رنگین کمان

باز هم من زنده‌ام، آه ای خدا متشکرم!

باز باران برغبار شيشه‌ها، متشکرم!

باز هم بيداری و خميازه وُ صبحی دگر،

ديدن آیينه وُ نور و صدا، متشکرم!

باز هم يک سفره وُ يک چایِ داغ و نانِ گرم،

فرصتِ ديدارِ تو در اين فضا، متشکرم!

بار ديگر می‌توانم بو کنم از پنجره،

ياسِ خيسِ خانه‌ی همسايه را متشکرم!

گرچه در اين وقتِ پُر، گهگاه يادت می‌کنم،

خاطرم جمع است می‌بخشی مرا، متشکرم!

من که بی‌تسبيح و بی‌سجّاده‌ام، از من بگير

اين تَغزُّل را به عنوان دعا، متشکرم!

زنده یاد حمید مصدق

تا بت پرست کعبه ی خالِ شما شدم

زاهد ترین خلیفه ی مُلک خدا شدم

ما را غلام حلقه به گوش آفریده اند

جایی به غیر صحن تو جارو نمی زنیم

ما درِ خانه ی سلطان سر و سامان داریم

هرچه داریم ز آقای خراسان داریم

تا که به خوانِ هستی‌ام  کرده فَلَک حواله‌ام

شب همه شب نشد ز غم  خون نشود پیاله‌ام

همچو نِیْ از فراق تو  ز آتش اشتیاق تو

سوی فلک همی روَد  آه و فغان و ناله‌ام

سروِ چمانِ من نگر طَرْفِ چمن  زِ دوری‌ات

لحظه به لحظه  دم به دم  غرق به خون چو لاله‌ام

ساقی اگر دهی  بده  رَطْلِ گرانم  از کرَم

مُطرب اگر زنی بزن  زخمه به تار و ناله‌ام

ای مه دلربای من  رخ بنما  که  از ازل

بر رُخ انوَر تو من  حلقه زنان چو هاله‌ام

جَعْدِ پریشِ سُنبلت  می‌کِشدم  کشان  کشان

من که ز عشقت ای صَنم بسته‌ی آن کُلاله‌ام

وجهِ  مِیْ  ار طلب کند  ساقیِ دلنواز من

نیست به غیر نقدِ جان  درخور  وی نواله‌ام

خازن روضه‌ی جنان گر طلبد ز من سَند

غیرِ ولای مرتضی نیست به کف قباله‌ام

«خُرّم» از این مقوله‌ها در گذر و مگو سخن

گوش فلک کر است و من خُرّم از این مقاله‌ام

علی‌اکبر ثقفی (خُرّم)