پسر فوق‌العاده بامزه و دوست داشتني بود. بهش مي‌گفتند «آدم آهني» يك جاي سالم در بدن نداشت. يك آبكش به تمام معنا بود. آن‌قدر طي اين چند سال جنگ تير و تركش خورده بود كه كلكسيون تير و تركش شده بود. دست به هر كجاي بدنش مي‌گذاشتي جاي زخم و جراحت كهنه و تازه بود.
اگر كسي نمي‌دانست و جاي زخمش را محكم فشار مي‌داد و دردش مي‌آمد، نمي‌گفت مثلاً (آخ آخ آخ آخ آخ) يا ( درد آمد فشار نده) بلكه با يك ملاحت خاصي عملياتي را به زبان مي‌آورد كه آن زخم و جراحت را آن‌جا داشت.
مثلاً كتف راستش را اگر كسي محكم مي‌گرفت مي‌گفت: « آخ بيت‌المقدس» و اگر كمي پايين‌تر را دست مي‌زد، مي‌گفت: «آخ والفجر مقدماتي» و همين‌طور «آخ فتح‌المبين»، «آخ كربلاي پنج و...» تا آخر بچه‌ها هم عمداً اذيتش مي‌كردند و صدايش را به اصطلاح در مي‌آوردند تا شايد تقويم عمليات‌ها را مرور كرده باشند.

منبع :كتاب فرهنگ جبهه (شوخي طبعي ها) - صفحه: 48

ايلام - خبرگزاري مهر: هشت سال دفاع مقدس تمام شد ولي به نظر مي رسد در ايلام تمام نشده چراكه هر ماه در پاكسازي ميدانهاي مين به دليل نبود ايمني كافي افرادي به شهادت مي رسند و خانوداه اي را داغدار مي كنند. به گزارش خبرنگار مهر، با وجود گذشت 21 سال از پايان جنگ در كشور، همچنان در مرزهاي غربي كشور و به ويژه استان ايلام هزاران هكتار زمين آلوده به مين وجود دارد كه با وجود برنامه براي پاكسازي، جان بسياري از ساكنان مرزي استان را تهديد مي كند. مردم استان ايلام كه در طول هشت سال جنگ تحميلي با رشادت و فداكاري از ايران اسلامي دفاع مي كردند، با گذشت ساليان متمادي از دفاع مقدس همچنان در معرض خطرات ناشي از آثار باقيمانده جنگ تحميلي هستند. در طول ساليان گذشته، بسياري از مردم استان ايلام بر اثر انفجار مين كشته يا مجروح شده اند و صدمات جبران ناپذيري بر خانواده هاي اين عزيزان وارد آمده است. در همين راستا مي توان به شهادت دو تن از افراد گروه پاكسازي در روزهاي گذشته در ايلام اشاره كرد به نحوي كه پيكرهاي پاك دو شهيد كه بر اثر برخورد با مين به درجه رفيع شهادت نايل آمدند، روز گذشته بر روي دستان قشرهاي مختلف مردم در شهرستان دهلران تشييع شد. شهيدان حجت الله جوانمرد و احمد كريم نيا از گروه پاكسازي منطقه دويرج روز پنج شنبه در مسير چم هندي در حال پاكسازي قطعه ال ميدان 2 بودند كه به شهادت رسيدند. مرز ايلام و عراق از آلوده ترين مناطق در زمينه مين است استان ايلام 430 كيلو متر مرز مشترك با كشور عراق دارد و بيش از يك ميليون و 700 هزار هكتار، مناطق آلوده به مين دارد. در اين استان، پس از جنگ افرادي زيادي در برخورد با مين كشته و زخمي شده اند. به نظر مي رسد درخواست كمك از سازمانهاي بين المللي وسازمانهاي غيردولتي دوستدار حقوق بشري مي‌تواند زمينه حضور فعال اين سازمان ها را براي حركت به سوي كشوري عاري از مين و مواد منفجره فراهم كند.

منبع: خبرگزاري مهر

سال 64 در اردوگاه شماره‌ي 9 رمادي بوديم. بهانه‌جويي‌ها و آزارهاي نگهبانان بي‌رحم به حدي بود كه به ناچار دست به اعتصاب غذا زديم. آن‌ها باز دست‌بردار نبودند. با بازرسي‌هاي پي در پي از وسايل شخصي، ما را كلافه كرده بودند. همه چيز را به هم مي‌ريختند و اگر مهر نماز يا نوشته‌اي به دست مي‌آوردند، صاحب آن را به زندان مي‌انداختند.
من يك جانماز زيبا را گلدوزي كرده بودم كه طرح يك گنبد و بارگاه با چهار گلدسته و در پايين آن دستي در حال قنوت قرار داشت كه روي آن اين آيه‌ي قرآن گلدوزي شده بود: " ربنا افرغ علينا صبراً و ثبت اقدامنا و انصرنا علي القوم الكافرين. "
آن‌ها در حال تفتيش به كيسه‌ي انفرادي من رسيدند. تا گروهبان عراقي كيسه را خالي كرد، چشمش به پارچه‌ي گلدوزي شده افتاد. زود آن را برداشت و گفت: « احسنت! احسنت»!
هنوز تحسين او تمام نشده بود كه ديدگانش به آيه‌ي قرآن دوخته شد و مثل برق گرفته‌ها خشكش زد. صورتش سرخ شد و داد زد: « روي اين پارچه چه نوشته‌اي؟ اين پارچه كثيف است. نوشتن آيه‌ي قرآن روي اين گناه دارد. تو چرا لباس را پاره كرده‌اي. تو به قرآن هم توهين كرده‌اي» در همين حال، مشت محكمي به دهان من كوبيد و گفت: « حالا بگو ببينم چه كسي كافر است؟ چرا ما را كافر حساب كرده‌اي»؟ تا آمدم چيزي بگويم، مشت ديگري بر دهانم زد و گفت: « چرا اين‌جا نوشته‌اي ما را بر قوم كافر پيروز كن؟ ما بوديم كه شما را مسلمان كرديم؛ حالا شما ما را كافر حساب مي‌كنيد و ... » مشت او بود كه بر سر و كله‌ي من فرود مي‌آمد.
حسابي كه مرا كتك زد، آرام شد و گفت: « تو بايد به جاي آيه‌ي قرآن بنويسي، خدايا صدام حسين را حفظ فرما و ما را به خانه برگردان»! به او گفتم: « اين كه مي‌گويي، آيه‌ي قرآن نيست. نوشتن آن اشكال دارد. » او هم گفت: « خوب، اشكالي ندارد من به عربي مي‌گويم تو هم بنويس. »
من كه از حماقت او حيران شده بودم، خنده‌ام گرفت. او هم به جرم اين‌كه او را مسخره كرده‌ام، مرا به يك ماه زندان محكوم كرد.


راوي:محمددرويشي

منبع:كتاب قصه ي نماز آزادگان - صفحه: 259
 

بعثي‌ها براي اين كه از گسترش فعاليت‌هاي فرهنگي آزادگان جلوگيري كنند، در ارديبهشت سال 66 از هر اردوگاهي پانزده تا بيست نفر را جدا كردند و در اردوگاهي بسيار كوچك به نام ملحق تكريت 5، كنار اردوگاه افسران جا دادند. سه ماه اول شرايط بسيار دشواري حاكم بود؛ كتك‌هاي دسته‌جمعي، بيگاري‌هاي وقت تلف‌كن، بهانه‌جويي‌هاي پياپي و محدود كردن برنامه‌هاي عبادي.
برخي از دوستان اهل نماز شب بودند. براي آن‌ها بسيار سخت بود كه شب‌زنده‌داري و راز و نياز با خدا را در سحرگاهان ترك كنند. شب اول، عراقي‌ها ديدند كه عده‌اي پيش از نماز صبح مدتي طولاني ايستاده‌اند، در يك دست تسبيح مي‌چرخانند و دست ديگر را به حال قنوت گرفته‌اند. صبح با شگفتي سر از ماجرا درآوردند؛ تازه فهميدند كه اين‌ها نماز شب مي‌خوانند. اعلام كردند: « نماز شب خواندن ممنوع است! كسي هم حق ندارد ديگري را براي نماز صبح بيدار كند. »!
" سيد " اهل نماز شب بود. برمي‌خاست و نماز مي‌خواند؛ بار اول او را به اتاق خودشان كشاندند. تهديدش كردند كه نبايد برخيزد و كسي را بيدار كند. شب بعد او برخاست و در حالي كه براي وضو گرفتن مي‌رفت، با نوك پا چند نفر از دوستانش را بيدار كرد. نگهبان عراقي ديده بود؛ صبح سيد را بردند و او را زدند.
از آن شب ديگر او نماز شبش را نشسته مي‌خواند. او با زرنگيِ خاصي كه داشت، دوستانش را بيدار مي‌كرد و آن‌ها نيز نشسته نماز شب مي‌خواندند. عراقي‌ها وقتي درمانده شدند، دنباله‌ي قضيه را رها كردند.


راوي:عبدالمجيد رحمانيان

منبع:كتاب قصه ي نماز آزادگان - صفحه: 172