خوش آمدید

هر دل که به نفس ره به آگاهی برد

به زانکه رهی ز ماه تا ماهی برد

زودا که به سرچشمهٔ حیوان برسی

گر در ظلمات نفس، ره خواهی برد

از کس چو سخن نمیپذیری آخر

آگه نشوی تا بنمیری‌ آخر

چندان بدوی از پی شهوت که مپرس

یک گام به صدق برنگیری آخر

بد چند کنی کار نکو کن بنشین

سجادهٔ تسلیم فرو کن بنشین

در خانهٔ استخوانی آخر با سگ

نتوانی زیست دفع او کن بنشین

ای در غم نان و جامه و آز و نیاز

افتاده به بازار جهان در تک و تاز

کاری دگرت نیست به جز خوش خفتن

گه مزبله پر میکن و گه میپرداز

ای نفس فرو گرفته سر تا سر تو

آلوده نجاستِ منی گوهرِ تو

گر در آتش به عمرها میسوزی

هم بوی منی زند ز خاکسترِ تو

آنجا که فنای نامداران باید

بر باقی نفس، تیرباران باید

یک ذرّه گرت منی بود دوزخ تو

از هفت چه آید که هزاران باید

هر دل که ز سرِّ کار آگاهی داشت

درگوشه نشست ومنصبِ شاهی داشت

چون نیست ز نفسِ تو کسی دشمن تر

پس از که امیدِ دوستی خواهی داشت

آنها که مدام از پس این کار شوند

در کشتن این نفس ستمکار شوند

در پوست هزار اژدها خفته تُراست

چون مرگ درآید همه بیدار شوند

این نفس کم انگاشته آید آخر

تا چند سرافراشته آید آخر

ای بس که فرو داشتهام این سگ را

تا بوکه فرو داشته آید آخر

چون نفس سگیست بدگمان چتوان کرد

گلخن دارد پر استخوان چتوان کرد

گر در پیشش هزارتن مُرده شوند

او زندهتر است هر زمان چتوان کرد