«مصابیح» جمع «مصباح» به معنی چراغ درخشان و نورافشان است.
«دجی» جمع «دُجیه» به معنای ظلمت و تاریکی می‏باشد. منظور آن است که ائمّه طاهرین‏علیهم السلام چراغ‏های نورافشان و درخشانی هستند که مردم را از تاریکی کفر، و گمراهی و نادانی به روشنایی ایمان و پرستش خداوند و دانایی، راهنمایی می‏کنند، همان‏گونه که خداوند سرپرست مؤمنان است و آنان را از تاریکی (نادانی) خارج کرده، به سوی نور (ایمان) راهنمایی می‏کند. «اللَّهُ وَلِی الَّذِینَ آمَنُوا یخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّورِ».[1] .
خداوند ولی و سرپرست کسانی است که ایمان آورده‏اند، آنها را از ظلمت‏ها، به سوی نور بیرون می‏برد. پس «مصابیح الدجی» استعاره‏ای است که امام را به چراغ درخشان و جهل مردم را به تاریکی و ظلمت تشبیه نموده است. پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله در حدیثی پس از معرفی ائمّه اطهار علیهم السلام می‏فرمایند:
«فَهؤُلأ مَصابیحُ الدُّجی و اَئِمَّةُ الهُدی و اَعلامُ التُقی مَن اَحَبَّهُمْ و تَوَلاَّهُم کُنتُ ضامِنًا لَهُ عَلی اللَّهِ تَعالی بِالجنَّةِ».[2] .
اینان چراغ‏های درخشانِ تاریکی‏ها و امامان هدایت و نشانه‏های پرهیزکاران هستند. ضمانت می‏کنم هر که آنها را دوست بدارد و به آنان ارادت ورزد، خداوند او را در بهشت جای دهد.
در جایی دیگر پیامبر صلی الله علیه وآله ضمن معرفی مفصّل حضرت علی علیه السلام می‏فرمایند: «یا عَلی اَنْتَ رُکْنُ الایمان وَ اَنْتَ مِصْباحُ الدُجی وَ اَنْتَ مَنارُ الهُدی...».[3] .
تو (ای علی)، ستون ایمان و چراغ درخشان تاریکی و مناره هدایت هستی....

پی نوشت ها:
[1] سوره مبارکه بقره، آیه 257.
[2] بحارالانوار، ج 36، ص 296.
[3] بحارالانوار، ج 40، ص 53.