار محرمانه و در پنهان انجام دهد تا مشكلي براي حكومتش پيش نيايد، غافل از آن‌كه با اين جنايت، زندگي دنيا و آخرتش را به آتش كشاند.
مامون هنگامي كه آن جنايت را انجام داد و حضرت را مسموم نمود و به شهادت رساند، شب بود، فردا كه صبح شد مردم زيادي با شنيدن خبر شهادت فرزند رسول خدا صل الله عليه و آله جمع شدند و در حالي كه به سر و سينه مي‌زدند، گفتند: مامون با نيرنگ، حضرت رضاعليه السلام را كشته است آنها فرياد مي‌زدند: مامون پسر رسول خدا را كشت.
به اين ترتيب، آن بزرگوار در آخرين روز ماه صفر سال 203 هجري قمري در سن 55 سالگي به دستور مامون به شهادت رسيد، و مظلومانه و شبانه و غريبانه به خاك سپرده شد.

امام رضا عليه‌السلام از نسل رسول الله صلي الله عليه و آله و سلم بود و خون و غيرت علي (ع) و عصمت فاطمه عليْهاالسلام را در وجود خود داشت. او وارث حسين و از نسل امامان پيشين بود كه پرچم اسلام را بر دوش داشتند و بايد بار امانت الهي را به مقصد مي‌رساندند. او مصداق مفهوم اهل بيت و بر اين اساس، به دور از هر گونه رجس و پليدي ظاهري و باطني به شمار مي‌آمد.

مدينه، يادگار رسول اكرم صلي الله عليه و آله و سلم، مركز رشد و توسعه‌ي اسلام، كانون سازماندهي مسلمانان و جايگاه پرورش انسان‌هاي وارسته بود. ايمه (ع) همگي در آن محيط رشد و پرورش يافته بودند و آنجا را محلي امن براي آموزش علم و فقه به حساب مي‌آوردند و به دليل علاقه به جد و جده‌شان در آن محل اقامت گزيده و حاضر نبودند از آن خارج گردند.
مامون، امام رضا عليه‌السلام را به ايران دعوت كرد كه در واقع، دعوتي به اجبار و نوعي احضار بود و تنها چهره‌اي محترمانه داشت. فرستادگان مامون محرمانه به او خبر دادند كه در صورت مخالفت، گردن او را مي‌زنند و امام براي حفظ مصالح اسلام و تداوم و تكميل وظايف ناتمام خود، اين دعوت را پذيرا شد و به سوي ايران حركت كرد.
او از پيش، بنا بر اطلاعاتي كه از اجداد و پيشينيان داشت،

بنا بر آنچه گفته شد، امام بين مردم محبوبيتي بسيار داشت. همگان مهر او را در دل مي‌پروراندند و او را براي خود، پدري مهربان و مدد رساني الهي مي‌دانستند. او مردم را با محبت و عطوفت مي‌پذيرفت و در ديدارهاي عمومي، هميشه تبسمي بر لب داشت كه همين به مردم جرات مي‌داد كه به او نزديك شوند و خواسته‌هاي خويش را بي‌هيچ ملاحظه‌اي با او در ميان بگذارند.

شفا يافته: مختار عزتي
43 ساله، ساكن هشت‌پر طالش
تاريخ شفا: اول مهرماه 1370
بيماري: فلج نيمه بدن
آهاي سيب! سيب گل شاهي! انار قند دارم! بدو!
ميوه فروش بود كه صدا مي‌زد و در طول كوچه پيش مي‌آمد.
زني چادر به سر، در آستانه در او را صدا زد:
هي، مشهدي مختار! ....

شفا يافته: كلثوم رضايي
23 ساله اهل و ساكن بهشهر
تاريخ شفا: اول خرداد 1372
نوع بيماري: غده‌ي بدخيم سرطاني در سينه
كلثوم آرام سرش را از روي بالش برداشت، انگار قسمت چپ بدنش را به سختي مي‌فشردند، درد تمام وجودش را گرفته بود و لحظه اي امانش نمي‌داد، بي اختيار شروع به گريه كرد.
لحظه اي بعد مادرش به كنارش آمد و از حال او جويا شد او ناحيه اي را كه درد مي‌كرد به مادرش نشان داد. چرا كه او ساكن بهشهر بود و بيش از 22 بهار از عمرش نمي‌گذشت. براي مادر و پدرش كه مرد زحمت كشي بود، غير قابل تصور بود كه در اين سن او دچار بيماري مرموز و كشنده اي شود.

شفا يافته: آندره (رضا) سيمونيان
اهل ازبكستان، مقيم همدان
نوع بيماري: لال
آندره آندره!
شنيد كه كسي او را به نام صدا مي‌كند. صدايي كه از جنس خاك نبود آبي بود، آسماني بود، آندره از خواب بيدار شد.
نگاهش بي تاب و هراسان به هر سو دويد، اما همه در خواب بودند. جز خادم پيري كه كمي آن سوتر ايستاده بود و خيره نگاهش مي‌كرد. پيرمرد كه متوجه حالات آندره شده بود به سويش آمد و با لبخندي مهربان روبه روي او ايستاد:....

دوس دارم صدات كنم، تو هم منو نيگا كني
من تو رو نيگات كنم، تو هم منو صدا كني
دل من زندونيه، تويي كه تنها مي‌توني
قفس و، وا كني و پرنده رو رها كني