رنگین کمان

کس به غیر از تو نخواهم چه بخواهی چه نخواهی

باز کن در، که جز این خانه مرا نیست پناهی

نه من آنم که ز لطف و کرمت چشم بپوشم

نه تو آنی که کنی منع گدا را ز نگاهی

در اگر باز نگردد نروم باز به جایی

پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی

تو کریمی و دو صد کوه به یک کاه ببخشی

منِ بیچاره چه سازم که ندارم پرِ کاهی

سوز دوزخ بِهْ از این کز شرر عشق نسوزم

به بهشتت ندهم گر بدهی شعله‌ی آهی

سوز ده تا که بسوزد ز غمت سختْ درونی

اشک ده تا که بگرید ز غمت نامه سیاهی

به جز از کوه ندامت چه بیارم که پسندی

به جز از اشک خجالت چه بریزم که بخواهی

چون به دوزخ ز دهان شعله صفت سر به درآرد

این زبانی که دل شب به تو گفته است  الهی

چون پسندی که فرود آوریش در دل آتش

این جَبینی که به خاک تو فرود آمده گاهی

سخن از وسعت عفوت نتوان گفت که فردا

جرم کونین به پیش کرمت نیست گناهی

دست «میثم» تو بگیر از کرم خویش که باشد

همچو کوری که نشسته است به غفلت سر چاهی

غلامرضا سازگار (میثم)

تا مسیرم به درِ خانه ات افتاد، حسین

خانه آباد شدم خانه ات آباد، حسین

شد ز نام دگران گرچه مُکدَّر گوشم

خورد از نام علی قند مُکرَّر گوشم

هر کسی نام تو را بُرد شنیدم به دو گوش

می بَرَد فیض زبان را دو برابر گوشم

گوش اِستاده ام از کودکی ام نام تو را

زان اقامه که ز لب ریخت پدر در گوشم

گوش چپ نیست کم از راست که در میلادم

دو سِری خورده می از نام علی هر گوشم

«حیدر»ی گو که از آن گوش فَلَک کر بشود

نیست دلداده ی هر نغمه ی لاغر گوشم

من ز هر لب طلب نام علی داشته ام 

نیست امروز بدهکار کسی گر گوشم

می بُرَم گوش فلک را به همین کُندی خویش

شرح شمشیر تو از بس که رسد بر گوشم

پشت گوش خود اگر دید فلک خواهد دید

حلقه ای رفته به جز حلقه ی تو در گوشم

من به جز فاطمه کی می شنوم از دو جهان

پنبه ی باغ فدک کرده علی در گوشم

بیتی از «قصری» شیرین سخن آمد در یاد

که از آن معنی بی پرده سراسر گوشم

"«قصری» از شوق غلامی شده یکپارچه گوش

قنبری کو که دو صد حلقه کند در گوشم"

محمّد سهرابی

باز پیچیده مگر نام علی در گوشم

کز طرب پُر شده تا پرده ی آخر گوشم

تاب این حلقه کجا و تب این زخمه کجا

می تپد تندتر از نبض کبوتر، گوشم

در تب نام گذاری چه به گوشم خواندند

که به روی احدی وا نکند در، گوشم

جز به نام علی این قلعه نشد هرگز فتح

می کند فخر به خود چون درِ خیبر گوشم

تا کنون هرچه شنیده ست به جز نام علی

همه را کرده برون از در دیگر، گوشم

گوش من یک صدف خالی بی گوهر بود

گشت با نام علی معدن گوهر گوشم

بعد از این نافه از این ناف به چین خواهد رفت

بس که چون نافه ی چین گشته معطر گوشم

از زمانی که شدم حلقه به گوش درِ او

نیست چون خضر، بدهکار سکندر، گوشم

«قصری» از شوق غلامی شده یکپارچه گوش

قنبری کو که دو صد حلقه کند در گوشم

کیومرث عباسی «قصری»

مصرع ناقص من کاش که کامل می شد

شعر در وصف تو از سوی تو نازل می شد

شعرِ در شأن تو شرمنده به همراهم نیست

واژه در دست من آنگونه که می خواهم نیست

من که حیران تو حیران توأم می دانم

نه فقط من که در این دایره سرگردانم

همه ی عالم و آدم به تو می اندیشد

شک ندارم که خدا هم به تو می اندیشد

کعبه از راز جهان راز خدا آگاه است

راز ایجاز خدا نقطه ی بسم الله است

کعبه افتاده به پایت سر راهت سرمست

پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

کعبه وقتی که در آغوش خودش یوسف دید

خود زلیخا شد و خود پیرهن صبر درید

کعبه بر سینه ی خود نام تو ای مرد نوشت

قلم خواجه ی شیراز کم آورد، نوشت:

" ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه

مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه "

راز خلقت همه پنهان شده در عین علی ست

کهکشان ها نخی از وصله ی نعلین علی ست

روز و شب از تو قضا از تو قَدَر می گوید

ها علیٌ بَشرٌ کیفَ بشر می گوید

می رسد دست شکوه تو به سقف ملکوت

ای که فتح ملکوت است برای تو هبوط

نه فقط دست زمین از تو تو را می خواهد

سالیانی ست که معراج خدا می خواهد ـ

زیر پای تو به زانوی ادب بنشیند

لحظه ای جایی یتیمان عرب بنشیند

دم به دم عمر تو تلمیح خدا بود علی

رقص شمشیر تو تفریح خدا بود علی

وای اگر تیغ دو دم به کمر می بستی

وای اگر پارچه ی زرد به سر می بستی

در هوا تیغ دو دم نعره ی هوهو می زد

نعره ی حیدری «أیْنَ تَفِرُّو» می زد

بار دیگر سپر و تیغ  و علم را بردار

پا در این دایره بگذار عدم را بردار

بعد از آن روز که در کعبه پدیدار شدی

یازده مرتبه در آینه تکرار شدی

راز خلقت همه پنهان شده در عین علی ست

کهکشان ها نخی از وصله ی نعلین علی ست

روز و شب از تو قضا از تو قدر می گوید

ها علی بشر کیف بشر می گوید

سید حمیدرضا برقعی

صد بحر کرم از تو وُ یک چشم تر از من

لطفی کن و این خون جگر را بخر از من

خاموشی آتش بُوَد از مرحمت ابر

باران کرم از تو و کوه شرر از من

در کوی تو زوّار گنهکار زیادند

اما نبُوَد هیچ کس آلوده تر از من

من عبد گنهکار و تو مولای رئوفی

رأفت  ز تو زیبنده بود چشم تر از من

من از نظر افتاده و تو چشم خدایی

ای چشم خداوند مپوشان نظر از من

تن خسته و کوه گنهم بر سر دوش است

این کوه گنه سخت شکسته کمر از من

آقایی و زوّار نوازی همه از تو

بار گنه و خجلت و اشکِ بصر از من

ای یوسف زهرا نظری کن که نمانده

جز نامه ی آلوده ز عصیان اثر از من

دریاب مرا ای پسر موسی جعفر

آن روز که در حشر گریزد پدر از من

من غیر عطا از تو دگر هیچ ندیدم

تو غیر خطا هیچ ندیدی دگر از من

من «میثم» دار توأم ای دوست دعا کن

جز میوه ی نخل تو نمانَد ثمر از من

غلامرضا سازگار «میثم»