داخل فروشگاه که می‎شویم پر است از اجناس مختلف و برای ما که از کیفیت آن‎ها سر درنمی‎آوریم، این مارک‎ها و برندها هستند که آن‎ها را از هم متفاوت می‎کنند؛ تد لاپیدوس، پیر گاردین، ‎ هانگ تن، دانیل هچر و صدها اسم عجیب و غریب که همان برند یا مارک هستند.
اصول مدیریت بازاریابی برای برند یا مارک چنین تعریفی ارایه می‎دهد: یک نام، اصطلاح، علامت، نشان، طرح یا ترکیبی از این‎ها که به قصد متمایز کردن کالا یا خدمات یک فروشنده یا تولیدکننده از دیگر کالاها یا خدمات مورد استفاده قرار می‎گیرد. واژه برند هم‎ريشه با burn به‎معناي سوختن و در اصل به‎معناي داغ است؛ داغي كه براي شناخته شدن روي جانوران مي‎گذاشتند.
برند یا مارک، تمام اعتبار و سابقه یک شرکت است. یک برند خوشنام نتیجه تلاش مدیران و کارگران یک شرکت در طول چندین سال و حتی چندین نسل است. لذا این خوشنامی قیمتی دارد و مردان تجارت آن‎ها را خرید و فروش می‎کنند. فایده‎های ایجاد یک برند، فراتر از فروش کالا یا ارایه خدمات است. برند علاوه‎بر این‎که سهم بازار را زیر تسلط خود نگه می‎دارد، برای رشد کسب و کار هم راههایی را مطرح میکند و با جذب و حفظ کارکنان ماهر و مستعد، ارزش خود را نزد سهامداران مجموعه ارتقا میبخشد و در عین حال، نشان‎دهنده کیفیت متفاوت محصول تولید شده از محصولات دیگر است.

مزیت مارک‎ها برای همه
در دنیای امروز یک برند و مارک خوب سرمایه‎گذاران را ترغیب به سرمایه‎گذاری و خرید سهام آن شرکت می‎کند. در عین حال، خریداران با اطمینان کامل و خیالی آسوده آن را انتخاب می‎کنند و البته هزینه بیشتری برای این انتخاب می‎پردازند؛ چراکه خریدار می‎داند این هزینه اضافی را بابت همین آسودگی خیال از کیفیت، گارانتی و خدمات پس از فروش می‎پردازد. از طرفی مارک‎ها موجب تسهیل در خرید می‎شوند؛ چراکه انتخاب کالا یا خدماتی از بین ده‎ها نوع بی‎نام و نشان واقعا کار مشکلی خواهد بود. برای مثال وقتی شما تصمیم به خرید یک دستگاه صوتی تصویری می‎گیرید، با توجه به توانایی مالی خود یکی از مارک‎ها را انتخاب می‎کنید. پس در اینجا مارک یا برند به شما کمک می‎کند که راحت‎تر انتخاب کنید. اما در انتخاب این برند مطمئنا نحوه خدمات پس از فروش آن را هم در نظر گرفته‎اید.

اینکه ما کشوری مصرف‌گرا هستیم و تولید ملی ما تناسبی با سطح مصرف ما ندارد، موضوعی روشن و آشکار است. البته مصرف گرا نه به این معنی که زیرساخت های صنعتی و اقتصادی ضعیفی برای تولید داریم و در برآوردن نیازها ناتوان هستیم و در نتیجه کشور را به جای کارگاهی برای تولید به بازاری برای مصرف تبدیل کرده ایم، بلکه مصرف گراییم چون اساساً به پرمصرفی و مصرف بیش از نیاز عادت داریم. این موضوع می‌تواند علل متعددی داشته باشد که در نهایت به بافت روحی ما ایرانیان بازمی‌گردد. یعنی آنچه که دین ما و فرهنگ ما در پرهیز از آن تأکید دارد عملاً در پروسه ای تاریخی تبدیل به عادتی ناهنجار شده است که نسل به نسل ناخواسته در انتقالش کوشش می کنیم؛ از یک سو ایمان داریم که دین اسلام و نیز فرهنگ ایرانی ما را از اسراف و زیاده خواهی پرهیز می دهد و حتی آن را مدام به اطرافیان تذکر می دهیم اما وقت عمل ما خود بدتر از همه‌ایم. این را می شود از تولید خارج از قاعده زباله‌های‌مان به ویژه در تهران فهمید، از نحوه حمام رفتن ما که از لحظه ورود تا نیم ساعت دیگری که خارج می شویم آب تصفیه شده شهری یکسره باز است، از شکل و شمایل میهمانی‌ها و سفره چیدن‌های ما، باور کنید ما گاه در غذا خوردن هم اسراف می کنیم: «بخورید و بیاشامید اما اسراف نکنید» و قاعدتاً معنای اسراف در این آیه تنها دور ریختن و ضایع کردن نیست بلکه بیش از حد نیاز خوردن هم هست. برخی از جامعه‌شناسان ریشه اسراف در غذا خوردن را به دوره‌هايی از تاریخ نسبت می‌دهند که ما ایرانیان در

امروزه کشور چين به کانون حضور و توليد ابر شرکت‌هاي بزرگ چندمليتي در جهت توليد انواع لباس، اسباب‌بازي و لوازم الکترونيکي تبديل شده است. اين ابر شرکت‌ها به دليل بهره‌گيري اين کشور از نظامي ديکتاتورماب که ارتش حضوري پررنگ در آن دارد، قوانين زيست‌محيطي در آن معناي چنداني ندارد و حقوق کارگران در کارگاه‌هاي نامناسب به راحتي پايمال مي‌گردد، سرمايه‌گذاري‌هاي کلاني را به انجام رسانده‌اند. اين شرايط که به مرگ و قطع عضو صدها هزار نفر از کارگران چيني در هر سال منجر مي‌گردد، موجب شده که تلاش‌هايي درجهت تأمين حقوق کارگران و اعطاي اجازه فعاليت به اتحاديه‌هاي کارگري صورت گيرد. اما اين اقدامات با مخالفت‌هاي گسترده دولت‌هاي غربي روبه‌رو شده است. نويسنده معتقد است که برخلاف ادعاي غربي‌ها در مورد اعطاي آزادي به مردم چين، آنان تنها به دنبال محدود کردن آزادي‌هاي مدني و دموکراتيک اين مردم هستند تا بيش از پيش از اين بازار سود ببرند. لذا نبايد تا پيش از پا افتادن ساير کارگران چيني، همچنان به مصرف اين کالاهاي ساخت چين ادامه دهيم!