ديگر نمي‌داند چه كار كند. دستش به هيچ جا بند نيست، كفگير زندگي‌اش به ته ديگ خورده است و به جايي هم اميد ندارد. اگر خودش تنها بود، مشكلي پيش نمي‌آمد و از پس خودش بر‌آمد؛ ولي حالا زن و 2 بچه‌اش هم هستند و مدام جلوي چشمانش رژه مي‌روند.

مدتي است كارش را هم از دست داده است و روز و شب دنبال كار مي‌گردد؛ ولي يكي از دوستانش قول داده تا كار نان و آبداري برايش دست و پا كند. البته او زياد خوشبين نيست؛ چون مي‌داند كه دوستش كمتر راه راست مي‌رود؛ ولي اين بار اگر او بخواهد راه كج را نشانش دهد، قبول مي‌كند و بي‌چون و چرا دنبالش مي‌رود. آخر نداري خيلي به او فشار آورده است و كسي را هم ندارد كه دستش را بگيرد؛ ولي نبايد بگذارد كسي بويي ببرد، بويژه همسرش كه به نان حلال خيلي اعتقاد دارد، او هم البته به نان درست و پاك معتقد است؛ ولي قرض و بدهي و گرفتاري و دست خالي ديگر مجالي برايش نگذاشته است. اين بار اگر دوستش به او پيشنهاد آن كار نان و آبدار را بدهد، حتما قبول مي‌كند.

نمي‌دانم اين جملات، داستان زندگي چه تعداد از آدم‌هايي است كه هيچ وقت فكرش را هم نمي‌كردند در راه خلاف بيفتند؛ ولي به خاطر گرفتاري و مشكلات در اين راه افتاده‌اند. نمي‌دانم آدم‌هايي كه هميشه پاك بوده‌اند؛ ولي به خاطر هجوم مشكلات، دست از پاكي شسته‌اند و راه ديگري را براي زندگي انتخاب كرده‌اند، چه احساسي دارند. حتما احساس بدي است وقتي آدم با خودش خلوت مي‌كند و صادقانه روبه‌روي خود قرار مي‌گيرد و مي‌بيند كه ديگر آن آدم گذشته نيست؛ ولي در عين حال به خودش حق مي‌دهد كه اين‌طور باشد. كسي كه گرفتار نيست، حتما نمي‌داند كه آدم‌هاي گرفتار چه احساسي دارند و چرا دست از زندگي سالم شسته‌اند و يكباره راه كج را انتخاب كرده‌اند تا طبق معادلات ذهنشان، خود را نجات دهند؛ غافل از اين‌كه تلاش براي رهايي از مشكلات از هر طريق ممكن فقط از چاله درآمدن و به چاه افتادن است.

سالانه تنها با سفرهایی که با مترو در تهران صورت می گیرد 350 میلیارد تومان در مصرف سوخت صرفه جویی می شود ضمن آنکه با کاهش تردد خوردوهای شخصی از میزان آلودگی هوا و خسارات ناشی از آن نیز به شدت کاسته می شود.

 با تحقق این تعداد سفر با مترو مجموعا حدود 2 هزار و 400 میلیارد تومان صرفه جویی در اقتصاد کلان کشور صورت گرفته اما مساله و سوال این است که چرا نباید بخشی از محل صرفه جویی های صورت گرفته به توسعه مترو تخصیص داده شود تا هرچه سریعتر شبکه خطوط مترو تکمیل شود و شهروندان بتوانند شاهد تردد های روان  و هوای پاک در تهران باشند.

 براساس آمار بانک جهانی تنها در سال گذشته خسارت آلودگی هوا در کشور ما بالغ بر 10 میلیارد دلار بوده است و همچنین در سال 87 شهر تهران تنها 19 روز هوای پاک و امسال نیز از ابتدای سال تا کنون فقط 40 روز هوای پاک داشته است.

وی ادامه داد : در چنین شرایطی که شهروندان در کلان شهرهای کشور به خصوص تهران با مشکل آلودگی هوا دست به گریبانند و تهرانی ها 80 تا 90 درصد روزهای سال را هوای ناپاک تنفس می کنند کسی به خسارات های واقعی آلودگی هوا توجه ندارد و گویا همه به این معضل عادت کرده اند.

تجربه دنیا نشان می دهد که برای ریشه کن کردن معضل ترافیک و آلودگی هوا راهکار اصلی ، توسعه حمل ونقل عمومی با محوریت حمل ونقل ریلی انبوه بر است.

اگر تنها نیمی از خوردوها در شهر تردد نکنند و شهروندان به جای خودروی شخصی از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنند در واقع ما می توانیم تا 40 درصد از آلودگی هوا را کاهش دهیم که این مهم محقق نمی شود مگر آنکه شبکه ای منسجم از وسایل نقلیه عمومی با محوریت مترو در شهر ایجاد شود تا شهروندان خود سفری سریع تر، ارزان تر و ایمن تر را با وسایل نقلیه عمومی بر سفر با خودروی شخصی ترجیح دهند.

در حال حاضر روزانه و به طور متوسط حدود 10 ميليون مترمکعب گاز طبيعي در مشعل فازهاي مختلف پارس جنوبي بدون کوچک‌ترين استفاده‌اي مي‌سوزد تا علاوه بر هدررفت ثروت ملي، افزايش آلودگي آسمان آبي جنوب ايران و نارضايتي مردم را شاهد باشيم.
در سوي ديگر هم، بخش عمده‌اي از گازهاي همراه نفت ايران در ميادين نفتي خليج فارس در مشعل‌ها هدر مي‌رود تا براساس گزارش‌هاي شرکت ملي نفت ايران ماهانه به طور متوسط 20 ميليارد فوت مکعب نيز در اين بخش بسوزد.
اين در حالي است که برافروخته شدن فلرهاي هر فاز پارس جنوبي از سوي مديران به عنوان نماد استخراج گاز و موفقيت ايران در برداشت از ميدان مشترک تلقي مي‌شود و اين سوختن بيهوده به عنوان نماد پيشرفت نفتي هم به حساب مي‌آيد!اما کهنه‌کاران و دلسوزان صنعت نفت که در عسلويه حضور دارند، افزايش اشتعال اين فلرها و شعله‌ورتر شدن آنها را عاملي براي افزايش تاسف به حال ايران و ايرانيان مي‌دانند چراکه به اعتقاد آنها برافروخته‌تر شدن شعله‌هاي فلرها به معني هدرروي گاز استخراج شده است.
به اعتقاد کارشناسان، سوختن گاز اين فلرها سبب هدرروي گاز اتيلن مي‌شود که در هر تن 300 دلار به فروش مي‌رسد اما چون توان استخراج و خريداري براي آن وجود ندارد اين گاز نه در داخل و نه براي انتقال به ديگر کشورها مورد استفاده قرار نمي‌گيرد و هدر مي‌رود و مي‌سوزد.همچنين روزانه حدود 10 ميليارد و 800 ميليون تومان درآمد کشور در هوا دود مي‌شود که البته آلودگي ناشي از اين امر نيز باعث شکايت برخي از کشورهاي منطقه خليج فارس نيز شده است.
براساس گفته مسوولان نفتي، هم‌اکنون روزي 36 ميليون متر مکعب گاز در فلرها مي‌سوزد که با در نظر گرفتن مسايل زيست‌محيطي اين امر و ميانگين قيمت هر متر مکعب گاز صادراتي (حدود 300 تومان ميانگين قيمت گاز صادراتي فعلي به ترکيه) در صورت جمع‌آوري اين ميزان گاز مي‌توانستيم چهار تريليون تومان درآمد عايد کشور کنيم.اين درحالي است که در کشورهاي پيشرفته، پالايشگاه‌هاي گاز به تکنولوژي توليد بدون مشعل دست يافته‌اند و پسماندها و ضايعات صنعت نفت و گاز را ديگر دور نمي‌ريزند اما در ايران هنوز به روش‌هاي قديمي بسنده شده است.
کشورهاي پيشرفته از اين پسماندها براي صنايع پايين دستي استفاده مي‌کنند و با آن ثروت و رفاه و اشتغال ايجاد مي‌کنند اما ما مي‌سوزانيم و آلودگي مي‌سازيم تا سوختنمان دوچندان باشد.